۱ می خواهم بدانید که به خاطر شما و ایمانداران شهر لائودیکیه و برای آنهایی که تا به حال روی مرا ندیده اند، چقدر زحمت کشیدم. ۲ منظورم این است که همۀ شما تشویق شده، در محبت با هم متحد و سرشار از آن اطمینانی گردید که از درک حقیقت به دست می آید تا از این طریق، راز خدا را که خود مسیح است، بشناسید. ۳ تمام گنجینه های حکمت و معرفت در مسیح پنهان است.
۴ این را می گویم تا کسی شما را با دلایل فریبنده گمراه نسازد. ۵ با آن که جسماً از شما دور می باشم، ولی در روح با شما هستم و با آگاهی از نظم و ایمان استوار تان به مسیح خوشحالم.
۶ همان طور که عیسای مسیح را به عنوان سَروَر و خداوند خود پذیرفته اید، پس اکنون همیشه در پیوسته گی با او زندگی کنید. ۷ در او ریشه بگیرید و رشد کنید. همان گونه که آموخته اید، در ایمان تان استوار شده و سرشار از شکرگزاری باشید.
۸ متوجه باشید که کسی شما را با دلایل پوچ و فلسفۀ فریبنده که بر اساس رسم و رواج انسانی و اصول دنیوی استوار است، اسیر نسازد. این تعالیم از مسیح نیست. ۹ زیرا تمام صفات خدایی به صورت جسمانی در مسیح ساکن است ۱۰ و شما نیز در پیوسته گی با او که مافوق همۀ قدرتها و ریاستها می باشد، کامل شده اید.
۱۱ شما نیز در پیوسته گی با او ختنه شده اید اما نه به دست انسان بلکه ختنه یی که به وسیلۀ مسیح برای بریدن طبیعت نفسانی صورت گرفته است. ۱۲ وقتی شما تعمید گرفتید، با مسیح دفن شدید و نیز به وسیلۀ ایمان با قدرت خدا که مسیح را پس از مرگ زنده گردانید، با او برخاستید و دوباره زنده گشتید. ۱۳ خدا شما را که به خاطر گناهان و ختنه نشدن تان در جسم مُرده بودید، با مسیح زنده گردانید و همۀ گناهان تان را بخشید ۱۴ و سند محکومیت را که از نگاه شریعت موسی بر ضد ما بود، بر صلیب خود میخکوب کرده و از بین بُرد. ۱۵ مسیح تمام قدرتها و ریاستها را خلع سلاح کرد و آنها را پیش همه رسوا ساخت و به وسیلۀ صلیب بر آنها پیروز شد.
۱۶ پس به هیچ کس اجازه ندهید که در مورد خوراک، نوشیدنی، رعایت یک عید، ماهِ نو یا روز سَبَت بر شما قضاوت کند. ۱۷ اینها همه سایۀ آن چیزی بودند که باید می آمد و آن خود مسیح است. ۱۸ نگذارید کسی پاداشی را که در انتظار شماست، با فروتنی ظاهری و پرستش فرشته گان، از شما بگیرد زیرا چنین شخصی با اتکا به رؤیاهایی که دیده است و به خاطر افکار نفسانی خود مغرور می گردد. ۱۹ این نوع اشخاص رابطۀ خود را با سر قطع کرده اند. مسیح سر تمام بدن است و به وسیلۀ او همه مفاصل و عضله ها به هم پیوند می یابند و همان طور که خدا می خواهد رشد می کنند.
۲۰ وقتی با مسیح مُردید، در برابر اصول دنیوی نیز مُردید. پس چرا طوری زندگی می کنید که گویا هنوز زیر حکم مقررات این دنیا که می گوید: ۲۱ «این را لمس نکن، به آن لب نزن و بر آن دست نزن» هستید؟ ۲۲ اینها همه وقتی استفاده شدند، از بین می روند زیرا این اوامر از خدا نه، بلکه قوانین و تعالیم انسانی هستند. ۲۳ البته این کارها در عبادتهایی که آنها بر خود تحمیل کرده اند و در فروتنی و رنج کشیدن جسمانی، ظاهراً معقول به نظر می رسند، ولی در واقع نمی توانند مانع ارضای شهوتهای نفسانی شوند!
