ای ایماندار، سعی کن خدا را در هر چیز ببینی — و هر چیز را در خدا! اراده خود را در اراده او گم کن. بدون دعای پولس و این شرط که «اراده خداوند انجام شود» به هیچ کاری دست نزن و هیچ برنامه‌ای را آغاز نکن. چقدر سعادت را مقدس می‌کرد و سختی را شیرین می‌ساخت، اگر در همه چیز، مانند اسرائیل، ستون هدایت‌کننده را دنبال می‌کردیم — به فرمان او خیمه‌های خود را برپا می‌کردیم؛ به فرمان او کوچ می‌کردیم. هر مشیت یک صدا دارد — اگر فقط آن را بشنویم. آن یک تابلو راهنما در سفر است که ما را به «راه راست» هدایت می‌کند تا به «شهر مسکونی» برویم.
اغلب چه کتاب مرموزی است مشیت ! هر صفحه آن پر از هیروگلیف‌های تاریک است که عقل بشری نمی‌تواند کلیدی برای آن فراهم کند. اما ایمان به این اطمینان بازمی‌گردد که «داور تمام زمین باید درست عمل کند.» پدر همه قوم خود نمی‌تواند اشتباه کند. برای ناظر عادی، ستارگان در آسمان شب همه توده‌های درهم‌برهمی هستند که مسیرهای متنوع و نامنظمی را دنبال می‌کنند. اما برای ستاره‌شناس، هر یک مسیر مشخص و تعیین‌شده خود را دارد و همه به طور تخلف‌ناپذیری، یک قانون جهانی هماهنگی و نظم را حفظ می‌کنند. این عالی‌ترین امتیاز ایمان است که صبورانه منتظر بماند تا «آن روز افشاگری‌ها»، زمانی که صفحه به صفحه کتاب مرموز گشوده شود، و خود ایماندار هر صفحه را با این جمله تأیید کند، «همه چیز خوب است!»
مشیت‌ها حتی ممکن است به نظر برسد که تاریک‌تر می‌شوند — مانند روز رو به زوال که در سایه‌های گرگ و میش فرو می‌رود. اما، برخلاف طبیعت و انتظارات مسیحی، «در زمان غروب — نور خواهد بود!» آنگاه ابرهای جمع شده فقط حامل برکاتی دیده خواهند شد که بر سر ایماندار فرو خواهند ریخت.
ای جان من، آرام باش و بدان که او خداست! «در خداوند آرام بگیر و صبورانه منتظر او باش.» آن «چرا»ی مرموزی که مدت‌ها منتظرش بودی، به زودی آشکار خواهد شد. نگهبانی طولانی شب به زودی در صبح مورد انتظار و آرزو شده به پایان خواهد رسید.
ای خداوند مبارک! مسیر زیارت من با ابن‌عزرها پر شده است که گواه وفاداری و رحمت تو هستند. من دوست دارم به مداخلات پر فیض و متعدد تو در گذشته فکر کنم — خدا مرا حفظ کرد در آزمایش — خدا مرا حمایت کرد در سردرگمی — خدا مرا نجات داد هنگام وسوسه — خدا مرا یاری کرد هنگامی که «کمک انسان بیهوده بود!» «هنگامی که پایم لغزید، رحمت تو، ای خداوند، مرا نگاه داشت!» و آیا من تمام نیکویی‌های تو را که قبلاً آشکار شده است — به عنوان وثیقه وفاداری در آینده نخواهم گرفت؟ با اطمینان کامل که تو یک «تأمین‌کننده غنی» هستی، هیچ نگرانی برای فردا نخواهم داشت — بلکه در این اطمینان عهد از خدایی که عهد خود را حفظ می‌کند، آرام خواهم گرفت، «من هرگز تو را ترک نخواهم کرد و رهایت نخواهم ساخت.»
من هم دراز می‌کشم و هم در آرامش می‌خوابم، زیرا تنها تو، ای خداوند، مرا در امنیت زندگی می‌کنی!
(مزامیر 4:8)
