آیا یهودای اسخریوطی نجات یافت؟
یهودای اسخریوطی گاهی اوقات دیده می‌شود توسط جهان به شیوه‌ای دلسوزانه: به عنوان یک فرد گمراه، به عنوان نوعی شخصیت انقلابی، یا حتی به عنوان یک قهرمان! به عنوان مثال، یک نمایش معروف چند سال پیش یهودا را به شیوه‌ای آشکارا دلسوزانه به تصویر کشید، و این تأثیر عمیقی بر تخیل عمومی گذاشت.
پس چگونه باید زندگی و اعمال یهودا را درک کنیم؟ آیا او نجات یافت و سپس پس از خیانت به مسیح، نجات خود را از دست داد؟ اگر او نجات نیافته بود، چگونه می‌توانست شاگرد نامیده شود و در واقع معجزاتی را همراه با سایر شاگردان انجام دهد؟ چه چیزی واقعاً او را به خیانت علیه خداوند عیسی ترغیب کرد؟ اینها چند سؤال هستند که هر از گاهی در ارتباط با این شاگرد مرموز مطرح می‌شوند. برخی از مورد یهودا برای اثبات این استفاده کرده‌اند که یک فرزند واقعی خدا می‌تواند نجات خود را از دست بدهد – اما آیا این تفسیر صحیحی از آنچه کتاب مقدس در مورد یهودا و نجات تعلیم می‌دهد، است؟
این سؤال اغلب مطرح می‌شود: «چرا یهودا به مسیح خیانت کرد؟» پاسخ به این سؤال در پاسخ به سؤال بزرگتر، «آیا یهودا نجات یافت؟» بسیار کمک خواهد کرد. نظریه‌های زیادی برای توضیح رفتار او ارائه شده است. یکی از نظریه‌های مکرر این است که او به عنوان یک میهن‌پرست یهودی، وقتی از تعلیم عیسی متوجه شد که پادشاهی بلافاصله آشکار نخواهد شد و رومیان آنطور که او امیدوار بود سرنگون نخواهند شد، ناامید شد. استدلال می‌شود که ناامیدی تلخ او از این تحول، او را علیه خداوند عیسی برگرداند. مشکل این نظریه این است که حتی یک اشاره‌ای به آن در عهد جدید وجود ندارد. علاوه بر این، واقعیت قابل توجه این است که همه شاگردان دیگر نیز تحت همین تصور اشتباه در مورد ظهور فوری پادشاهی بودند. تصحیح خطای آنها توسط خداوند باعث نشد که آنها به او خیانت کنند (لوقا ۱۹:۱۱؛ لوقا ۲۴:۲۱). چرا این فقط یهودا را به لغزش می‌انداخت و نه سایر شاگردان را؟ اما باز هم هیچ نشانه‌ای از کتاب مقدس وجود ندارد که این علت یا انگیزه رفتار یهودا بوده باشد.
کتاب مقدس در مورد یهودا چه می‌گوید؟
روایت کتاب مقدس از آنچه اتفاق افتاد ساده و سرراست است. درست قبل از پیمان خائن با کاهنان اعظم، مریم از بیت‌عنیا سر خداوند را با روغن گرانبها مسح کرده بود (متی ۲۶:۸-۱۳). شاگردان اعتراض کردند، به رهبری یهوداکه عمل مریم اسراف بود و آن شیشه مرمرین روغن می‌توانست فروخته شود و به فقرا داده شود (یوحنا ۱۲:۴-۵). با مقایسه روایت‌های متی ۲۷ و یوحنا ۱۲ می‌بینیم که همه شاگردان در این امر دخیل بودند اما یهودا سخنگوی این موضوع بود. همچنین می‌خوانیم که یهودا «خزانه‌دار» شاگردان بود، اما کیسه پول را می‌دزدید (یوحنا ۱۲:۶). یهودا یک دزد بود!
