هشدار به مرتد: گودال و تخته سنگ

«اگر کسی گودالی بکند، خودش در آن می‌افتد؛ اگر کسی سنگی را بغلتاند، به خودش بازمی‌گردد.» امثال ۲۶:۲۷ NIV

در این آیه، سلیمان، داناترین مردی که تا به حال زندگی کرده است، دو تصویر زنده از یک مرتد به ما می‌دهد. اولی – تصویر مردی که گودالی می‌کند که در نهایت او را می‌بلعد – مرا به یاد دو اصطلاح می‌اندازد که برای توصیف کسانی که در مسیر خودویرانگر گناه قرار دارند، استفاده می‌شود. همانطور که آنها به سبک زندگی گناه‌آلود خود ادامه می‌دهند، می‌گوییم که آنها «عمیق‌تر و عمیق‌تر می‌شوند.» و وقتی سرانجام به بردگی کشیده می‌شوند، می‌گوییم که آنها «قبر خود را کنده‌اند.»

تصویر دوم – تصویر مردی که سعی می‌کند یک تخته سنگ بزرگ را بغلتاند – به ما نشان می‌دهد که در نهایت چه اتفاقی برای کسانی می‌افتد که فکر می‌کنند می‌توانند عمل گناه خود را تحت کنترل داشته باشند. غلتاندن یک تخته سنگ در زمین هموار ممکن است. هنگامی که آنها تخته سنگ گناه را به حرکت در می‌آورند، حتی ممکن است کنترل آن آسان به نظر برسد. ممکن است غرور آنها را به اندازه‌ای تقویت کند که بگویند: «ببینید! من کنترل دارم! آنها گفتند این گناه مرا فرا خواهد گرفت، اما من هر وقت بخواهم می‌توانم متوقف شوم.» اما به محض اینکه سعی می‌کنند متوقف شوند، حقیقت قسمت دوم امثال ۲۶:۲۷ آشکار می‌شود – و آنها توسط همان گناهی که فکر می‌کردند تحت کنترل دارند، له می‌شوند.

هر کسی که سعی کرده است یک عادت گناه‌آلود را متوقف کند، چیزی شبیه به این خواهد گفت: «شروع گناه کردن بسیار آسان‌تر از متوقف کردن آن است.» در طول سال‌ها این را از یک الکلی، یک پرخور، یک معتاد به مواد مخدر، یک مغازه‌دزد، یک قمارباز و مردی در گودال پورنوگرافی شنیده‌ام. هیچ یک از آنها در گناه خود خوشحال نبودند؛ همه آنها از اینکه گناه آنها را به کجا می‌برد، می‌ترسیدند.

اما برای مرتدان کمک وجود دارد – چه گودالی که در آن افتاده‌اند کم عمق باشد و چه عمیق. اگر آنها با گناه خود روبرو شوند، آن را به خداوند اعتراف کنند و از او برای کمک فریاد بزنند (اول یوحنا ۱:۹)، خداوند آنها را از گناهی که اگر این کار را نکنند مطمئناً آنها را نابود خواهد کرد، نجات خواهد داد.