«شما نیز، مانند سنگ‌های زنده، در حال ساخته شدن به یک خانه روحانی هستید.» اول پطرس ۲:۵
حجی پیامبری بود که قوم خدا را به مشارکت در روند بازسازی دعوت کرد. آنها می‌گفتند: «زمان ... برای ساختن خانه خداوند فرا نرسیده است»، اما او با این سؤال با آنها مخالفت کرد: «آیا زمان آن است که شما خودتان در خانه‌های پانل‌دار خود زندگی کنید، در حالی که این خانه ویران مانده است؟» سپس گفت: «به راه‌های خود با دقت فکر کنید» (حجی ۱:۴-۵ NIV). عزرا ۱:۵ ثبت می‌کند که مردم با نیت خوب برای بازسازی معبد از اسارت بازگشتند. اما هنگامی که مخالفت‌های مداوم به وجود آمد (عزرا ۴)، علاقه به ساختن خانه‌های خود جایگزین علاقه آنها به ساختن خانه خدا شد.
آیا حجی امروز با ما صحبت می‌کند؟ آیا ما بیشتر نگران چیزهای خودمان شده‌ایم تا چیزهای خداوند؟ آیا باور نداریم که او تلاش‌های ما را برای ساختن خانه‌اش جبران خواهد کرد؟ یا آیا مخالفت دشمن ما را متقاعد کرده است که قبل از خدمت به خداوند با ساختن خانه‌اش، بر شغل بهتر، خانه بزرگتر، ماشین جدیدتر، پول بیشتر در بانک و تحصیلات بیشتر تمرکز کنیم؟
حجی به آنها و ما گفت که بسیاری از مشکلات شخصی ما ناشی از عدم توجه ما به ساختن خانه‌اش است. او گفت هر چه بیشتر به دنبال پیشرفت باشیم، بیشتر عقب می‌مانیم! «شما انتظار زیادی داشتید، اما ببینید، کم از آب درآمد. آنچه به خانه آوردید، من بر باد دادم.» چرا؟ «به خاطر خانه‌ام، که ویران مانده است، در حالی که هر یک از شما مشغول خانه خود هستید» (حجی ۱:۹).
آیا نبوت توبیخ‌آمیز حجی به قلب‌های ما می‌رسد؟ غفلت از خانه خدا نشانه غفلت ما از او نیز هست. شادی واقعی تنها زمانی حاصل می‌شود که وضعیت خودخواهانه خود را تشخیص دهیم و در ساختن «خانواده خدا، که کلیسای خدای زنده است» (اول تیموتائوس ۳:۱۵) مشارکت کنیم. تنها در این صورت می‌توانیم برکت واقعی مرتبط با روند بازسازی را تجربه کنیم.
