مسیح در مزامیر رنج‌ها و جلال
نگاهی کوتاه به دو مزمور که از او سخن می‌گویند
«و از موسی و همه انبیا شروع کرد، و در تمام کتب مقدس، چیزهایی را که درباره خودش بود، برای آنها توضیح داد.» —لوقا ۲۴:۲۷ KJV
مزامیر در تمام اعصار، از زمان نگارش تا امروز، به قوم خدا آرامش بخشیده‌اند. به عنوان مثال، به نظر می‌رسد یونس، در شکم ماهی بزرگ، بخش‌هایی از مزمور ۴۲ را نقل کرده است. علاوه بر یافتن تسلی و تشویق در مزامیر، دستورالعمل‌های عملی و اخلاقی بسیاری برای مقدسین هر دوره وجود دارد. با این حال، برای تفسیر صحیح مزامیر، مهم است که ببینیم آنها نبوی هستند و به زمان پس از ربوده شدن کلیسا به آسمان نگاه می‌کنند – تجربیات باقیمانده آینده یهودیان بر روی زمین در زمان مصیبت («زمان سختی یعقوب»، ارمیا ۳۰:۷) را به تصویر می‌کشند.
علاوه بر این، مطابق با ماهیت نبوی آنها، برخی از مزامیر مسیحایی هستند. به عبارت دیگر، آنها از زندگی، رنج‌ها، مرگ، رستاخیز و سلطنت آینده خداوند عیسی سخن می‌گویند. بخش‌هایی از شانزده مزمور در عهد جدید نقل شده و به مسیح یا شرایط او اطلاق شده است: ۲، ۸، ۱۶، ۱۸، ۲۲، ۴۰، ۴۱، ۴۵، ۶۸، ۶۹، ۹۱، ۹۷، ۱۰۲، ۱۰۹، ۱۱۰ و ۱۱۸. علاوه بر اینها، مزامیر دیگری نیز وجود دارد، مانند مزمور ۷۲، که به نظر می‌رسد به وضوح به او اشاره می‌کند. خداوند پس از رستاخیز خود به شاگردان گفت: «اینها کلماتی است که من به شما گفتم، در حالی که هنوز با شما بودم، که همه چیزهایی که در شریعت موسی، و در انبیا، و در مزامیر، درباره من نوشته شده بود، باید محقق شود» (لوقا ۲۴:۴۴). با کلمات خود او به ما گفته شده است که برخی از مزامیر از او سخن می‌گویند.
بیایید به طور خلاصه به مزامیر ۲۲ و ۷۲ نگاه کنیم تا ببینیم چه چیزی می‌توانیم از رنج‌ها و جلال او بیاموزیم.
مزمور ۲۲
ای ساعت باشکوه! آن ساعت تنها در قدرت تنهایی وقتی تنها پسر خدای پدر، به عنوان انسان برای کفاره گناهکاران، جان می‌دهد – منظره‌ای شگفت‌انگیز! خداوند جلال مصلوب شد! شاهزاده زندگی خون ریخت و مرد. —جی. جی. دک؛ سرودهای روحانی #۲۱۵
همانطور که بر این مزمور تأمل می‌کنیم، درمی‌یابیم که در زمین مقدس هستیم. بیشتر مزمور مستقیماً به خود خدا خطاب شده است؛ و وقتی آیه اول را با متی ۲۷:۴۶ و مرقس ۱۵:۳۴ مقایسه می‌کنیم، درمی‌یابیم که خود خداوند عیسی، پسر خدا، است که سخن می‌گوید. چه کلمات عمیقی در اینجا نوشته شده است.
رنج‌های او
پنج آیه اول رنج‌های او را به دست خدا نشان می‌دهد، همانطور که خداوند فریاد زد: «خدای من، خدای من، چرا مرا ترک کرده‌ای؟» (متی ۲۷:۴۶). نام عبری خدا در اینجا اِل، به معنای «قادر مطلق» است. این نام او به عنوان کسی است که قادر به انجام تمام اراده خود است. او قادر مطلق است، که همه چیز برای او ممکن است (مرقس ۱۴:۳۶). با این حال، تنها یک راه برای از بین بردن گناه و گناهان ما وجود داشت – برای خداوند، قدوس، که جای ما را بگیرد و ترک شدن و خشم خدا را تحمل کند.
