درک پرستش واقعی: روح و حقیقت در مسیحیت

پرستش در روح: به چه معناست؟در نظام لاویان یهودیت،پرستش‌کننده کسی بود که قربانی (مانند گاو، گوسفند یا قمری) برای کاهن می‌آورد تا به نمایندگی از او تقدیم کند. در آن نظام، چنین شخصی به دلیل این عمل، پرستش‌کننده نامیده می‌شد. هنگامی که زن در چاه یعقوب با خداوند درباره پرستش صحبت کرد، گفت: «پدران ما در این کوه پرستش می‌کردند» (یوحنا 4:20،KJV). او به وضوح مفهومی از پرستش را نشان می‌داد که شامل آیین‌های خاصی بود که در یهودیت یافت می‌شد. در اینجا بود که خداوند تصمیم گرفت هدف خود را برای معرفی نظمی جدید از پرستش آشکار کند. در پاسخ به لاف‌زنی این زن، خداوند فرمود: «اما ساعتی می‌آید، و اکنون هست، که پرستش‌کنندگان حقیقی، پدر را در روح و راستی پرستش خواهند کرد؛ زیرا پدر چنین پرستش‌کنندگانی را می‌جوید» (یوحنا 4:23). به طور قابل توجهی، خداوند فکر پرستش‌کنندگان حقیقی را در برابر سخنان این زن مطرح می‌کند، و بدین ترتیب به وضوح نشان می‌دهد که آنچه در نظم لاویان به عنوان پرستش شناخته شده بود، تنها سایه‌ای از حقیقت بود. آنچه ما در اینجا از خداوند می‌شنویم این است که آیین‌های نظام لاویان هرگز نیاز خدا را برای پرستش حقیقی برآورده نکرد. اکنون او مردانی را برمی‌انگیزد که به ویژگی‌هایی مجهز خواهند شد که آنها را پرستش‌کنندگان حقیقی می‌سازد. او فرمود که اینها پدر را در روح و راستی پرستش خواهند کرد. علاوه بر این، او اضافه می‌کند: «پدر چنین پرستش‌کنندگانی را می‌جوید.»همانطور که خداوند در متی 16:18 اعلام کرد: «بر این صخره کلیسای خود را بنا خواهم کرد»، در اینجا او همزمان با کلیسا (که هنوز آینده بود) چیزی را اعلام می‌کند. آن چه بود؟ پرستش در روح و حقیقت! نویسنده عبرانیان، با اشاره به آن نظم قدیمی، به ما می‌گوید: «کاهنانی هستند که هدایا را بر طبق شریعت تقدیم می‌کنند: که به عنوان نمونه و سایه‌ای از چیزهای آسمانی خدمت می‌کنند» (عبرانیان 8:4-5). بنابراین کتاب مقدس به صراحت تعلیم می‌دهد که آیین‌های خدمت خیمه مقدس که اکنون منسوخ شده است، با خود خیمه مقدس منسوخ شده‌اند. آنها فقط سایه‌ای از حقیقت بودند. در عین حال، پطرس به ما تعلیم می‌دهد که نظم جدیدی از کاهنان آغاز شده است. او در مورد افرادی که کلیسا را تشکیل می‌دهند، می‌گوید: «شما نیز، مانند سنگ‌های زنده، خانه‌ای روحانی، کاهنانی مقدس، بنا می‌شوید تا قربانی‌های روحانی را که به وسیله عیسی مسیح برای خدا مقبول است، تقدیم کنید» (1 پطرس 2:5). بنابراین، پرستش دیگر شامل تقدیم گاو و بز توسط کاهنان نظم لاویان نیست. بلکه شامل قربانی‌های روحانی است که توسط کاهنان نظم جدید تقدیم می‌شود. بنابراین پرستش دیگر یک فرآیند مکانیکی اجرا شده نیست؛ بلکه، همانطور که خداوند عیسی در یوحنا 4 می‌فرماید، عملی است که در روح انجام می‌شود. یعنی روح خدا در قلب ایماندار نت‌های پرستش - «ارزش‌گذاری» اگر بخواهید، از خداوند عیسی مسیح و خدای پدر - را تولید می‌کند. بسیار مهم است که مشاهده کنیم که پرستش مسیحی، برخلاف پرستش لاویان یهودیت، نیازی به رفتن پرستش‌کننده به مکان جغرافیایی خاصی یا انجام مراسم خاصی ندارد. نظام لاویان پرستش را به یک خیمه مقدس زمینی در اورشلیم گره زده بود؛ تا آنجا که تبعیدیان در بابل به طور بلاغی پرسیدند: «چگونه می‌توانیم سرود خداوند را در سرزمینی بیگانه بخوانیم؟» (مزمور 137:4). علاوه بر این، آیین آن خدمت توسط قوانینی که بر نظم لاویان حاکم بود، ثابت شده بود. در مسیحیت اینگونه نیست، زیرا فرزندان خدا به حوزه آزادی روح آورده شده‌اند. این چیزی است که تلاش‌های برخی را برای اعمال رویه یکنواخت در ترتیب رویدادها هنگام ملاقات برای یادبود خداوند در شکستن نان، بسیار نامتناسب و حتی مضحک می‌سازد. در مسیحیت، پرستش از طریق روح، در هر مکان و در هر زمان تقدیم می‌شود، زیرا راه ورود به قدس‌الاقداس اکنون آشکار شده است (عبرانیان 9:4). این با فریاد پیروزمندانه خداوند بر صلیب، «تمام شد!» (یوحنا 19:30) مؤثر شد. در همان زمان و مکان، پرده‌ای که قدس‌الاقداس را از اتاق بیرونی معبد جدا می‌کرد، از بالا به پایین به دو نیم شد (مرقس 15:38). بنابراین، ایماندار مجبور نیست منتظر یک به اصطلاح «جلسه پرستش» باشد تا در پرستش و ستایش خم شود، زیرا روحی که مسیحی با آن پرستش می‌کند، محدود به جغرافیا، مناسبت یا محدودیت‌های مذهبی نیست. روح همیشه با ایماندار است و در او ساکن است. مسیحی دائماً در قدس‌الاقداس است و مجهز به پرستش در هر مکان و هر زمان است - و باید این کار را انجام دهد. درباره نویسنده: هامفری دانکانسون کلام خدا را در آمریکای شمالی، باهاما و جزایر تورکس و کایکوس تعلیم می‌دهد. این مقاله از کتاب اخیر او با عنوان دعا و پرستش در روح‌القدس منتشر شده توسط Overcomer Press, Box 248, Owosso, MI, 48867.