«به همین سبب رحمت یافتم تا عیسی مسیح در من که اول بودم، تمام بردباری خود را نشان دهد، برای نمونه‌ای برای کسانی که بعداً به او ایمان آورند تا حیات جاودانی یابند» (اول تیموتائوس ۱:۱۶ KJV).هر خادم واقعی از حضور مستقیم پدر، با تمام قدوسیت و فیض او فرستاده می‌شود. او فراخوانده شده است که مقدس و با فیض باشد، بازتابی از فیض و قدوسیت شخصیت الهی. برای اینکه او چنین باشد، نه تنها باید از حضور پدر شروع کند، بلکه باید در روح، پیوسته در آنجا بماند. تنها انسان روحانی می‌تواند معنای دو چیز را درک کند: «برو و انجام بده» و «هرگز ترک نکن.» برای اینکه بتوانم برای پدر در بیرون عمل کنم، باید با او در درون باشم، همیشه در قدس پنهان حضور پدرم.
خداوند عیسی به خود اشاره کرد که «او که از آسمان نازل شد، حتی پسر انسان [که] در آسمان است» (یوحنا ۳:۱۳). بسیاری در این نقطه شکست می‌خورند. خطر خارج شدن از جدیت و آرامش حضور الهی در میان هیاهوی دنیا و هیجان خدمت فعال وجود دارد. باید از این امر محافظت کرد. اگر آن لحن مقدس روح را که در «پای برهنه» بیان می‌شود، از دست بدهیم، خدمت ما به زودی بی‌ثمر خواهد شد. اگر اجازه دهم خدمتم بین قلبم و پدرم قرار گیرد، ارزش کمی خواهد داشت.
ما تنها زمانی می‌توانیم به طور مؤثر به خداوند عیسی خدمت کنیم که از رفاقت با او لذت می‌بریم. در حالی که قلب بر جاذبه‌های قدرتمند او متمرکز است، مقبول‌ترین خدمت به نام او انجام می‌شود؛ و هیچ کس نمی‌تواند خداوند عیسی را با تازگی و ثمردهی به دیگران معرفی کند، اگر او در خلوت روح خود از او تغذیه نکند. درست است، او ممکن است موعظه کند، دعا کند، کتاب بنویسد، و تمام روال خدمت بیرونی را انجام دهد، و با این حال او را به اشتراک نگذارد. کسی که او را به دیگران معرفی می‌کند، باید خود با خداوند عیسی مشغول باشد.