به ضمیر شخصی «من» توجه کنید. خداوند مبارک ما که «خدای بر همه» است (رومیان ۹:۵ ESV) همچنین واقعاً «انسان مسیح عیسی» است (۱ تیموتائوس ۲:۵ KJV). در اینجا می‌بینیم که به عنوان انسان، واقعیت ایمان و اعتماد او به خدایش هرگز متزلزل نشد – حتی در آن ساعات وحشتناک تاریکی که او گناه شد (۲ قرنتیان ۵:۲۱) و خدا، که قدوس است، او را ترک کرد. در آن زمان نهایت افراط، فراتر از آنچه هر مخلوقی می‌توانست بداند، او همچنان با وفاداری به خدا به عنوان خدای خود چنگ می‌زد. چه تفاوت بزرگی در او می‌یابیم در مقایسه با همه کسانی که رنج را تحمل کرده‌اند. ایوب راه‌های خدا را با خود زیر سؤال برد و در واقع گفت که او از خدا عادل‌تر است، همانطور که الیهو اشاره کرد (ایوب ۳۴:۵،۱۲، ۳۵:۲-۳). اما خداوند عیسی شخصیت خدا را به طور کامل حفظ کرد: «تو قدوس هستی، تو که در میان ستایش‌های اسرائیل ساکن هستی» (مزمور ۲۲:۳). چگونه این عمق ناشناخته رنج تنها عظمت و کمال اخلاقی او را که برای ما رنج کشیده است، آشکار می‌کند!
در آیات ۴-۵ خداوند عیسی، به نوعی، تمام تاریخ عهد عتیق را بررسی می‌کند و می‌بیند که مردم در روزهای موسی، داوران، سموئیل، داوود و دیگران به خدا فریاد می‌زدند و نجات می‌یافتند. با این حال، اگر قرار بود برای ما از اعماق گناه و شرم که در آن بودیم، نجاتی باشد، برای خداوند مبارک ما از رنج و مرگ او نجاتی وجود نداشت تا زمانی که همه چیز به انجام رسید. در زبان عهد عتیق، قربانی باید به طور کامل توسط آتش مصرف شود. با این حال، خداوند ما تمام آتش را مصرف کرد و تمام داوری خدا را به پایان رساند. او همه چیز را پرداخت همهرا، او تمام همهرا به پایان رساند، و واقعاً تمام همه جلال به او تعلق دارد!
سپس، از رنج‌های خداوند عیسی به دست مردان شریر می‌خوانیم (آیات ۶-۱۸). در این نیز کمال انسانیت خداوند ما را می‌بینیم. او تنها کسی بود که می‌توانست بگوید: «تو خدای من از شکم مادرم هستی» (آیه ۱۰، نگاه کنید به لوقا ۱:۳۵). مانند داوود، همه ما در گناه آبستن شدیم و در شرارت شکل گرفتیم [به دنیا آمدیم] (مزمور ۵۱:۵، ۵۸:۳)، به عنوان گناهکاران به این دنیا آمدیم و نیاز به آشتی با خدا داشتیم. اما او، انسان بی‌گناه و قدوس، حتی از رحم مادرش با خدا در رابطه بود.
سپس خلاصه‌ای از آنچه خداوند عیسی در رنج‌های مختلف خود بر صلیب با آن روبرو شد، داریم (مزمور ۲۲:۱۹-۲۱). شمشیر از آنچه مستقیماً از دست خدا در آن ساعات تاریکی آمد، سخن می‌گوید، مانند زکریا ۱۳:۷. سگ از مردمی سخن می‌گوید که او را توهین، تمسخر و مصلوب کردند (به ویژه در مورد غیریهودیان استفاده می‌شود، زیرا گاوهای باشان در مزمور ۲۲:۱۳ به رهبران یهودی اشاره دارد). شیر از قدرت شیطان سخن می‌گوید که علیه او بود. در آنجا، بر صلیب او با همه روبرو شد و پیروزی ابدی را به دست آورد!