۱ وقتی خبر فتوحات یوشع به گوش یابین، پادشاه حاصور رسید، یک پیام فوری به این پادشاهان فرستاد: یوباب پادشاه مادون، پادشاهان شِمرون و اَخشاف، ۲ پادشاهان کوهستان شمالی، پادشاهان عربه در جنوب کِنروت و هامون، پادشاهان نافوت دُر در غرب، ۳ پادشاهان کنعان در سمت شرق و غرب، پادشاهان اموریان، پادشاهان حِتیان، پادشاهان فِرزِیان، پادشاهان یبوسیان در کوهستان، پادشاهان حویان در دامنۀ کوه حِرمون در سرزمین مِصفه. 4-5 آن ها همگی قوای خود را جمع کرده یک سپاه متحد تشکیل دادند که مثل ریگ دریا بیشمار بود و همراه با اسپان و عراده های جنگی در کنار چشمه های میرُوم اردو زده برای جنگ با اسرائیل آماده شدند.
6 خداوند به یوشع فرمود: «نترس، زیرا فردا در همین وقت همۀ شان را کُشته به دست مردم اسرائیل می دهم. رگ پای اسپان شان را قطع کنید و عراده های شان را آتش بزنید.» 7 پس یوشع با سپاه خود به می روم رفت و با یک حملۀ ناگهانی آن ها را شکست داد. 8 و خداوند آن ها را به دست مردم اسرائیل تسلیم کرد. و عساکر اسرائیل دشمنان را تا به صیدون بزرگ و مِسرِفوت مایم در شمال و وادی مِصفه در شرق تعقیب کرده همه را کشتند و یکی آن ها را هم زنده نگذاشت. 9 و یوشع همان طوریکه خداوند امر فرموده بود با آن ها معامله کرد، رگ پای اسپان شان را قطع کرد و همه عراده جات شان را آتش زد.
10 یوشع در راه بازگشت حاصور را تصرف کرد و پادشاه آنرا کشت، زیرا حاصور در آن زمان نیرومندترین سلطنت ها بود. 11 همه باشندگان آنجا را با شمشیر کشت. هیچ زنده جانی را زنده نگذاشت و خود حاصور را به آتش کشید. 12 بعد به شهرهای دیگر هم حمله کرد. همه را از بین برد و پادشاهان شان را به قتل رساند. همانطوریکه موسی، خدمتگار خداوند هدایت داده بود. 13 اما یوشع از تمام شهرهائی که بر تپه ها بنا شده بودند، تنها شهر حاصور را به آتش کشید. 14 تمام غنیمت و گله و رمه را که بنی اسرائیل به دست آوردند، برای خود نگهداشتند، اما همۀ مردم را با دم شمشیر کشتند. و هیچ کسی و هیچ زنده جانی را زنده نگذاشتند. 15 و یوشع طبق امر خداوند به خدمتگار خود موسی و هدایت موسی رفتار کرد و همه اوامر خداوند را موبمو اجراء کرد.
16 به این ترتیب، یوشع تمام آن سرزمین را که عبارت بود از همه کوهستانها، منطقۀ جنوبی، منطقۀ جوشَن، دشتها، وادی اُردن، کوهستان های اسرائیل و وادیهای آنرا تصرف کرد. 17 و قلمرو اسرائیل از کوه حالَق، در نزدیکی سعیر تا بعل جاد در وادی لبنان، در دامنۀ کوه حِرمون وسعت یافت. و یوشع پادشاهان شان را دستگیر کرد و به قتل رساند. 18 این جنگ ها سالهای زیادی را در بر گرفت. 19 تنها کسانی که با مردم اسرائیل صلح کردند، حویان، باشندگان جِبعون بودند. ولی همه شهرهای دیگر را تصرف کردند و از بین بردند. 20 چون خواست خدا بود که دلهای شان سخت باشند و با مردم اسرائیل جنگ کنند. و به این ترتیب، بر آن ها رحم نشود و بکلی از بین بروند. چنانکه خداوند به موسی فرموده بود.
