چادرهایمان را کجا برپا می‌کنیم؟
«ابرام در سرزمین کنعان زندگی می‌کرد، در حالی که لوط ... نزدیک سدوم زندگی می‌کرد.» پیدایش ۱۳:۱۲ NIV
لوط انتخابی وحشتناک کرد، بدون شک بر اساس «شهوت چشم» (۱ یوحنا ۲:۱۶). «لوط نگاه کرد و دید که تمام دشت به خوبی آبیاری شده است، مانند باغ خداوند» (پیدایش ۱۳:۱۰). خدا ابرام و لوط را به کنعان، سرزمین برکت بزرگ، جایی که ارتباط با او برقرار می‌شد، هدایت کرده بود. اما با اولین فرصت انتخاب، لوط چشمان خود را به جاذبه‌های دنیا دوخت «و چادرهای خود را نزدیک سدوم برپا کرد.»
و ابرام چادر خود را کجا برپا کرد؟ آیه بالا و تمام زندگی ابرام به ما می‌گوید که «ابرام در سرزمین کنعان زندگی می‌کرد.» چادر او در سرزمین «برکت» (پیدایش ۱۲:۲-۳) برپا شده بود، در حالی که چادر لوط نزدیک سدوم بود، جایی که مردان «شریر بودند و به شدت علیه خداوند گناه می‌کردند» (پیدایش ۱۳:۱۳).
حتی اگر سدوم از دور «مانند باغ خداوند» به نظر می‌رسید، اما به هیچ وجه باغ خداوند نبود، و قطعاً جایی نبود که خدا می‌خواست لوط در آن زندگی کند. نتیجه نقل مکان او به آنجا یک زندگی رقت‌انگیز، پر از پریشانی و عذاب بود: «لوط ... از زندگی کثیف مردان بی‌قانون پریشان بود ... در روح عادل خود از اعمال بی‌قانونی که می‌دید و می‌شنید عذاب می‌کشید» (۲ پطرس ۲:۷-۸).
از سوی دیگر، چشمان ابرام همیشه به «شهری ... که معمار و سازنده آن خداست» (عبرانیان ۱۱:۱۰) بود، و در نتیجه زندگی او پر از برکت بزرگ و مشارکت با خداوند بود (پیدایش ۱۸).
ما چادرهایمان را در چه جهتی برپا می‌کنیم؟ جهت هدف ما را تعریف می‌کند، مسیر ما را تعیین می‌کند، زندگی ما را مشخص می‌کند. بیایید مطمئن شویم که چادرهایمان در جایی قرار گرفته‌اند که بتوانیم از خداوند لذت ببریم.