بلافاصله پس از عمل فداکاری مریم می‌خوانیم: «پس از آن زمان او [یهودا] به دنبال فرصتی برای خیانت به او بود» (متی ۲۶:۱۶ NKJV). در اینجا اثبات روشنی از آنچه واقعاً یهودا را ترغیب کرد، وجود دارد. به ارتباط بین شکستن شیشه مرمرین و خیانت به مسیح توجه کنید. یهودا امیدوار بود که روغن فروخته شود و پول در کیسه گذاشته شود – که او در زمان مناسب آن را می‌دزدید. او هیچ فکری برای فقرا نداشت، یا شاید در افکار خودتوجیهی خود، خود را در آن دسته قرار داده بود: «فقرا». اما واقعیت این بود که قلب طمع‌کار او از دست دادن این جایزه که ممکن بود مدت‌ها آرزویش را داشته باشد، ناامید شده بود؛ او به خداوند خیانت کرد برای پول تا حرص خود را ارضا کند. شیطان وارد او شده بود تا این عمل شیطانی را انجام دهد (یوحنا ۱۳:۲۷)، از او به عنوان ابزار خود استفاده کرد و سپس او را دور انداخت (متی ۲۷:۴۰). تنها روایت بالا باید کافی باشد تا نشان دهد که میهن‌پرستی یا ناامیدی مذهبی یهودا را ترغیب نکرده بود. حقیقت این است که او اصلاً یک ایماندار نبود، بلکه کسی بود که گناه داوری نشده طمع را پرورش می‌داد. او یک دزد و تحت قدرت شیطان بود.
شما همه پاک نیستید
با اطمینان می‌توانیم از آنچه قبلاً دیده‌ایم بگوییم که انگیزه یهودا در خیانت به مسیح، عشق به پول بود. این به دلیل حرص او بود، ساده و روشن. دلیل تمام عدم اطمینان بسیاری در مورد پرونده یهودا تنها می‌تواند به دلیل تعصب الهیاتی یا صرفاً عدم مطالعه دقیق روایت کتاب مقدس باشد.
در انجیل یوحنا می‌خوانیم که عیسی به پطرس گفت: «کسی که غسل کرده است، فقط نیاز به شستن پاهایش دارد، اما کاملاً پاک است؛ و شما پاک هستید، اما نه همه شما. زیرا او می‌دانست چه کسی به او خیانت خواهد کرد؛ بنابراین گفت: «شما همه پاک نیستید» (یوحنا ۱۳:۱۰-۱۱).
در اشاره به اینکه یکی از شاگردان «پاک» نبود، خداوند به وضوح به یهودا اشاره می‌کرد، زیرا در ادامه می‌افزاید: «من در مورد همه شما صحبت نمی‌کنم. من کسانی را که انتخاب کرده‌ام می‌شناسم؛ اما برای اینکه کتاب مقدس محقق شود، 'کسی که با من نان می‌خورد، پاشنه خود را علیه من بلند کرده است'» (آیه ۱۸). خداوند گفت که یکی از آنها پاک نبود. عمل نمادین که خداوند عیسی با مهربانی در شستن پاهای شاگردان انجام داد، کلید درک این جمله است. کسی که «غسل» تولد تازه را تجربه کرده است، هنوز نیاز دارد که پاهایش روزانه از آلودگی‌هایی که از عبور از این دنیای گناهکار به دست می‌آورد، شسته شود. ما به شفاعت روزانه او نیاز داریم تا با شستشوی کلام بازسازی شویم – اما تولد تازه هرگز نیازی به تکرار ندارد، ما فقط یک بار «غسل» می‌شویم. با این حال، خداوند به طرز شگفت‌انگیزی بیان می‌کند که یکی از آنها هنوز ناپاک بود، کسی که «غسل» نشده بود (تولد تازه نداشت). و علاوه بر این، این فرد برای ما شناسایی شده است: او یهودا بود. خداوند او را انتخاب نکرده بود،۱ زیرا او کسانی را که انتخاب کرده بود می‌شناخت. این چند فصل بعد به شدت تأیید می‌شود، زمانی که خداوند دعا کرد: «کسانی را که به من دادی، من حفظ کردم؛ و هیچ یک از آنها گم نشد مگر پسر هلاکت» (یوحنا ۱۷:۱۲). یهودا در میان کسانی نبود که پدر به او داده بود. او از برگزیدگان نبود، و در واقع، خداوند او را «پسر هلاکت» توصیف کرد. او مانند همکار شاگردش پطرس «مرتد» نبود. بلکه یهودا یک مرتد بود.۲ بنابراین «پسر هلاکت» به «جای خود» رفت (اعمال ۱:۲۵). چقدر جدی!