21 در عین حال، یوشع، عناقیانی را که در منطقۀ کوهستانی حِبرون، دَبیر، عَناب و کوههای یهودا و اسرائیل زندگی می کردند، کشت و آن ها را با شهرهای شان بکلی نابود کرد. 22 و از عناقیان یک نفر هم در سرزمین اسرائیل زنده نماند، اما بعضی از آن ها در غزه، جَت و اَشدُود باقی ماندند. 23 به این ترتیب، یوشع، قراریکه خداوند به موسی امر فرموده بود، تمام آن سرزمین را به دست آورد و آنرا بعنوان ملکیت به قوم اسرائیل داد و بعد آنرا به تمام قبایل تقسیم کرد. بالاخره در آن کشور آرامی برقرار شد.
۱ وقتی خبر فتوحات یوشع به گوش یابین، پادشاه حاصور رسید، یک پیام فوری به این پادشاهان فرستاد: یوباب پادشاه مادون، پادشاهان شِمرون و اَخشاف، ۲ پادشاهان کوهستان شمالی، پادشاهان عربه در جنوب کِنروت و هامون، پادشاهان نافوت دُر در غرب، ۳ پادشاهان کنعان در سمت شرق و غرب، پادشاهان اموریان، پادشاهان حِتیان، پادشاهان فِرزِیان، پادشاهان یبوسیان در کوهستان، پادشاهان حویان در دامنۀ کوه حِرمون در سرزمین مِصفه. 4-5 آن ها همگی قوای خود را جمع کرده یک سپاه متحد تشکیل دادند که مثل ریگ دریا بیشمار بود و همراه با اسپان و عراده های جنگی در کنار چشمه های میرُوم اردو زده برای جنگ با اسرائیل آماده شدند.
6 خداوند به یوشع فرمود: «نترس، زیرا فردا در همین وقت همۀ شان را کُشته به دست مردم اسرائیل می دهم. رگ پای اسپان شان را قطع کنید و عراده های شان را آتش بزنید.» 7 پس یوشع با سپاه خود به می روم رفت و با یک حملۀ ناگهانی آن ها را شکست داد. 8 و خداوند آن ها را به دست مردم اسرائیل تسلیم کرد. و عساکر اسرائیل دشمنان را تا به صیدون بزرگ و مِسرِفوت مایم در شمال و وادی مِصفه در شرق تعقیب کرده همه را کشتند و یکی آن ها را هم زنده نگذاشت. 9 و یوشع همان طوریکه خداوند امر فرموده بود با آن ها معامله کرد، رگ پای اسپان شان را قطع کرد و همه عراده جات شان را آتش زد.
10 یوشع در راه بازگشت حاصور را تصرف کرد و پادشاه آنرا کشت، زیرا حاصور در آن زمان نیرومندترین سلطنت ها بود. 11 همه باشندگان آنجا را با شمشیر کشت. هیچ زنده جانی را زنده نگذاشت و خود حاصور را به آتش کشید. 12 بعد به شهرهای دیگر هم حمله کرد. همه را از بین برد و پادشاهان شان را به قتل رساند. همانطوریکه موسی، خدمتگار خداوند هدایت داده بود. 13 اما یوشع از تمام شهرهائی که بر تپه ها بنا شده بودند، تنها شهر حاصور را به آتش کشید. 14 تمام غنیمت و گله و رمه را که بنی اسرائیل به دست آوردند، برای خود نگهداشتند، اما همۀ مردم را با دم شمشیر کشتند. و هیچ کسی و هیچ زنده جانی را زنده نگذاشتند. 15 و یوشع طبق امر خداوند به خدمتگار خود موسی و هدایت موسی رفتار کرد و همه اوامر خداوند را موبمو اجراء کرد.
