من یهوه خدای تو هستم، که به تو می‌آموزد آنچه برای تو خوب است — و تو را در مسیرهایی که باید دنبال کنی هدایت می‌کند» (اشعیا ۴۸:۱۷). او به همه قوم خود ماهیت واقعی و عواقب وحشتناک گناه را می‌آموزد؛ و به آنها دستور می‌دهد «از خشم آینده فرار کنند.» تعلیم او آنها را برای نجات دانا می‌سازد — و در قلب و زندگی مقدس. تحت دستورات او، آنها . . .
از دنیا کناره‌گیری می‌کنند، از عبادت خصوصی لذت می‌برند، با مقدسین متحد می‌شوند، و در هر کار نیکو فراوان هستند. «ببینید، خدا در قدرت خود متعال است. چه کسی معلمی مانند اوست؟» (ایوب ۳۶:۲۲). حقیقتی که او برای فهم آشکار می‌کند — او بر قلب تأثیر می‌گذارد — و انجیل کلام کاشته شده‌ای می‌شود که قادر به نجات جان‌های ماست. شاگردان او یاد می‌گیرند که از او تقلید کنند — و افتخارات نام او را در هر جهت منتشر کنند.
بدون تعلیم او ما . . .
بیهوده، نادان، و شریر هستیم؛ از خدا بیگانه شده‌ایم، و به سوی هلاکت ابدی می‌شتابیم! به تعلیم الهی او — ما مدیون هر آنچه از خود، گناه، نجات، و سعادت ابدی می‌دانیم هستیم. او آزادانه و به روش‌های مختلف — اما همیشه به طور مؤثرتعلیم می‌دهد. فرزندان او فریاد می‌زنند، «اراده خود را به من بیاموز، زیرا تو خدای من هستی. روح پرفیض تو مرا در مسیری استوار هدایت کند!» (مزمور ۱۴۳:۱۰). او با مهربانی پاسخ می‌دهد، «من تو را تعلیم خواهم داد و راهی را که باید بروی به تو نشان خواهم داد! تو را با چشم خود هدایت خواهم کرد.» (مزمور ۳۲:۸)
خواننده، آیا تو از خدا تعلیم گرفته‌ای؟ آیا او به تو آموخته است . . .
از گناه متنفر باشی — و از آن فرار کنی، مسیح را بشناسی، و او را دوست بداری، زیبایی قدوسیت را کشف کنی، و برای داشتن آن مشتاق باشی؟ «راه‌های خود را به من نشان ده، ای خداوند، مسیرهای خود را به من بیاموز؛ مرا در حقیقت خود هدایت کن و به من بیاموز، زیرا تو خدای نجات‌دهنده من هستی.» (مزمور ۲۵:۴-۵)دانش پسر را به ما بیاموز، و جان‌های ما با او یکی شود؛ به ما بیاموز که تو را دوست بداریم و با تو راه برویم، تا زمانی که چهره تو را در جلال ببینیم. ج.اس.ام.
