اخیراً به همسرم گفتم: «باورم نمی‌شود که با یک مادربزرگ بزرگ زندگی می‌کنم!» خداوند اخیراً نوه‌مان و همسرش را با پسری برکت داد و ما را پدربزرگ و مادربزرگ بزرگ کرد. اکنون، همراه با یازده نوه‌مان، نسل دیگری برای دعا کردن و تأثیرگذاری برای خداوند داریم.
پدربزرگ و مادربزرگ بودن تجربه‌ای فوق‌العاده است! کسی گفت: «اگر می‌دانستم که داشتن نوه اینقدر هیجان‌انگیز است، اول آنها را ترتیب می‌دادم.» متأسفانه، بسیاری از پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها از رابطه با نوه‌هایشان لذت نمی‌برند. در نتیجه، فرصت کمک به ساختن زندگی آنها را از دست می‌دهند.
من و همسرم هر کدام کوچکترین فرزند از هشت فرزند هستیم. پدربزرگ و مادربزرگ ما قبل از تولد ما یا کمی بعد از آن فوت کردند، بنابراین ما هرگز از همراهی آنها لذت نبردیم. ما واقعاً بخش فوق‌العاده‌ای از بزرگ شدن را از دست دادیم.
هنگام سخنرانی، اغلب می‌پرسم چند پدر، مادر، پدربزرگ و مادربزرگ و پدربزرگ و مادربزرگ بزرگ حضور دارند. سپس می‌پرسم آیا پدربزرگ و مادربزرگ بزرگ بزرگ هم حضور دارند. هرگز اولین کسی را که پاسخ داد فراموش نمی‌کنم. او بسیار پیر و خجالتی بود. وقتی من از او تعریف کردم، پاسخ داد: «اما من فقط یکی دارم.» گفتم: «همین کافی است تا یک پدربزرگ و مادربزرگ بزرگ بزرگ باشید!» چه برکتی!
کلمات تشویق‌کننده
کتاب مقدس آیات مختلفی دارد که توصیه‌های مهمی در مورد پدربزرگ و مادربزرگ بودن ارائه می‌دهد. تثنیه ۶:۲ تأکید می‌کند که چگونه اطاعت ما از خدا بر نوه‌هایمان تأثیر می‌گذارد. در مزمور ۷۱:۱۸، داوود این را نوشت: «ای خدا، چون پیر و سفیدمو شوم، مرا ترک مکن، تا قدرت تو را به این نسل و توانایی تو را به هر که خواهد آمد اعلام کنم.» او می‌خواست میراثی از قدرت خدا را برای فرزندان و نوه‌هایش به جا بگذارد. در مزمور ۷۸:۳-۶ آساف در مورد تربیت چهار نسل خداترس نوشت. مزمور ۱۲۸:۶ می‌گوید که دیدن فرزندان فرزندانمان برکتی از جانب خداوند است. و در امثال ۱۷:۶ سلیمان نوشت: «فرزندان فرزندان، تاج پیرمردانند.» خدا ما را با ۱۲ نوه «تاج‌گذاری» کرده است. او به شما چند نوه داده است؟
تأثیرات مهم
تیطس ۲ چهار راه را نشان می‌دهد که می‌توانیم بر نوه‌هایمان تأثیر بگذاریم.
اول، می‌توانیم نمونه باشیم.
می‌گوید که «مردان مسن» و «زنان مسن» می‌توانند با «نشان دادن خود به عنوان الگویی از کارهای نیک» بر نسل‌های جوان‌تر تأثیر بگذارند (۲:۲-۷). مهم است که راه را به آنها نشان دهیم، نه فقط به آنها بگوییم.
دوم، می‌توانیم معلم باشیم.
در حالی که مثال ما مهم است، کلمات ما نیز مهم هستند. زنان مسن باید «معلمان چیزهای نیکو باشند، تا زنان جوان را تعلیم دهند.» مردان مسن باید مردان جوان را «تشویق» کنند تا «هوشیار» باشند (۲:۳-۶). کلمات و مثال ما می‌تواند به نوه‌هایمان کمک کند.
سوم، می‌توانیم تشویق‌کننده باشیم.
تیطس ۲:۱ به ما می‌گوید که «چیزهایی را بگوییم که با تعلیم صحیح مطابقت دارد.» با آموختن ارزش ساختن زندگی‌مان از طریق تجربه، اکنون می‌توانیم به نوه‌هایمان کمک کنیم تا بدون ارتکاب اشتباهاتی که ما مرتکب شدیم، یاد بگیرند. یادگیری از کسانی که قبل از ما بوده‌اند، تشویق‌کننده است. جوانان به هر تشویقی که می‌توانند دریافت کنند، نیاز دارند. از آنجا که ما آنجا بوده‌ایم و آن کار را انجام داده‌ایم، خرد و تجربه مشترک ما می‌تواند به آنها کمک کند.
در نهایت، اول تسالونیکیان ما را به التماس کردن دعوت می‌کند.
ممکن است کارهای زیادی باشد که نتوانیم انجام دهیم، اما یک کار هست که همه می‌توانیم انجام دهیم، و آن «بی‌وقفه دعا کردن» است (اول تسالونیکیان ۵:۱۷). سن و محدودیت‌های جسمی نباید مانع توانایی ما در دعا برای نوه‌هایمان شود. وقتی با آنها از طریق تلفن، نامه، کارت یا ایمیل ارتباط برقرار می‌کنیم، باید به آنها بگوییم که برایشان دعا می‌کنیم. همچنین باید از آنها درخواست‌های دعای خاصی بپرسیم. هیچ راه مؤثرتری برای تأثیرگذاری بر زندگی نوه‌هایمان جز دعا کردن برای آنها وجود ندارد.
هر کاری که برای نوه‌هایمان انجام می‌دهیم، سرمایه‌گذاری در ابدیت است. آنها فقط برای مدت کوتاهی ما را دارند. فرصت تأثیرگذاری بر زندگی آنها را برای خداوند از دست ندهید. هر نوه به خاطرات شیرین پدربزرگ و مادربزرگ خداترس نیاز دارد. به لطف خدا، ما می‌توانیم پدربزرگ و مادربزرگ بودن خود را عالی کنیم!
