کار ایمان، زحمت محبت، و صبر امید

«ما همیشه برای همهٔ شما خدا را شکر می‌کنیم... بی‌وقفه کار ایمان، زحمت محبت، و صبر امید شما را در خداوند ما عیسی مسیح به یاد می‌آوریم.» اول تسالونیکیان ۱:۲-۳ NKJV

همانطور که پولس به کلیسای جوان تسالونیکی دربارهٔ کار خود در میان آنها نوشت، که «دنیا را زیر و رو کرد» (اعمال ۱۷:۶)، او سه جنبهٔ اساسی از زندگی جدید آنها را به یادشان آورد – «کار ایمان، زحمت محبت، و صبر امید آنها در خداوند ما عیسی مسیح.» در حالی که قصد اصلی پولس در این نامه روشن کردن تعلیم خود دربارهٔ بازگشت خداوند ما بود، او با ستایش آنها به خاطر استقامتشان به عنوان پیروان عیسی در مواجهه با مشکلات فراوان آغاز کرد.

کلام از تسالونیکی در سراسر مقدونیه تا آخایا و فراتر از آن توسط آنچه بازدیدکنندگان این مرکز تجارت دیدند در زندگی این مسیحیان جدید، نه با آنچه از آنها شنیدند، گسترش یافت. «مثال» آنها بلندتر از کلمات سخن می‌گفت و باعث شد پولس بنویسد: «ما نیازی به گفتن چیزی نداریم» (اول تسالونیکیان ۱:۷-۸).

چه چیزی دیده شد که این ایمانداران تسالونیکی را چنین نمونه‌های خوبی برای دیگران ساخت؟ این «کار ایمان» آنها بود – آنها مسیح را به عنوان نجات‌دهنده پذیرفتند و «از بت‌ها به سوی خدا بازگشتند.» این «زحمت محبت» آنها بود – او خداوند آنها شد و آنها می‌خواستند «به او خدمت کنند» به عنوان «خدای زنده و حقیقی.» این «صبر امید» آنها بود – آنها می‌دانستند که عیسی «از مردگان برخاسته است» و مطمئن بودند که او آنها را «از غضب آینده» نجات خواهد داد (اول تسالونیکیان ۱:۹-۱۰).

آیا می‌توان همین قدر را در ما دید؟ آیا ما آنچه را که موعظه می‌کنیم – اینکه او نجات‌دهنده و خداوند ماست – به گونه‌ای عمل می‌کنیم که بتوان دربارهٔ ما گفت: «شما نمونه‌هایی برای همهٔ ... کسانی که ایمان می‌آورند شدید» (اول تسالونیکیان ۱:۷)؟ آیا ما حتی بخش کوچکی از دنیای خود را با شواهد ایمان، محبت و امید خود در نجات‌دهنده و خداوند خود زیر و رو می‌کنیم؟

بیایید دعا کنیم که سفیران بهتری برای مسیح شویم (دوم قرنتیان ۵:۲۰) – عاملان کلام، نه فقط شنوندگان (یعقوب ۱:۲۲).