همه چیز در مورد ستایش و جلال!
هنگامی که فرشته تولد نجات‌دهنده را به چوپانان اعلام کرد، لوقا ثبت می‌کند: «ناگهان گروه عظیمی از لشکریان آسمانی با فرشته ظاهر شدند و خدا را ستایش می‌کردند و می‌گفتند: «جلال بر خدا در اعلی‌علیین باد»» (لوقا ۲:۱۳). علاوه بر این، «جلال خداوند در اطراف آنها درخشید و آنها وحشت کردند» (لوقا ۲:۹). و چرا که نه؟ این فرشتگان پیام‌آوران پادشاه پادشاهان بودند.
در آیات آغازین عبرانیان، خوانندگان با آن یگانه برتر آشنا می‌شوند: «هنگامی که خدا نخست‌زاده خود را به جهان می‌آورد، می‌گوید: «بگذارید همه فرشتگان خدا او را پرستش کنند»» (عبرانیان ۱:۶). هیچ سلامی نیست. همه چشم‌ها بلافاصله بر شخص الهی ثابت می‌شوند. او برای خدا سخن نمی‌گوید، همانطور که انبیا می‌کردند، زیرا او خداست.
همانطور که خواننده پیش می‌رود، می‌یابد که جلال رسمی خداوند از آیات می‌درخشد. آن یگانه پیش روی او پسر خداست. او صدای خداست. او وارث همه چیز است. او خالق همه چیز است. او خود منبع درخشان است – نه فقط یک بازتاب، بلکه خود شکوه در تمام روشنایی‌اش. او نگهدارنده همه چیز است. او تطهیر گناهان است. او بر دست راست عظمت در اعلی‌علیین نشسته است. او برتری است – آنقدر بهتر از فرشتگان که آنها او را پرستش می‌کنند (عبرانیان ۱:۱-۴).
هنگامی که ما این بیانیه جلال رسمی خداوند را می‌خوانیم، آیا ما مانند آن چوپانان که در بیت‌لحم با جلال او آشنا شدند، در شگفتی فرو می‌رویم؟ هنگامی که ما نگاهی اجمالی به جلال او می‌اندازیم، آیا در پرستش فرو می‌افتیم و او را برای آنچه هست و خودمان را برای آنچه هستیم می‌شناسیم؟ آیا نباید ما، مانند چوپانان، از حضور او بازگردیم و خدا را برای همه چیزهایی که شنیده‌ایم و دیده‌ایم ستایش کنیم (لوقا ۲:۲۰)؟ چه شهادتی برای جهان خواهد بود!
