این اراده صریح خداست که مردان در هر مکان دعا کنند. پسر خدا نیز در این زمینه نمونه بزرگ ماست: او در اردن، در مکانی بایر، در بیابان، بر کوه، بر قبر ایلعازر، در اتاق بالا، در جتسیمانی و بر جلجتا دعا کرد. او زندگی دعایی خشک و قانونی نداشت که محدود به مکان‌ها و زمان‌های خاصی از روز باشد.
این را می‌توانیم وقتی به زمان‌های دعای او فکر می‌کنیم ببینیم: او صبح زود قبل از طلوع آفتاب (مرقس ۱: ۳۵)، صبح (لوقا ۲۳: ۳۴)، بعد از ظهر (لوقا ۲۳: ۴۶)، عصر (متی ۱۴: ۲۳) و در طول شب (لوقا ۶: ۱۲) دعا می‌کرد.
خداوند مسئولیت ویژه‌ای را در مورد دعای عمومی به مردان داده است. این امر به ویژه در مورد جلسات دعا در جماعت محلی صادق است. خداوند عیسی یک بار در مورد خانه خدا فرمود: «نوشته شده است، خانه من خانه دعا نامیده خواهد شد» (متی ۲۱: ۱۳). محل سکونت خدا باید به ویژه با دعا مشخص شود. از آنجا که خواهران باید در جلسات سکوت کنند (اول قرنتیان ۱۴: ۳۴)، وظیفه برادران است که در جلسات دعا با صدای بلند دعا کنند.
چرا جلسه دعا به ویژه اغلب کمترین شرکت‌کننده را در جماعت محلی دارد - با وجود اینکه خداوند وعده داده است که وقتی به نام او جمع می‌شویم، حاضر خواهد بود (متی ۱۸: ۲۰)؟ چرا اغلب بین دعاها چنین وقفه‌های طولانی وجود دارد؟ برادران جوان، بگذارید خداوند شما را برای دعای بلند در جلسات دعا استفاده کند! او از این کار شاد می‌شود. مطمئناً اگر دعا زنده‌تر، مشخص‌تر، کوتاه‌تر و با انتظار بیشتری باشد، مؤمنان بیشتری دوباره برای آمدن به جلسات دعا ترغیب خواهند شد. شما می‌توانید در این زمینه نیز نمونه‌ای برای دیگران باشید.
و خواهران، برای شما نیز باید کاملاً عادی باشد که وقتی به عنوان یک جماعت محلی گرد هم می‌آییم، دعا کنید - هرچند با صدای بلند نباشد. دعاهای خاموش برای هدایت روحانی و کلمات نبوی در جلسات چقدر ارزشمند و مؤثر هستند!
