«هر که ایمان آورد، عجله نکند.» (اشعیا ۲۸:۱۶)
در عصر سفر مافوق صوت و ارتباطات پرسرعت، در فرهنگی که عجله شعار است، وقتی می‌فهمیم که عجله به ندرت در کتاب مقدس به معنای خوب برای خدا استفاده می‌شود، ما را متوقف می‌کند. به ندرت، می‌گویم، زیرا موردی وجود دارد که پدر برای ملاقات با پسر ولگرد بازگشته می‌دود، که نشان می‌دهد خدا برای بخشش عجله می‌کند. اما به طور کلی، خدا عجله ندارد.
وقتی داوود گفت: «کار پادشاه عجله داشت» (۱ سموئیل ۲۱:۸)، او مرتکب فریب شد، و ما نباید از کلمات او برای توجیه عجله دیوانه‌وار خود استفاده کنیم. حقیقت ساده این است، همانطور که متن ما بیان می‌کند، اگر واقعاً به خداوند اعتماد داریم، نیازی به عجله نداریم. فوریت کار ما می‌تواند با یک راه رفتن آرام در روح بهتر از یک جنون فعالیت جسمانی انجام شود.
اینجا جوانی است که برای ازدواج عجله دارد. او استدلال می‌کند که اگر سریع عمل نکند، شخص دیگری ممکن است دختر را به دست آورد. حقیقت این است که اگر خدا آن دختر را برای او بخواهد، هیچ کس دیگری نمی‌تواند او را به دست آورد. اگر او انتخاب خدا نباشد، پس او باید به سختی یاد بگیرد: «با عجله ازدواج کن؛ در اوقات فراغت پشیمان شو.»
دیگری برای ورود به به اصطلاح کار تمام وقت عجله دارد. او استدلال می‌کند که جهان در حال نابودی است و او نمی‌تواند صبر کند. عیسی در طول سال‌ها در ناصره اینگونه استدلال نکرد. او صبر کرد تا خدا او را برای خدمت عمومی فراخواند.
اغلب اوقات ما در بشارت شخصی خود عجله داریم. ما آنقدر مشتاق جمع‌آوری اعترافات هستیم که میوه را قبل از رسیدن می‌چینیم. ما اجازه نمی‌دهیم روح‌القدس شخص را به طور کامل از گناه محکوم کند. نتیجه چنین روشی، ردی از اعترافات دروغین و ویرانی انسانی است. ما باید «صبر را بگذاریم کار کامل خود را انجام دهد» (یعقوب ۱:۴).
اثربخشی واقعی زندگی ما نه در عجله دیوانه‌وار در مأموریت‌های خودخوانده، بلکه در فعالیت‌های هدایت شده توسط روح است که با صبر و انتظار بر خداوند مشخص می‌شود.
