یک نویسنده قدیمی می‌گوید: «قدرت مسیحی این است که همیشه، فقط، و همواره مشغول به نیکی باشد.» این همان چیزی است که ما در فیلیپیان ۴:۸ به آن فراخوانده شده‌ایم:
«بالاخره ای برادران، هر آنچه راست است، هر آنچه شریف است، هر آنچه عادلانه است، هر آنچه پاک است، هر آنچه دوست‌داشتنی است، هر آنچه خوش‌نام است؛ اگر فضیلتی هست و اگر ستایشی هست، به اینها فکر کنید.»
ما ناخودآگاه شبیه چیزی می‌شویم که به آن مشغولیم. ما توسط افکارمان شکل می‌گیریم. همانطور که انسان «در دل خود فکر می‌کند، همانطور است.»
خوشا به حال کسی که با هر آنچه از خداست و با آنچه مطابق کلام اوست مشغول باشد. راه خداوند عیسی که در صفحات انجیل‌ها به تصویر کشیده شده است، بیش از همه باید توجه ما را به خود جلب کند. او «موضوع همیشگی برای عالی‌ترین» تأمل ماست.
سپس هر آنچه از او در هم‌مسیحیان ماست، می‌تواند موضوع تأمل سودمند باشد، ما از دیدن چیزی از خود او که در هر یک از متعلقین به او ظاهر می‌شود، لذت می‌بریم و هر آنچه در آنها در مسیح عیسی است را تصدیق می‌کنیم.
