انجیل دیدگاهی کتاب‌مقدسی اما غیرسنتی
کلمه «انجیل» بلافاصله خبر خوش را به ذهن ایماندار می‌آورد که خداوند ما عیسی راه فراری از مجازات گناهانمان و همچنین زندگی ابدی با او در بهشت را برای ما فراهم کرده است. واقعاً خبر خوشی است! اما کلمه انجیل در کتاب مقدس معنایی بسیار فراتر از آن دارد. بنابراین مرقس کل کتاب خود را «آغاز انجیل درباره عیسی مسیح، پسر خدا» (مرقس ۱:۱ NIV) می‌نامد، و مجموعه کتاب‌های متی، مرقس، لوقا و یوحنا قبل از قرن پنجم میلادی به عنوان «انجیل» شناخته می‌شد.
واضح است که موضوع «انجیل» آنقدر گسترده است که پرداختن به آن نیازمند یک رساله خواهد بود! از این رو، این مقاله تنها بر جنبه‌های خاصی از آنچه پولس رسول «انجیل خدا» می‌نامد، تمرکز خواهد کرد.
انجیل خدا
پولس گفت که او «برای انجیل خدا جدا شده است» که «انجیل او از پیش توسط انبیا وعده داده بود ... درباره پسرش، که از نظر طبیعت انسانی از نسل داوود بود، و که از طریق روح قدوسیت با قدرت به عنوان پسر خدا توسط رستاخیزش از مردگان، عیسی مسیح خداوند ما، اعلام شد» (رومیان ۱:۱-۳). در این یک جمله طولانی، پولس خبر خوش، انجیل موجود در چهار کتاب اول عهد جدید را خلاصه کرد.
او با خبر خوش آغاز کرد که عیسی مسیح، مسیحا (معادل عبری مسیح) بود، که آمدنش مدت‌ها پیش توسط انبیا وعده داده شده بود (لوقا ۲۴:۲۷). در غلاطیان ۳:۸، او از پیدایش، اولین کتاب موسی، نقل قول کرد و گفت: «کتاب مقدس پیش‌بینی کرد که خدا غیریهودیان را با ایمان عادل خواهد شمرد و انجیل را از پیش به ابراهیم اعلام کرد: 'همه ملت‌ها از طریق تو برکت خواهند یافت'» (پیدایش ۱۲:۳؛ ۱۸:۱۸؛ ۲۲:۱۸). خبر خوش این است که عیسی مسیح نه تنها مسیحای یهودیان است بلکه مسیحای ما نیز هست، و همیشه قصد خدا این بوده است که نجات را از طریق او به ما غیریهودیان برساند!
انجیل نجات
خبر خوش برای همه کسانی که ایمان خواهند آورد این است که «شما نیز در مسیح قرار گرفتید وقتی کلام حقیقت، انجیل نجات خود را شنیدید (و) با ایمان آوردن در او با مهری، روح‌القدس موعود، نشانه‌گذاری شدید» (افسسیان ۱:۱۳). برای اینکه ما مهر و موم شویم، نجات یابیم، مسیح باید رنج می‌برد، می‌مرد و زنده می‌شد (لوقا ۲۴:۲۶). «او مرگ را تحمل کرد، تا به فیض خدا مرگ را برای همه بچشد» (عبرانیان ۲:۹)، و نجات را به همه کسانی که آن را می‌پذیرفتند، ارائه دهد.
برای اینکه ما نجات یابیم، پسر خدا باید خود را فروتن می‌کرد و انسان می‌شد. او از نظر ژنتیکی از داوود، ابراهیم (متی ۱:۱) و آدم (لوقا ۳:۳۸) تبار داشت؛ بنابراین او همچنین «نسل» حوا بود که «مار» را خرد می‌کرد (پیدایش ۳:۱۵). با «شریک شدن در انسانیت (ما)» او می‌توانست «با مرگ خود ... کسی را که قدرت مرگ را دارد – یعنی شیطان – نابود کند» (عبرانیان ۲:۱۴).
انسانیت او نیز بخشی از خبر خوش است! این بدان معناست که او به عنوان انسان «هنگامی که وسوسه شد، رنج برد، (و بنابراین) قادر است به کسانی که وسوسه می‌شوند کمک کند» (عبرانیان ۲:۱۸). در نتیجه، او می‌تواند با ما «همدردی» کند زیرا او «در هر جهت، درست مانند ما، وسوسه شده است – با این حال بدون گناه بود» همانطور که انجیل‌ها گواهی می‌دهند (عبرانیان ۴:۱۵). خبر خوش این است که از طریق او می‌توانیم «با اطمینان به تخت فیض نزدیک شویم، تا رحمت دریافت کنیم و فیض را برای کمک به ما در زمان نیازمان بیابیم» (عبرانیان ۴:۱۶). این کمک، نجات روزانه‌ای را که ما موجودات گناهکار بسیار به آن نیاز داریم، فراهم می‌کند.
برای اینکه ما نجات یابیم باید عادل شمرده شویم، و عادل شمردن ما مستلزم آن است که عیسی زنده شود: «او برای گناهان ما به مرگ سپرده شد و برای عادل شمردن ما زنده شد» (رومیان ۴:۲۵). ارتباط بین رستاخیز مسیح، نجات ما و عادل شمردن ما در رومیان ۱۰:۹-۱۰ بیشتر توضیح داده شده است، زمانی که پولس می‌نویسد: «در قلب خود ایمان بیاورید که خدا او را از مردگان زنده کرد، (و) نجات خواهید یافت ... زیرا با قلب خود ایمان می‌آورید و عادل شمرده می‌شوید.»
