چقدر مهم است که محبت خدا را نسبت به خود به یاد آوریم؛ این به ما قدرت می‌دهد. یوحنای رسول خود را شاگردی می‌نامد که عیسی او را دوست داشت (یوحنا ۱۳:۲۳). یوحنا به محبت خود به خداوند افتخار نمی‌کرد، بلکه از محبت خدا به خود لذت می‌برد، در آن غرق می‌شد و در آن ساکن بود.
وقتی داستان یوناتان را می‌خوانیم، می‌خوانیم که او داوود را مانند جان خود دوست داشت (۱ سموئیل ۱۸:۳). به همین ترتیب، میخال، خواهر یوناتان نیز داوود را دوست داشت و آنها ازدواج کردند. اما متأسفانه آنها محبت بین خود و داوود را حفظ نکردند. وقتی مورد آزمایش قرار گرفتند، راحتی یک زندگی آسان‌تر را به جای طرد شدن با داوود انتخاب کردند. آنها عمداً انتخاب کردند که در کنار او، در حضور و همراهی او نمانند، و این برای آنها گران تمام شد.
و همینطور با ماست. ما باید با خداوند خدای خود وقت بگذرانیم. ما باید در افکار او نسبت به خود تأمل کنیم و فعالانه از آنها لذت ببریم. وقتی خداوند اینجا بود، افراد مختلفی را دعوت کرد تا با او باشند؛ اندریاس و شاگرد دیگر یحیی تعمیددهنده دعوت شدند تا ببینند او کجا ساکن است. او دوازده شاگرد را انتخاب کرد تا با او باشند (مرقس ۳:۱۴). وقتی او در شرف رفتن به صلیب بود، شاگردان را دعوت کرد تا با او باشند و او یادبودی از خود برای آنها (و ما) داد تا او را به یاد آورند.
خداوند نیازها و ضعف‌های ما را می‌داند. او می‌داند که ما باید محبت او را نسبت به خود به یاد آوریم. به ما گفته شده است که از جمع شدن خود دست نکشیم (عبرانیان ۱۰:۲۵). ما باید به یاد آوریم و پرستش کنیم و بدین ترتیب تشویق شویم. او ما را دعوت می‌کند تا با شرکت در شام مخصوصی که او داد، او را به یاد آوریم، به یاد آوریم که او کیست، به یاد آوریم که او چه کرده است. همانطور که این کار را می‌کنیم، قلب‌های ما گرم می‌شود وقتی به محبت او فکر می‌کنیم، و پاسخی از محبت به او در قلب‌های ما بیدار می‌شود. باشد که خود را در محبت خدا حفظ کنیم.
