۱ چون خدا از روی لطف خود این وظیفه را به ما داده است، امید خود را از دست نمی دهیم. ۲ ما از همه روشهای پنهانی و شرم آور دوری نموده ایم. با فریبکاری رفتار نمی کنیم و پیام خدا را تغییر نمی دهیم بلکه حقیقت را به طور روشن بیان می نماییم و می کوشیم تا در حضور خدا مورد تأیید وجدان همۀ مردم باشیم. ۳ حتی اگر این خبر خوش را که موعظه می کنیم پوشیده باشد، فقط برای کسانی پوشیده است که در راه هلاکت هستند. ۴ شیطان که سردار این دنیاست، افکار آنها را کور کرده است تا خبر خوش و پُر شکوه عیسای مسیح را که تصویر خدای نادیده است، نبینند. ۵ ما در مورد خود موعظه نمی کنیم بلکه اعلام می کنیم که عیسای مسیح خداوند است و ما به خاطر او خدمتگاران شما هستیم. ۶ زیرا همان خدایی که فرمود: «روشنایی از میان تاریکی بدرخشد»، نور خود را در قلبهای ما گذاشت تا شناخت جلال خدا در چهرۀ عیسای مسیح برای ما نمایان شود.
۷ با وجود این، ما چنین گنجی در کوزه های گِلی خود داریم تا معلوم گردد که آن قدرت بزرگ از ما نیست بلکه از خداست. ۸ ما از هر طرف تحت فشار هستیم ولی خود را از دست نمی دهیم، دچار شک و تردید می شویم اما تسلیم نا امیدی نمی گردیم. ۹ آزار می بینیم اما هیچ وقت تنها نیستیم. به زمین می خوریم، ولی نابود نمی شویم. ۱۰ بدنهای فانی ما داغ مرگ عیسی را دایم با خود دارند تا زندگی عیسی در بدنهای ما نیز ظاهر شود. ۱۱ در تمام زندگی همیشه به خاطر عیسی به مرگ تسلیم می شویم تا زندگی عیسی در جسم فانی ما ظاهر شود. ۱۲ پس ما با مرگ روبرو می شویم، اما این باعث زندگی جاویدان در شما می گردد.
۱۳ در کتاب مزامیر نوشته شده است: «چون ایمان داشتم، سخن گفتم.» ما نیز سخن می گوییم، چون همان ایمان را داریم. ۱۴ زیرا می دانیم همان خدایی که عیسای مسیح را پس از مرگ زنده گردانید ما را نیز با عیسی زنده خواهد ساخت و همراه با شما در حضور خود خواهد آورد. ۱۵ همۀ این چیزها به خاطر شماست تا به هر اندازه ای که فیض خدا شامل حال مردم بیشتری می گردد، شکر و سپاس برای جلال خدا نیز زیادتر شود.
۱۶ بنابر این امید خود را از دست نمی دهیم. اگر چه وجود ظاهری ما رفته رفته از بین می رود ولی وجود روحانی ما روز به روز تازه تر می شود. ۱۷ این رنج و زحمت ناچیز و زودگذر، جلال عظیم و بی پایانی را برای ما فراهم می کند که با این دردها غیر قابل مقایسه است. ۱۸ پس ما به چیزهای نادیدنی چشم دوخته ایم نه به چیزهای دیدنی، زیرا آنچه به چشم می آید فانی است، ولی چیزهای نادیدنی ابدی هستند.
۱ تیوفیلوس عزیز! من در کتاب اول خود دربارۀ عیسای مسیح نوشتم. یعنی از همان روزی که عیسای مسیح کار و تعلیم را آغاز کرد ۲ تا به روزی که رهنمایی های لازم را به رسولان برگزیدۀ خود به وسیلۀ روح مقدس سپرد و به آسمان بُرده شد. ۳ عیسی پس از مرگ، بارها خود را به آنها نشان داد تا ثابت شود که او زنده است. او مدت چهل روز، چندین بار به ایشان ظاهر شد و دربارۀ پادشاهی خدا با آنها صحبت کرد. ۴ زمانی که عیسی در بین آنها بود، به پیروان خود امر کرد: «اورشلیم را ترک نکنید بلکه در انتظار آن وعدۀ پدر که دربارۀ آن به شما گفته بودم، باشید. ۵ یحیی با آب تعمید می داد اما پس از چند روز شما با روح مقدس تعمید خواهید یافت.»
