«تمام نگرانی‌های خود را بر او بگذارید؛ زیرا او به شما اهمیت می‌دهد.» (۱ پطرس ۵:۷)
این یک راه شاد برای تسکین غم است وقتی می‌توانیم احساس کنیم – «او به من اهمیت می‌دهد.» مسیحی! با همیشه داشتن چهره‌ای نگران، به دین بی‌احترامی نکنید. بیایید، بار خود را بر خداوند خود بگذارید.
شما زیر باری سنگین که پدرتان آن را احساس نمی‌کند، لنگ می‌زنید. آنچه برای شما باری خردکننده به نظر می‌رسد، برای او فقط مانند گرد و غبار کوچک ترازو خواهد بود. هیچ چیز شیرین‌تر از این نیست که:
در دستان خدا منفعل دراز بکشید، و هیچ اراده‌ای جز اراده او را نشناسید.
ای فرزند رنج، صبور باش. خدا تو را در تدبیر خود نادیده نگرفته است. او که روزی‌دهنده گنجشک‌هاست، آنچه را که نیاز داری نیز برایت فراهم خواهد کرد. در ناامیدی ننشین. امیدوار باش، همیشه امیدوار باش.
سلاح‌های ایمان را در برابر دریایی از مشکلات بردار، و مقاومت تو هنوز به پریشانی‌هایت پایان خواهد داد. کسی هست که به تو اهمیت می‌دهد. چشم او بر تو ثابت است، قلب او با ترحم برای غم تو می‌تپد، و دست قادر مطلق او هنوز کمک لازم را برایت خواهد آورد.
تاریک‌ترین ابر در باران‌های رحمت پراکنده خواهد شد. تاریک‌ترین تاریکی جای خود را به صبح خواهد داد. او، اگر تو یکی از خانواده او هستی، زخم‌هایت را خواهد بست و قلب شکسته تو را شفا خواهد داد.
به خاطر مصیبت خود به فیض او شک نکن، بلکه باور کن که او تو را به همان اندازه در زمان‌های مشکل دوست دارد که در زمان‌های خوشبختی. چه زندگی آرام و بی‌صدایی می‌توانستی داشته باشی اگر تأمین را به خدای تدبیر می‌سپردی!
با کمی روغن در کوزه، و یک مشت آرد در بشکه، الیاس از قحطی جان سالم به در برد، و تو نیز همین کار را خواهی کرد. اگر خدا به تو اهمیت می‌دهد، چرا تو نیز باید اهمیت دهی؟
آیا می‌توانی به او برای روح خود اعتماد کنی، و نه برای بدن خود؟ او هرگز از تحمل بارهای تو امتناع نکرده است، او هرگز زیر وزن آنها غش نکرده است.
پس بیا، ای روح! از نگرانی‌های بی‌حاصل دست بردار، و تمام دغدغه‌های خود را در دست خدای مهربان بگذار.
