چه چیز مبارکی است که با دل‌هایی که از مسیح تغذیه شده‌اند وارد نبرد شویم. اگر با دل‌هایی خالی از مسیح به ملاقات دشمن پیش برویم، قطعاً انتظار شکست را خواهیم داشت. بیایید امروز، فردا، هر لحظه از مسیح تغذیه کنیم تا در اولین علامت آماده برخاستن و پیشروی به سوی پیروزی باشیم.
بله، ای عزیزان، او یک شخص است؛ این مسیح است که غذای ماست—نه حقایق، نه امتیازات، بلکه خود او—و او در اینجا به ما به عنوان غذا تحت سه جنبه مختلف ارائه شده است: فصح، غله کهنه سرزمین، و مَنّ.
این فصح در کنعان همان جشنی است که مردم در مصر جشن گرفته بودند، و با این حال چقدر با یکدیگر تفاوت داشتند. در آنجا، مردمی بودند که از گناه خود آگاه بودند، با عجله فرار می‌کردند، در میان تاریکی و داوری توسط خون بره فصح پناه گرفته بودند. در اینجا، مردمی هستند که با خیال راحت در کنعان فرود آمده‌اند، از آخرین آثار سرزنش مصر رهایی یافته‌اند—مردمی برخاسته، که از مرگ گذشته‌اند، اما با آرامش کامل به نقطه آغاز، اساس تمام برکات خود بازمی‌گردند تا در اطراف یادبودهای مسیحی که برای آنها بر روی صلیب کشته شد، بنشینند.
فصح در کنعان با آنچه شام خداوند برای مسیحیان است مطابقت دارد. و توجه کنید، این یک غذای دائمی است؛ در جلال متوقف نخواهد شد. فقط، دیگر یادبود مرگ خداوند که در غیاب او جشن گرفته می‌شد، نخواهد بود، و نه به چیزی ملموس برای یادآوری آن نیاز خواهیم داشت، زیرا چشمان ما در میان تخت، خود بره را خواهند دید، گویی که ذبح شده بود، او مرکز مرئی خلقت جدیدی که بر صلیب بنا شده است، اساس و محور برکت ابدی، شیئی که میلیون‌ها میلیون با پرستش ستایش‌آمیز و جهانی به آن خیره می‌شوند.