بخش آخر آیه ۲۱ نقطه عطف این مزمور است: «تو مرا از شاخ‌های تک‌شاخ‌ها شنیده‌ای.» در نهایت [دورترین] حد، او شنیده شد. همانطور که عبرانیان ۵:۷ به ما می‌گوید، او شنیده شد زیرا ترسید و از مرگ نجات یافت. با اتمام کار، خود خدا مداخله کرد و او را از مردگان برخیزاند و بدین ترتیب رضایت کامل خود را نشان داد، نه تنها در کاری که انجام شد بلکه در شخص باشکوهی که آن کار را انجام داده بود – خداوند عیسی مسیح، پسر ابدی او (رومیان ۶:۴)!
برکات برای او
بقیه مزمور ۲۲ از نتایج کار او در یک حوزه برکت‌بخش فزاینده از «جماعت» به «جماعت بزرگ» و در نهایت به «تمام نقاط زمین» (JND) سخن می‌گوید. چقدر شگفت‌انگیز است که فکر کنیم نتایج کار او در نهایت بر تمام جهان تأثیر خواهد گذاشت (کولسیان ۱:۲۰). این با «جماعت» آغاز می‌شود. «نام تو را به برادرانم اعلام خواهم کرد: در میان جماعت تو را ستایش خواهم کرد» (مزمور ۲۲:۲۲ KJV). این در عبرانیان ۲:۱۲ نقل شده و به برادران او امروز که کلیسا را تشکیل می‌دهند، که متعلق به خداست، اطلاق می‌شود. چقدر شگفت‌انگیز است که در روز رستاخیز، تازه از پیروزی قدرتمند خود با تمام قدرت در آسمان و زمین که به دست او سپرده شده است، اولین افکار او درباره قومش بود. او ابتدا به مریم مجدلیه ظاهر شد و به او پیام داد: «نزد برادران من برو، و بگو من به سوی پدرم و پدر شما، و به سوی خدایم و خدای شما صعود می‌کنم» (یوحنا ۲۰:۱۷). توجه کنید که او تا پس از رستاخیز خود، قوم خود را برادران خود نخواند. او همیشه می‌توانست بگوید «خدای من»، اما اکنون می‌تواند بگوید «برادران من». چه امتیاز بزرگی برای ما به عنوان ایمانداران است که در این ارتباط با او باشیم، زیرا او بسیاری از پسران را به جلال هدایت می‌کند (عبرانیان ۲:۱۰). در اینجا همچنین می‌یابیم که او در میان مقدسین جمع شده خود، رهبری سرود را بر عهده دارد. او رهبر پرستش ماست!
سپس، «جماعت بزرگ» (آیه ۲۵) فکر ملت بازسازی شده اسرائیل را در روزی آینده به ارمغان می‌آورد. و در نهایت، «تمام نقاط زمین» (آیه ۲۷) به دلیل کار او به برکت خواهند رسید. هر آنچه نفس دارد او را ستایش خواهد کرد (مزمور ۱۵۰:۶) در طول سلطنت ۱۰۰۰ ساله او (هزاره). با لذت ما که به کلیسا تعلق داریم همراه با تمام نجات‌یافتگان تمام اعصار اذعان خواهیم کرد که «او این را انجام داده است» (آیه ۳۱)!