16 به این ترتیب، یوشع تمام آن سرزمین را که عبارت بود از همه کوهستانها، منطقۀ جنوبی، منطقۀ جوشَن، دشتها، وادی اُردن، کوهستان های اسرائیل و وادیهای آنرا تصرف کرد. 17 و قلمرو اسرائیل از کوه حالَق، در نزدیکی سعیر تا بعل جاد در وادی لبنان، در دامنۀ کوه حِرمون وسعت یافت. و یوشع پادشاهان شان را دستگیر کرد و به قتل رساند. 18 این جنگ ها سالهای زیادی را در بر گرفت. 19 تنها کسانی که با مردم اسرائیل صلح کردند، حویان، باشندگان جِبعون بودند. ولی همه شهرهای دیگر را تصرف کردند و از بین بردند. 20 چون خواست خدا بود که دلهای شان سخت باشند و با مردم اسرائیل جنگ کنند. و به این ترتیب، بر آن ها رحم نشود و بکلی از بین بروند. چنانکه خداوند به موسی فرموده بود.
21 در عین حال، یوشع، عناقیانی را که در منطقۀ کوهستانی حِبرون، دَبیر، عَناب و کوههای یهودا و اسرائیل زندگی می کردند، کشت و آن ها را با شهرهای شان بکلی نابود کرد. 22 و از عناقیان یک نفر هم در سرزمین اسرائیل زنده نماند، اما بعضی از آن ها در غزه، جَت و اَشدُود باقی ماندند. 23 به این ترتیب، یوشع، قراریکه خداوند به موسی امر فرموده بود، تمام آن سرزمین را به دست آورد و آنرا بعنوان ملکیت به قوم اسرائیل داد و بعد آنرا به تمام قبایل تقسیم کرد. بالاخره در آن کشور آرامی برقرار شد.
کولسیان ۲:۱۵ · یوشع ۱۱:۱۵ · یوشع ۱۱:۲۳ · TDV
یوشع ۱۱ روایت می‌کند که چگونه مردم بخش شمالی سرزمین تحت رهبری یابین، پادشاه حاصور، متحد شدند تا با اسرائیل بجنگند. خدا به ما می‌گوید که «آنها و تمام لشکرهایشان با آنها بیرون رفتند، به تعداد مردمی که بر شن ساحل دریا هستند، با اسب‌ها و ارابه‌های بسیار زیاد» (یوشع ۱۱:۴). اما این کنفدراسیون مردم محکوم به شکست در برابر یوشع بود. بارها و بارها می‌خوانیم که چگونه یوشع – به تنهایی، از عبارات استفاده شده! – پیروزی پس از پیروزی پرجلال به دست آورد تا اینکه تمام سرزمین را گرفت، و سرزمین از جنگ آرام گرفت.
ما می‌دانیم که یوشع تصویری از خداوند ما عیسیمسیح است. او کسی است که تمام قدرت به او نسبت داده شده است، فاتح پرجلال بر هر دشمنی. کتاب مقدس از او بسیار سخن می‌گوید. او کسی است که هر زانویی در برابر او خم خواهد شد، از موجودات آسمانی و زمینی و زیرزمینی. او باید در همه چیز جایگاه اول را داشته باشد: «او رؤسا و قدرتها را خلع سلاح کرد و آنها را در آن به نمایش عمومی گذاشت و بر آنها پیروز شد» (کولسیان ۲:۱۵). لشکرهای آسمان روزی او را ستایش خواهند کرد، و تنها او را. هر آنچه داریم، در او داریم، به خاطر اینکه او کیست و چه کرده است، کار پرجلال جلجتا! ما منتظریم تا وارد آرامش او شویم.
