در حالی که خداوند عیسی مسیح با آمدن به جهان قطعاً یک دوران جدید از خدا را معرفی می‌کند، او با تأکید اعلام می‌کند که به هیچ وجه حقیقت عهد عتیق، شریعت و انبیا را از بین نبرده است. بلکه، او آمده بود تا حقیقت اینها را به طور قطع کامل کند. نه یک نقطه، کوچکترین حرف در عبری، و نه یک حرف، کوچکترین نقطه‌ای که یک حرف را از دیگری متمایز می‌کند، از بین نخواهد رفت. کتب مقدس اصلی همان‌طور که خدا آنها را به زبان عبری داد، کمال مطلق هستند. ما می‌توانیم همین را در مورد عهد جدید به زبان یونانی بگوییم.
با این حال، توجه کنید که مسیح صرفاً نگفت که آمده است تا شریعت را حفظ کند، بلکه آمده است تا آن را کامل کند. این فقط مربوط به رفتار شخصی او در جهان نبود، بلکه مربوط به کامل کردن ادعاهای شریعت به نمایندگی از دیگران بود. برای انجام این کار، او باید حکم مرگ را به نمایندگی از آنها بپذیرد، زیرا او آمده بود تا «قوم خود را از گناهانشان نجات دهد» (متی ۱:۲۱). آنها شریعت را حفظ نکرده بودند و در معرض داوری جدی آن تحت حکم مرگ قرار داشتند. برای ارج نهادن کامل به شریعت و اجرای عادلانه ادعاهای آن علیه قوم خود، او خود باید حکم گناه آنها را تحمل می‌کرد. ما می‌دانیم که او این کار را با قربانی بزرگ خود در جلجتا انجام داد. «مسیح ما را از لعنت شریعت رهایی بخشید، زیرا خود لعنت شد (زیرا نوشته شده است: «ملعون است هر که بر درختی آویخته شود»)» (غلاطیان ۳:۱۳). بنابراین، ایماندار «تحت شریعت نیست، بلکه تحت فیض است» (رومیان ۶:۱۴)، اما او به شریعت احترام می‌گذارد و خدا را شکر می‌کند که ادعاهای عادلانه آن توسط خداوند گرانبهای او کامل شده است.