ما مجبور نیستیم بر اساس شواهد نامطمئن به قیام او ایمان بیاوریم، زیرا پطرس شهادت می‌دهد که «خدا این عیسی را زنده کرده است، و ما (شاگردان) همه شاهد این واقعیت هستیم» (اعمال ۲:۳۲). و پولس ثبت می‌کند که پس از ظاهر شدن به آنها «او به بیش از پانصد برادر در یک زمان ظاهر شد» (اول قرنتیان ۱۵:۵-۸)، که بسیاری از آنها در زمان نگارش او هنوز زنده بودند. بنابراین، رستاخیز مسیح به ویژه «انجیل» یا خبر خوش است، زیرا به این معنی است که کسانی که به او تعلق دارند و می‌میرند نیز زنده خواهند شد (اول قرنتیان ۱۵:۲۰-۲۳). نجات از بلای مرگ به همه ایمانداران رسیده است!
انجیل فیض خدا
این عبارت توسط پولس برای توصیف موعظه او استفاده شده است. او می‌گوید: «خداوند عیسی به من وظیفه شهادت دادن به انجیل فیض خدا را داده است» (اعمال ۲۰:۲۴). او همچنین شهادت می‌دهد که «خدای نجات‌دهنده ما ... می‌خواهد همه انسان‌ها نجات یابند و به شناخت حقیقت برسند» (اول تیموتائوس ۲:۴). این یک حقیقت مهم انجیل است که ما نمی‌توانیم با تلاش‌های خودمان نجات یابیم: «زیرا به فیض نجات یافته‌اید، از طریق ایمان – و این از خودتان نیست، هدیه خداست – نه از اعمال، تا هیچ‌کس نتواند فخر کند» (افسسیان ۲:۸-۹).
از همان ابتدا انسان به دنبال عادل بودن در برابر خدا (پیدایش ۴:۳-۵) و همچنین در برابر همنوعان خود بوده است. فریسیان بسیار مذهبی، بدون موفقیت، «به دنبال برقراری عدالت خود ... بودند» (رومیان ۱۰:۳). تلاش‌های آنها برای انجام حتی یک دین خدادادی نمی‌توانست عدالت را برای آنها به ارمغان بیاورد، زیرا بیش از آنچه انسان‌ها می‌توانند انجام دهند، لازم است. بنابراین خبر خوش این است که «خدا او را که گناهی نداشت، برای ما قربانی گناه ساخت، تا ما در او عدالت خدا شویم» (دوم قرنتیان ۵:۲۱).
این عدالت خدا فقط یک حالت «بودن» نیست، بلکه یک حالت «انجام دادن» نیز هست. به فیض خدا، ما اکنون «صنایع دستی خدا هستیم، در مسیح عیسی آفریده شده‌ایم تا کارهای نیکو انجام دهیم، که خدا از پیش برای ما آماده کرده بود تا انجام دهیم» (افسسیان ۲:۱۰). تلاش برای انجام این کارها همان چیزی است که منظور از ادامه «کار کردن برای نجات خود» (فیلیپیان ۲:۱۲) است، نه کار کردن برای نجات خود. انجام این کارها همچنین همان چیزی است که کتاب مقدس منظور از اطاعت از انجیل، نه صرفاً اطاعت از قوانین، است.
انجیل این است که به کسانی که ایمان می‌آورند قدرت داده می‌شود تا «از انجیل خداوند ما عیسی مسیح اطاعت کنند.» اما کسانی که ایمان نمی‌آورند، کسانی که «خدا را نمی‌شناسند و از انجیل خداوند ما عیسی مسیح اطاعت نمی‌کنند ... با هلاکت ابدی مجازات خواهند شد و از حضور خداوند محروم خواهند شد» (دوم تسالونیکیان ۱:۸-۹).
انجیل و داوری
حقیقت این است که «خدا اسرار انسان‌ها را از طریق عیسی مسیح داوری خواهد کرد، همانطور که انجیل اعلام می‌کند» (رومیان ۲:۱۶). اما خبر خوش برای ما این است که «اکنون هیچ محکومیتی برای کسانی که در مسیح عیسی هستند وجود ندارد» (رومیان ۸:۱).
بله، درست است که «همه ما در برابر کرسی داوری خدا خواهیم ایستاد» (رومیان ۱۴:۱۰)، اما ایمانداران نیازی به ترس ندارند، زیرا «خدا (ما را) با مسیح زنده کرد (و) همه گناهان ما را بخشید» (کولسیان ۲:۱۳). از این رو، «همانطور که شرق از غرب دور است، او نیز گناهان ما را از ما دور کرده است» (مزمور ۱۰۳:۱۲). بنابراین، چون گناهان ما از ما دور شده‌اند، وقتی «در برابر کرسی داوری مسیح ظاهر می‌شویم»، آنها مطرح نخواهند شد. هدف او داوری گناه نخواهد بود، بلکه داوری اعمال ما خواهد بود «تا هر کس آنچه را که به خاطر کارهایی که در بدن انجام داده است، چه خوب و چه بد، دریافت کند» (دوم قرنتیان ۵:۱۰).
واقعاً خبر خوشی است که بدانیم تنها داوری که در انتظار ایماندار است، ارزیابی خدمت ما برای او توسط استادمان است. برخی از کارهای ما بی‌ارزش و برخی شایسته پاداش داوری خواهند شد. اما به طرز شگفت‌انگیزی، آنچه شایسته پاداش داوری می‌شود، توسط خودمان انجام نشده است، بلکه توسط قدرت روح‌القدس که هنگام ایمان آوردن به ما داده شد، انجام شده است.
بنابراین، انجیل فقط این نیست که می‌توانیم از لعنت فرار کنیم، بلکه این است که می‌توانیم میوه‌های ستایش‌برانگیز برای خدا تولید کنیم. بیایید این کار را انجام دهیم!
