نور روزانه, جولای ۵: ما از محبتی که خدا به ما کرده است

ما از محبتی که خدا به ما کرده است، آگاه هستیم و به آن ایمان داریم.

اول یوحنا ۴:۱۶

اما خدایی که سرشار از رحمت است، از روی محبت بزرگ خود ما را محبت کرد. اگر چه به علت گناهان خود مُرده بودیم، ما را با مسیح زنده گردانید، پس از روی فیض خداست که شما نجات یافته اید. خدا ما را با عیسای مسیح برخیزانید و در جایگاه آسمانی با او نشاند تا در آینده ثروت سرشار از فیض خود را با مهربانی نسبت به ما در عیسای مسیح نشان دهد.

اِفِسُسیان ۲:۴–۷

خدا به جهان آنقدر محبت داشت که پسر یگانۀ خود را داد تا هر کسی به او ایمان بیاورد هلاک نگردد، بلکه صاحب زندگی ابدی شود.

یوحنا ۳:۱۶

خدایی که حتی پسر خود را از ما دریغ نداشت بلکه او را در راه همۀ ما تسلیم کرد، آیا همراه با او همه چیز را به ما نخواهد بخشید؟

رومیان ۸:۳۲

خداوند برای همگان نیکوست و رحمت هایش بر همۀ مخلوقات وی است.

مزامیر ۱۴۵:۹

ما محبت می کنیم زیرا که خدا اول به ما محبت کرد.

اول یوحنا ۴:۱۹

خوشا به حال تو که باور داری، وعدۀ خداوند برای تو به انجام خواهد رسید!

لوقا ۱:۴۵

مغرور نباشید و از معاشرت با حقیران خودداری نکنید و خود را برتر از دیگران نشمارید.

رومیان ۱۲:۱۶

ای عزیزان! به عنوان کسانی که به سَروَر پُر جلال ما عیسای مسیح ایمان دارید، هیچ تبعیضی در برابر مردم نداشته باشید. ... مگر خدا فقیران این دنیا را انتخاب نکرده است تا در ایمان خود دولتمند و وارث آن پادشاهی باشند که خدا به دوستداران خود وعده داده است؟

یعقوب ۲:۱, ۵

هیچ کس از شما باید در فکر نفع خود نبوده بلکه در فکر نفع دیگران باشد!

اول قرنتیان ۱۰:۲۴

پس اگر خوراک و پوشاک داریم، به آنها قناعت کنیم. اما آنهایی که فقط می خواهند ثروتمند شوند، دچار وسوسه شده و به دام خواهشهای نفسانی و زیان بخشی که انسان را به تباهی و نیستی می کشاند، گرفتار می شوند.

اول تیموتاووس ۶:۸–۹

اما خدا آنچه را که مردم دنیا جهالت می پندارد، برگزید تا حکیمان را خجل سازد و آنچه را که دنیا ضعیف می شمارد، انتخاب کرد تا قدرتمندان را شرمنده سازد. خدا آنچه را که مردم این دنیا خوار و حقیر و حتی ناچیز می شمارد انتخاب کرد تا چیزی را که دنیا مهم فکر می کند، باطل سازد تا هیچ انسانی در حضور او به خود افتخار نکند.

اول قرنتیان ۱:۲۷–۲۹

ای خداوند، دل من متکبر نیست و نه چشمانم برافراشته و خویشتن را به کارهای بزرگ مشغول نمی سازم و نه به کارهای که از عقل من دور است.

مزامیر ۱۳۱:۱