مزمور ۷۲
این مزمور همراه با مزامیر دیگر مانند مزمور ۲ و ۸ به پادشاهی باشکوه آینده خداوند عیسی مسیح در هزاره نگاه می‌کند، زمانی که همه چیز در آسمان و زمین در او جمع خواهد شد (افسسیان ۱:۱۰). با این حال، در عهد عتیق، تنها جنبه زمینی سلطنت او دیده می‌شد. مزمور ۷۲ به ویژه به تأثیر حکومت او برای اسرائیل می‌پردازد، هرچند که تا نقاط دوردست زمین گسترش می‌یابد. اگرچه هیچ آیه‌ای از این مزمور مستقیماً در عهد جدید نقل نشده و به خداوند عیسی اطلاق نشده است، اما این واقعیت که عنوان به ما می‌گوید «مزموری برای سلیمان» به نظر می‌رسد به خداوند اشاره می‌کند. او پسر واقعی داوود است (متی ۱:۱) که بر تخت او خواهد نشست، و او «بزرگتر از سلیمان» است (متی ۱۲:۴۲)!
در مزمور ۷۲:۱-۵ شخصیت پادشاهی او را می‌بینیم. اول، به ما گفته می‌شود که او در عدالت سلطنت خواهد کرد، نه بر اساس معیارهای انسان بلکه بر اساس معیارهای خدا. دوم، حکومت او نیز با صلح بی‌وقفه مشخص خواهد شد (آیه ۳). سوم، می‌خوانیم که او کمک‌کننده رنج‌دیدگان و نیازمندان خواهد بود (آیه ۴ JND). او اینگونه بود که در اولین آمدن خود در این دنیا قدم می‌زد. به او در نائین فکر کنید که پسر تنها بیوه را زنده کرد (لوقا ۷:۱۱-۱۵) یا در ایوان بیت‌صیدا مرد فلج را شفا داد (یوحنا ۵:۵-۹). او واقعاً همان است (موجود، که تغییر نمی‌کند)، چه به عنوان پادشاه رد شده و چه به عنوان پادشاه حاکم! چهارم، می‌خوانیم که سلطنت او تا زمانی که خورشید و ماه وجود دارند، از نسلی به نسل دیگر ادامه خواهد داشت (مزمور ۷۲:۵). هرگز با مرگ قطع نخواهد شد. او یک بار مرد – اکنون او تا ابد زنده است!
آمدن او در جلال در آیه ۶ توصیف شده است. چمن درو شده تصویری چشمگیر از نتایج داوری‌های مصیبت و مداخله خود او برای نجات اسرائیل و اورشلیم از هر دشمنی ارائه می‌دهد. همانطور که سلطنت او به درستی آغاز می‌شود، مانند باران‌های طراوت‌بخش خواهد بود که زمین را آبیاری می‌کنند. چه تصویر زنده‌ای! به عبارت «در روزهای او» (آیه ۷) توجه کنید. انسان روز و حکومت خود را (در واقع سوءحکومت) برای ۶۰۰۰ سال داشته است. سرانجام، مردی که مطابق دل خداست، پادشاه واقعی جلال، بر تخت خود خواهد نشست. او روز خود را خواهد داشت (فیلیپیان ۱:۶،۱۰)! سپس صالحان به جای رنج کشیدن، شکوفا خواهند شد و صلح فراوانی خواهد بود.
گستره پادشاهی او، نه تنها تمام سرزمین اسرائیل (از دریا تا دریا)، بلکه تمام زمین (از رود فرات تا نقاط دوردست زمین، آیه ۸) خواهد بود. در عهد جدید، مکاشفه بیشتری داریم که او بر آسمان‌ها نیز حکومت خواهد کرد (افسسیان ۱:۱۰). در این مزمور می‌خوانیم که همه به او تسلیم خواهند شد. همانطور که فیلیپیان ۲:۹-۱۱ به ما می‌گوید، هر زانویی خم خواهد شد و هر زبانی اعتراف خواهد کرد که او خداوند است. کسانی که در طول سلطنت او بر روی زمین زنده هستند، این کار را خواهند کرد. ما در این روز فیض، امتیاز خم شدن و اعتراف به او به عنوان خداوند را داریم؛ اما به زودی تمام جهان این کار را خواهد کرد. به کلمه «همه» در آیه ۱۱ توجه کنید – همه پادشاهان و همه ملت‌ها – هیچ کس مستثنی نخواهد بود.
