«این چیزها را به شما که به نام پسر خدا ایمان دارید نوشتم تا بدانید که حیات جاودان دارید و تا به نام پسر خدا ایمان داشته باشید.»
اول یوحنا ۵:۱۳
تصور انسان نجات را اینگونه می‌بیند: «این احساسات شاد را به شما که به نام پسر خدا ایمان دارید دادم تا امید داشته باشید که حیات جاودان دارید.»
حالا کتاب مقدس خود را به اول یوحنا ۵:۱۳ باز کنید و تصور انسان را با کلام خدا مقایسه کنید که می‌گوید: «این چیزها را به شما که به نام پسر خدا ایمان دارید نوشتم تا بدانید که حیات جاودان دارید.»
اگر می‌خواهید از نجات خود مطمئن باشید، به شهادت ناپایدار احساسات درونی خود تکیه نکنید. در عوض، به کلام خطاناپذیر خدا گوش دهید:
«به یقین به شما می‌گویم، هر که به من ایمان آورد، حیات جاودان دارد» (یوحنا ۶:۴۷).
بسیاری از مردم از نظرات دیگران یا از احساسات قلب خود آشفته هستند. تنها زمانی که اطمینان کلام خدا را دریافت می‌کنند، یقین جای شک را می‌گیرد.
وقتی خدا سخن می‌گوید، باید یقین باشد—چه در اعلام لعنت بی‌باور و چه در نجات مؤمن.
«ای خداوند، کلام تو تا ابد در آسمان استوار است» (مزمور ۱۱۹:۸۹).
کلام او همه چیز را حل می‌کند.
«آیا او گفته و انجام نخواهد داد؟ یا سخن گفته و آن را محقق نخواهد ساخت؟» (اعداد ۲۳:۱۹).
اما ممکن است بپرسید، «چگونه می‌توانم مطمئن باشم که به اندازه کافی ایمان درست دارم؟» مسئله نوع یا مقدار ایمان شما نیست، بلکه قابل اعتماد بودن شخصی است که ایمان خود را به او می‌سپارید. آیا به شخص درست—پسر خدا—اعتماد دارید؟
مطمئن شوید که اعتماد شما بر اساس اعمال نیک، فعالیت‌های مذهبی، احساسات یا آموزش اخلاقی نیست. ممکن است قوی‌ترین ایمان را به چنین چیزهایی داشته باشید و باز هم برای همیشه هلاک شوید. اما ضعیف‌ترین ایمان به مسیح برای همیشه نجات می‌دهد؛ قوی‌ترین ایمان به خود بی‌ارزش است.
نگاه بیرونی آرامش درونی می‌آورد. وقتی انسان روی خود را به سوی خورشید می‌گرداند، سایه‌اش پشت سرش می‌افتد. نمی‌توانید همزمان به خود و به مسیح جلال‌یافته در آسمان نگاه کنید. پسر خدا اعتماد شما را جلب می‌کند، کار تمام‌شده او شما را برای همیشه ایمن می‌سازد، و کلام خدا به شما یقین نجات را می‌دهد.