۶ وقتی رسولان دَور هم آمدند، از عیسی پرسیدند: «ای استاد، آیا در همین وقت پادشاهی را دوباره به اسرائیل باز می گردانی؟» ۷ او جواب داد: «شما نیاز ندارید که تاریخ و زمانهایی را که پدر در اختیار خود نگهداشته است، بدانید. ۸ اما وقتی روح مقدس بر شما نازل گردد، شما قدرت خواهید یافت که در اورشلیم، تمام یهودیه و سامره و تا دورترین جاهای دنیا شاهدان من باشید.» ۹ همین که عیسی این را گفت، در حالی که همه می دیدند به آسمان بُرده شد و ابری او را از نظر آنها ناپدید ساخت.
۱۰ هنگامی که عیسی می رفت و چشمان آنها هنوز به آسمان دوخته شده بود، ناگهان دو مرد سفید پوش در کنار شان ایستاده، ۱۱ گفتند: «ای مردان جلیلی، چرا اینجا ایستاده اید و به آسمان می بینید؟ همین گونه که عیسی از میان شما به آسمان بالا بُرده شد، دوباره باز خواهد گشت.»
۱۲ آنگاه رسولان از کوه زیتون که فاصلۀ آن تا اورشلیم فقط یک کیلومتر است، به اورشلیم بازگشتند. ۱۳ همین که به شهر رسیدند به بالاخانه یی که محل اقامت آنها بود، رفتند. پِطرُس و یوحنا، یعقوب و اندریاس، فیلیپُس و توما، بارتولما و متی، یعقوب پسر حَلفی و شمعون فدایی و یهودا پسر یعقوب، در آنجا بودند. ۱۴ همۀ آنها با دیگر زنان و مریم مادر عیسی و برادران او پیوسته برای دعا دَور هم جمع می شدند.
۱۵ در همان روزها، پِطرُس در میان ایمانداران که حدود یک صد و بیست نفر بودند، ایستاد و گفت: ۱۶ «ای عزیزان! کلام خدا که به رهنمایی روح مقدس از زبان داوود دربارۀ یهودا، سردستۀ دستگیر کننده گان عیسی پیشگویی شده بود، به وقوع پیوست. ۱۷ یهودا یکی از ما و در خدمت با ما شریک بود. ۱۸ با پولی که او به خاطر کار شیطانی خود دریافت کرده بود، یک قطعه زمین خریده شد که او در همانجا مُرد، شکمش پاره شد و تمام روده هایش بیرون برآمد. ۱۹ همه مردم که در اورشلیم زندگی می کردند، در این باره شنیدند و آن زمین را به زبان خود شان حَقَل دَما یعنی زمین خون نامیدند. ۲۰ در کتاب مزامیر نوشته شده است:
«خانۀ او ویران باد، دیگر هیچ کس در آن زندگی نکند.»
و همچنان نوشته شده است:
«مقامش به دیگری تعلق گیرد.»
۲۱ بنابر این، یک نفر از میان آن کسانی که همیشه در مدتی که استاد ما عیسای مسیح با ما نشست و برخاست داشت، با ما بود ۲۲ یعنی از روزی که به دست یحیی تعمید گرفت تا وقتی که از میان ما به آسمان بُرده شد، باید به عنوان شاهد دوباره زنده شدن او به جمع ما یکجا شود.»
۲۳ آنگاه نام دو نفر، یکی یوسف معروف به بَرسابا که لقب یوستوس هم داشت و دیگری مَتیاس را پیشنهاد کردند. ۲۴ پس آنها چنین دعا کردند: «ای خداوند! تو که از قلب همه انسانها آگاه هستی، به ما نشان بده که کدام یک از این دو نفر را انتخاب کرده ای ۲۵ تا جانشین یهودا شود چون او خدمت و رسالت خود را از دست داد و به جایی رفت که مستحق آن بود.» ۲۶ پس بین دو نفر قرعه انداختند و قرعه به نام مَتیاس برآمد و به این ترتیب او در جمع آن یازده رسول شامل شد.
۱ پِطرُس و یوحنا هنوز با مردم سخن می گفتند که کاهنان و پیروان فرقۀ صدوقیان با افسری که مسؤول نگهبانان خانۀ خدا بود، بر سر آنها ریختند. ۲ آنها از پِطرُس و یوحنا سخت خشمگین بودند زیرا ایشان به مردم تعلیم می دادند و اعلام می کردند که عیسی از مُرده گان زنده شده است و به این ترتیب ثابت می ساختند که رستاخیز مُرده گان وجود دارد. ۳ پس پِطرُس و یوحنا را زندانی کردند و چون شام بود تا روز بعد آنها را در زندان نگهداشتند. ۴ اما بسیاری از کسانی که آن پیام را شنیده بودند، ایمان آوردند. حال تعداد ایمانداران نزدیک به پنج هزار نفر می رسید.
