مکاشفه ۱ – یوحنای رسول عظمت مسیح را می‌بیند
«مکاشفه» به معنای «پرده‌برداری» است. برای بسیاری، کتاب مکاشفه «مهر و موم شده» باقی می‌ماند، به این معنا که رویدادهای آینده داوری قریب‌الوقوع بر این زمین برای آنها بیش از حد قابل درک نیست. برخی افراد فکر می‌کنند که انسان‌ها اساساً خوب هستند، حتی اگر به وجود خدا اعتقاد نداشته باشند. آنها معتقدند که جهان در حال بهتر شدن است و بشریت می‌تواند هر مشکلی را که با آن روبرو می‌شود حل کند. ناباوران کتب مقدس و شهادتی را که در مورد خداوند عیسی مسیح، پسر ابدی خدا، که از آسمان آمد تا نجات‌دهنده همه کسانی باشد که به او و کار نجات‌بخش او در صلیب جلجتا اعتماد می‌کنند، رد کرده‌اند. این افراد نمی‌خواهند اعتراف کنند که او دوباره خواهد آمد تا تمام زمین را در عدالت داوری کند.
متأسفانه، این کتاب امروز، حتی برای بسیاری از ایمانداران واقعی، مهر و موم شده – درک نشده – باقی می‌ماند. خدا نمی‌خواهد این کتاب مهر و موم شود! پسر خدا، خداوند عیسی مسیح، به یوحنا دستور داد تا آنچه را که در جزیره پاتموس به او نشان داده شد، در کتابی بنویسد (مکاشفه ۱: ۹). سپس او باید کتاب را به هفت جماعت یا کلیسا (آیه ۱۱) در نزدیکی پاتموس می‌فرستاد تا آنها را از آنچه به زودی اتفاق می‌افتاد آگاه کند.
این کلیساها نماینده کلیسا به طور کلی در این زمان فیض هستند، و انتقال کتاب به هر یک از هفت کلیسا نشان داد که کلیسای خدا یک بدن است. آنچه خدا به یک کلیسای محلی گفته است برای همه کلیساهای دیگر، حتی آنهایی که در جاهای دیگر و در روزهای بعد جمع شده‌اند، صادق است. هر جماعت با جماعت‌های دیگر مرتبط است.
مکاشفه بر ظهور خداوند تمرکز دارد، زمانی که او برای داوری بر زمین می‌آید. اجازه ندهید این رویداد را با آمدن خداوند برای ایمانداران واقعی که بخشی از کلیسا هستند، اشتباه بگیریم. قبل از اینکه خداوند برای داوری ظاهر شود، او همه ایمانداران واقعی – عروس خود را – خواهد ربود یا به آسمان خواهد برد (به اول تسالونیکیان ۴: ۱۳-۱۸ مراجعه کنید). این به ما آرامش می‌دهد. این آمدن مسیح است برای مقدسین او.
زمانی از داوری بر این زمین، همانطور که در مکاشفه توصیف شده است، به دنبال خواهد آمد که حداقل هفت سال طول می‌کشد و دوره مصیبت نامیده می‌شود. در پایان آن، مسیح ظاهر خواهد شد با ما، مقدسین او، و پادشاهی خود را بر زمین برقرار خواهد کرد. او همه دشمنان خود را شکست خواهد داد و به عنوان پادشاه پادشاهان و خداوند خداوندان برای ۱۰۰۰ سال سلطنت خواهد کرد (مکاشفه ۱۹-۲۰).
آغاز پرده‌برداری در مکاشفه با خداوند عیسی آغاز می‌شود (۱: ۱). او در سراسر کتاب کانون توجه است. قدرت و عظمت خداوند در داوری‌ها به نمایش گذاشته خواهد شد. عدالت او به نمایش گذاشته خواهد شد، زیرا او شر را جبران یا رسیدگی می‌کند. برای آشکار کردن این چیزها، خدا خادم خود، یوحنای رسول را برانگیخت. او «به کلام خدا و به شهادت عیسی مسیح شهادت داد» (آیه ۲ NKJV). باشد که همه ما خداوند عیسی را ستایش کنیم و به کلام خدا بچسبیم.
وعده برکتی برای همه کسانی که این کتاب را می‌خوانند وجود دارد. مکاشفه ۱: ۳ می‌گوید: «خوشا به حال کسی که می‌خواند و کسانی که کلمات این نبوت را می‌شنوند و آنچه را که در آن نوشته شده است حفظ می‌کنند؛ زیرا زمان نزدیک است.» چقدر شگفت‌انگیز است که بدانیم قبل از اینکه خدا داوری‌ها را اعلام کند، برکت را ارائه داد. این برکت در پایان کتاب تکرار می‌شود (به مکاشفه ۲۲: ۷ مراجعه کنید). باشد که این کتاب را بخوانیم و آن را حفظ کنیم! با حفظ آن، ما اعتراف می‌کنیم که حقیقت دارد. ما باید انگیزه داشته باشیم که این حقایق را اعلام کنیم و گناهکاران را از داوری قریب‌الوقوع بر زمین هشدار دهیم. گسترش انجیل همان چیزی است که لازم است، همانطور که دوم قرنتیان ۵: ۱۱ می‌گوید: «پس چون از ترس خداوند آگاهیم، مردم را متقاعد می‌کنیم.»