یک شاگرد اما یک بی‌باور
اگر خواننده به اثبات بیشتری نیاز دارد که یهودا یک بی‌باور بود، یک متن دیگر وجود دارد که این را به طور غیرقابل انکار ارائه می‌دهد. هنگامی که برخی از شاگردان غرغر می‌کردند و تهدید می‌کردند که دیگر با عیسی راه نخواهند رفت، خداوند به طور قاطع به آنها گفت: «اما برخی از شما هستند که ایمان ندارند. زیرا عیسی از ابتدا می‌دانست چه کسانی ایمان ندارند و چه کسی به او خیانت خواهد کرد» (یوحنا ۶:۶۴). برخی از شاگردان مدعی قبلاً به دلیل «سخنان سخت» او از مسیح روی گردانده بودند؛ و یهودا نیز در ساعت مقرر زمانی که حرص او به اوج زشتی خود رسید، روی خواهد گرداند. او در یوحنا ۶ با کسانی که ایمان نداشتند، شمرده می‌شود، اما به عنوان کسی که «به او خیانت خواهد کرد» جدا شده است.
در اینجا باید اشاره کرد که همه شاگردان ایماندار نیستند. مردم ممکن است به ظاهر مسیح را دنبال کنند و به عنوان شاگردان ممکن است ادعای اطاعت از او را داشته باشند، اما ممکن است هیچ زندگی الهی درونی وجود نداشته باشد – این واقعیت در مورد یهودا بود. حتی ممکن است معجزاتی از طریق یهودا انجام شده باشد وقتی او با سایر رسولان فرستاده شد. این برخی را گیج کرده است اما نباید اینطور باشد، زیرا در واقع او یک نمونه کامل از «مرتدان» است که در عبرانیان ۶:۴-۹ توصیف شده‌اند. او ممکن است «هدیه آسمانی را چشیده باشد» و «قدرت‌های عصر آینده» را تجربه کرده باشد، اما برای او غیرممکن بود که به «توبه» برسد.
پطرس یک ایماندار واقعی بود، اما به دلیل بی‌احتیاطی و اعتماد به نفس خود، از راه برگشته بود. با این حال، پطرس بعداً توبه کرد و توسط خداوند بازسازی شد. یهودا «پر از پشیمانی» بود، اما این توبه واقعی نبود زیرا او در واقع یک بی‌باور بود. کتاب مقدس روشن است: هیچ ایماندار واقعی نمی‌تواند گم شود، همانطور که در یوحنا ۱۰:۲۷-۲۸، افسسیان ۴:۳۰ و بسیاری از متون دیگر می‌بینیم. ممکن است یک ایماندار به گناه بیفتد و نیاز به بازسازی روحانی داشته باشد (غلاطیان ۶:۱). اما این مورد یهودا نبود – او یک بی‌باور بود.
یادداشت‌های پایانی
- برای روشن شدن، خداوند عیسی یهودا را به عنوان شاگرد انتخاب کرده بود، زیرا او در مناسبت دیگری (هنگام صحبت در مورد شاگردی) گفته بود: «آیا من شما دوازده نفر را انتخاب نکردم، و یکی از شما شیطان است؟» (یوحنا ۶:۷۰). اما یهودا به عنوان یک ایماندار انتخاب نشده بود؛ این را می‌توان به وضوح دید وقتی مسیح در یوحنا ۱۳:۱۸ در مورد تولد تازه صحبت می‌کرد: «من در مورد همه شما صحبت نمی‌کنم. من کسانی را که انتخاب کرده‌ام می‌شناسم.»
- مرتد کسی است که ادعای مسیحیت می‌کند و سپس او را انکار می‌کند زیرا هرگز واقعاً ایماندار نبوده است. این با یک مسیحی واقعی که از راه برمی‌گردد و می‌تواند به مشارکت با خداوند بازگردد، متفاوت است.