۵ صبح روز بعد، رهبران یهود، بزرگان و علمای شریعت در اورشلیم جمع شدند. ۶ آنها حناس کاهن اعظم، قیافا، یوحنا و اسکندر و همه اعضای خانوادۀ آن کاهن اعظم را ملاقات کردند. ۷ پِطرُس و یوحنا را خواستند و از آنها پرسیدند: «چگونه و به کدام قدرت و به نام چه کسی این کار را انجام داده اید؟» ۸ پِطرُس که پُر از روح مقدس بود، جواب داد: «ای رهبران قوم و ای بزرگان اسرائیل! ۹ اگر امروز به خاطر کار نیک که در مورد یک مرد شل انجام یافت، از ما می پرسید و می خواهید بدانید که چگونه او شِفا یافت، ۱۰ پس تمام شما و همۀ مردم اسرائیل باید بدانید که این مرد به قدرت نام عیسای مسیح ناصری نزد شما صحیح و سالم ایستاده است. آن کسی که شما او را بر صلیب کُشتید اما خدا او را دوباره زنده گردانید. ۱۱ عیسی همان کسی است که در کتاب مزامیر آمده است:
«سنگی را که معماران رد کردند،
اکنون سنگ اصلی تهداب شده است.»
۱۲ نجات تنها از طریق عیسی به دست می آید. هیچ نامی غیر از نام عیسی در زیر آسمان به مردم عطا نشده است تا به وسیلۀ آن نجات یابیم.»
۱۳ وقتی آنها جرأت پِطرُس و یوحنا را دیدند، فهمیدند که آدمهای درس نخوانده و معمولی اند، در حالی که حیران مانده بودند، آنها را شناختند که از همراهان عیسی هستند. ۱۴ اما چون مردی که شِفا یافته بود با پِطرُس و یوحنا ایستاده بود، آنها را چیزی گفته نتوانستند. ۱۵ پس به پِطرُس و یوحنا امر کردند که از شورا بیرون بروند و سپس میان خود به بحث پرداختند. ۱۶ آنها از همدیگر پرسیدند: «با این اشخاص چه کنیم؟ به همه ساکنان اورشلیم آشکار است که معجزۀ عجیبی توسط آنها انجام شده است و ما نمی توانیم آن را انکار کنیم. ۱۷ اما به خاطری که این موضوع در میان مردم بیشتر از این پخش نشود، به آنها اخطار می دهیم که نباید دیگر نام عیسی را پیش کسی به زبان بیاورند.»
۱۸ آنگاه پِطرُس و یوحنا را خواستند و به آنها اخطار دادند که به هیچ صورت به نام عیسی چیزی نگویند و تعلیم ندهند. ۱۹ اما پِطرُس و یوحنا در جواب گفتند: «پیش خدا کدام کار درست است، این که از خدا اطاعت کنیم یا از شما؟ پس خود قضاوت کنید. ۲۰ زیرا ما نمی توانیم دربارۀ آنچه را که دیده و شنیده ایم، خاموش باشیم.» ۲۱ اعضای شورا، پِطرُس و یوحنا را پس از تهدید و اخطار زیاد رها کردند چون آنها می دیدند که دلیلی برای جزا دادن ایشان ندارند. از سوی دیگر مردم برای آنچه رُخ داده بود، خدا را ستایش می کردند. ۲۲ زیرا مردی که با این معجزه شِفا یافته بود، بیش از چهل سال عمر داشت.
۲۳ پِطرُس و یوحنا پس از رهایی نزد دیگر دوستان خود رفته و آنچه را که کاهنان و سران قوم به آنها گفته بودند به ایشان بیان کردند. ۲۴ وقتی ایمانداران خبر شدند، همه با یکدلی به درگاه خدا دعا کرده گفتند: «ای خداوند حاکم بر همۀ امور، ای خالق آسمان و زمین و بحر و آنچه در آنهاست، ۲۵ تو به وسیلۀ روح مقدس از زبان جد ما داوود که خادمت بود فرمودی:
«چرا قومهای جهان شورش می کنند؟
چرا مردم دسیسۀ باطل می سازند؟
۲۶ پادشاهان دنیا قیام کرده و رهبران آنها بر ضد خداوند
و بر ضد مسیح او جمع می شوند.»