همانطور که ادامه می‌دهیم، دوباره در این مزمور می‌یابیم که خداوند عیسی دیروز، امروز و تا ابد همان است (عبرانیان ۱۳:۸). او «بر فقیر و نیازمند ترحم خواهد کرد» (مزمور ۷۲:۱۳). به آن زمان‌ها بر روی زمین فکر می‌کنیم که او با ترحم حرکت می‌کرد، مانند جذامی که در مرقس ۱:۴۱ نزد او آمد و شفا و لمس او را دریافت کرد، یا جمعیتی در مرقس ۶:۳۴ که خداوند نمی‌خواست آنها را گرسنه بفرستد، بلکه برای گرسنگی آنها غذا فراهم کرد. در روزی که او به طور عمومی تمام قدرت را در آسمان و زمین اعمال می‌کند، او همان خواهد بود. ایمانداران عزیز، باشد که تشویق شویم که او امروز نیز برای ما همان است. او نیازهای ما را می‌داند، او هنوز نسبت به ما با ترحم حرکت می‌کند و هنوز به ما خدمت می‌کند.
سپس از رفاهی که در طول سلطنت او زمین را پر خواهد کرد، به ما گفته می‌شود (مزمور ۷۲:۱۵-۱۷). دیگر قحطی به دلیل جنگ یا سوءمدیریت منابع انسانی وجود نخواهد داشت. در واقع، خود لعنت در نتیجه کار او بر صلیب برداشته خواهد شد (مکاشفه ۲۲:۳) و در نتیجه فراوانی و باروری از کوه تا شهر وجود خواهد داشت. هیچ کمبودی نخواهد بود. نام کسی که همه اینها را انجام خواهد داد، برای خدا و قومش آنقدر گرانبهاست که تا ابد باقی خواهد ماند. زمانی مردان سعی کردند آن نام را محو کنند، همانطور که فریاد زدند: «او را مصلوب کنید، او را مصلوب کنید» (لوقا ۲۳:۲۱). خدا آن نام را در تمام اعصار ادامه خواهد داد.
کتاب اول مزامیر (مزامیر ۱-۴۱) با مسیحا، خداوند عیسی، که در برابر روی خدا قرار گرفته است، به پایان می‌رسد (مزمور ۴۱:۱۲). کتاب دوم (مزامیر ۴۲-۷۲) با او که در برابر همه است و بر همه حکومت می‌کند، به پایان می‌رسد. واقعاً تنها خدای ما کارهای شگفت‌انگیز انجام می‌دهد. تمام زمین از جلال او پر خواهد شد! هدف و پایان ایمان و دعاهای داوود (مزمور ۷۲:۱۸-۲۰) این بود که مسیح، پسرش که بسیار بزرگتر از سلیمان است، در زمین exalted شود. باشد که ما «ظهور او را دوست داشته باشیم» (۲ تیموتائوس ۴:۸ KJV) زمانی که او در این دنیا که زمانی او را رد کرد، جلال یابد!
خداوند عیسی بیا، و جایگاه حق خود را بگیر به عنوان پسر انسان، موضوع همه؛ بیا، خداوند، تا بر همه حاکم باشی؛ خداوند عیسی، بیا. —خانم آ. دنت؛ سرودهای روحانی #۴۴۹
باشد که پرستش کنیم!
ما به طور خلاصه چند فکر ساده را از این بخش‌های شگفت‌انگیز کتاب مقدس بیان کردیم. باشد که خدای ما و پدر ما قلب‌های ما را هدایت کند تا بیشتر از آنچه مزامیر از مسیح، پسر محبوب خود – هم در مورد رنج‌های او و هم در مورد جلال آینده او – ارائه می‌دهند، گنجینه کنیم. باشد که ما به پرستش‌کنندگان باهوش‌تر، در روح و حقیقت، هدایت شویم، در حالی که منتظر بازگشت قریب‌الوقوع او هستیم.
