ای خداوند، هنگامی که ما راه را بازمی‌گردیم که تو بر زمین پیموده‌ای، به انسان محبت و فیض شگفت‌انگیز تو، وفاداری تو به خدا؛
محبت تو، که انسان آن را به شدت آزمایش کرد، قوی‌تر از قبر ثابت شد؛ همان نیزه‌ای که پهلوی تو را سوراخ کرد خون را برای نجات بیرون کشید؛
وفادار در میان بی‌وفایی، در میان تاریکی تنها نور، تو نام پدرت را اعتراف کردی، و در اراده او شادمان بودی؛
بی‌تأثیر از حیله‌های زیرکانه شیطان، یا رنج، شرم و زیان، راه تو، بی‌تشویق از لبخندهای زمینی، تنها به صلیب منتهی شد.
ما از ذهن فروتن تو شگفت‌زده می‌شویم، و مشتاقیم که مانند تو باشیم، و تمام آرامش و لذت خود را بیابیم در یادگیری، خداوند، از تو. — جیمز جی. دک (۱۸۰۲-۱۸۸۴)