۲۷ در واقع در همین شهر هیرودیس و پُنطیوس پیلاطوس، همراه با دیگر قومها و مردم اسرائیل، بر ضد خدمتگار مقدس تو عیسی که تو او را به عنوان مسیح انتخاب کردی، متحد شده اند ۲۸ و همه کارهایی را که تو با قدرت و ارادۀ خود از پیش مقرر فرموده بودی، به انجام رسانیدند. ۲۹ اکنون ای خداوند، تهدیدهای آنها را ببین و خدمتگاران خود را توانا گردان تا پیام تو را با شجاعت بیان کنند. ۳۰ دست خود را برای شِفا دراز کن، بگذار معجزه ها و نشانه ها به نام خدمتگار مقدس ات عیسی، انجام پذیرد.»
۳۱ هنگامی که دعای شان به پایان رسید، ساختمانی که در آن جمع شده بودند به لرزه درآمد، و همه از روح مقدس پُر گشتند و کلام خدا را با جرأت بیان کردند.
۳۲ همۀ ایمانداران از دل و جان با هم متحد شده بودند و هیچ کس دارایی خود را از خود نمی دانست بلکه همه در اموال همدیگر شریک بودند. ۳۳ رسولان با قدرت زیاد به زنده شدن سَروَر شان عیسی شهادت می دادند و خدا به آنها برکت زیاد عطا می کرد. ۳۴ هیچ کس در میان آنها محتاج نبود، زیرا هر کس که زمین یا خانه یی داشت آن را می فروخت و پولش را می آورد ۳۵ و پیش پای رسولان می گذاشت و به این ترتیب میان نیازمندان نظر به احتیاج شان تقسیم می گردید ۳۶ به طور مثال، یوسف که رسولان او را برنابا یعنی تشویق کننده می نامیدند و از قبیله لاوی و اهل قبرس بود، ۳۷ زمینی داشت که آن را فروخت و پولش را پیش پای رسولان گذاشت.
اینکه مسیحیان باید شاهدان خداوندعیسیمسیح باشند، حقیقتی است که در کلام خدا بسیار روشن بیان شده است. اینکه بسیاری از مسیحیان نتوانسته‌اند شاهدان خداوند ما باشند نیز یک حقیقت است، و بسیار تأسف‌بار. راضی بودن به این واقعیت که شخص نجات یافته است و هیچ مسئولیتی فراتر از آن احساس نمی‌کند، وضعیت غم‌انگیزی است و ممکن است درمورد واقعیت ایمان شخص شک و تردید ایجاد کند. این باید شخص را به خودآزمایی وادارد تا مطمئن شود که ایمان او از نوعی نیست که دریعقوب ۲:۲۶ توصیف شده است: «زیرا همان‌طور که بدن بدون روح مرده است، ایمان بدون اعمال نیز مرده است.»
این بدان معنا نیست که از هر ایمانداری انتظار می‌رود که یک مبشر باشد، اما هر ایمانداری باید به دنبال انجام کار یک مبشر باشد، هرچند ممکن است در مقیاس بسیار کوچک باشد. یک ایماندار نمی‌تواند درمورد ایمان خود کاملاً ساکت باشد، به خصوص در جایی که آزادی مذهب وجود دارد. سی. اچ. مکینتاش نوشت: «این فقط این نیست که ما از جهنم نجات یافته‌ایم، این درست است. این فقط این نیست که ما بخشیده شده‌ایم، عادل شمرده شده‌ایم و پذیرفته شده‌ایم؛ همه اینها درست است؛ اما ما به کار والا و مقدس حمل نام، شهادت و جلالخداوندعیسیمسیحدر این دنیا فراخوانده شده‌ایم.» پولس رسول از مزمور ۱۱۶ نقل قول می‌کند و می‌گوید: «ما همان روح ایمان را داریم، طبق آنچه نوشته شده است، 'من ایمان آوردم و بنابراین سخن گفتم،' ما نیز ایمان می‌آوریم و بنابراین سخن می‌گوییم»(۲ قرنتیان ۴:۱۳).
رسولان پطرس و یوحنادر مقابل بازجویان دوستانه ایستاده نبودند وقتی گفتند: «آیا در نظر خدا درست است که بیشتر به شما گوش دهیم تا به خدا، شما قضاوت کنید. زیرا ما نمی‌توانیم از گفتن چیزهایی که دیده‌ایم و شنیده‌ایم خودداری کنیم» (اعمال ۴:۱۹-۲۰). باشد که ما چنین شاهدانی برای خداوند باشیم!