هفت کلیسا
پس از خواندن مقدمه کتاب (مکاشفه ۱: ۱-۳)، سلام و توضیح یوحنای رسول را می‌شنویم. او شرایطی را که در آن خود را یافت، هنگامی که این مکاشفه الهی را دریافت کرد، توضیح داد. در اینجا خدای سه‌گانه دیده می‌شود: خدای پدر، خدای پسر و خدای روح‌القدس، با تأکید بر خدای پدر. ما در مورد عظمت او که بخشنده صلح است، آن «که هست و بود و می‌آید» (آیه ۴)، خداوند عیسی مسیح در شخصیت یهوه، آن «من هستم که هستم» بزرگ (به خروج ۳: ۱۴ مراجعه کنید) می‌آموزیم.
آنچه در ادامه می‌آید، اشاره‌ای به روح خدا با عبارت «از هفت روحی که در برابر تخت او هستند» (آیه ۴) است. ما می‌دانیم که روح خدا یکی است (به افسسیان ۴: ۴؛ اول قرنتیان ۱۲: ۱۳ مراجعه کنید)، با این حال روح در اینجا در کمال کامل و فعالیت‌های متنوع خود دیده می‌شود. در اشعیا ۱۱: ۲ هفت عبارت از روح را می‌خوانیم؛ یعنی «روح خداوند»، «حکمت»، «فهم»، «مشورت»، «قدرت»، «دانش» و «ترس از خداوند». عدد هفت در کتاب مقدس نشان‌دهنده کمال و تمامیت است.
عیسی مسیح در ادامه در بخش ما ذکر شده است: او «شاهد امین» است (آیه ۵). این زندگی مقدس و کامل او را در اینجا بر روی زمین توصیف می‌کند. او همیشه در انجام اراده پدر در کمال امین بود. عبارت «نخست‌زاده از مردگان» (آیه ۵) به ما یادآوری می‌کند که مسیح برای گناهان ما مرگی شرم‌آور بر صلیب مرد. او کاری را که خدای پدر به او داده بود انجام داد (یوحنا ۱۷: ۴). او مرگ را شکست داد و از میان مردگان در پیروزی برخاست. او نخست‌زاده و همچنین نوبر است (اول قرنتیان ۱۵). عیسی مسیح «حاکم بر پادشاهان زمین» است (مکاشفه ۱: ۵). این در جلال آینده او آشکار خواهد شد، زمانی که او در پادشاهی خود بر تمام زمین سلطنت کند. چه عظمتی در او دیده می‌شود!
فوران ستایش!
همانطور که در کتاب مقدس هنگام تأمل در خداوند معمول است، در ادامه یک داکسولوژی – یک عبارت کوتاه ستایش – می‌آید. در مکاشفه ۱: ۵-۶ یوحنا از عبارات ستایش به او که ما را دوست دارد، لبریز شد. این پرستش مناسب است و باید برای هر ایماندار عادی باشد. خداوند نه تنها «ما را از گناهانمان در خون خود شست»، بلکه ایمانداران را «کاهنان» ساخته است تا پرستش را تقدیم کنند. عبرانیان ۱۳: ۱۵ به ما می‌گوید: «پس به وسیله او، پیوسته قربانی ستایش را به خدا تقدیم کنیم، یعنی ثمره لب‌هایمان را که نام او را شکر می‌کنند.» باشد که ما پرستش‌کنندگان باشیم و ستایش‌های خود را به خدا و پسر عزیز او به صورت شفاهی بیان کنیم!
روح‌القدس یوحنا را هدایت کرد تا در مورد محبت مسیح به ما بنویسد (مکاشفه ۱: ۵). چه موضوعی! عظمت او در وسعت محبت او نشان داده شده است. این محبت او را وادار کرد که آسمان را ترک کند و به زمین بیاید. محبت همان چیزی بود که او را حتی تا صلیب هدایت کرد. محبت او آنقدر بزرگ است که ما نمی‌توانیم آن را به طور کامل درک کنیم. او محبت خود را در گذشته نشان داد، و او همچنان محبت خود را هر لحظه از هر روز برای هر ایماندار نشان می‌دهد. او ما را آنقدر دوست دارد و به ما اهمیت می‌دهد که همچنان برای ما در آسمان به عنوان کاهن اعظم ما شفاعت می‌کند (به عبرانیان ۴: ۱۴، ۷: ۲۵ مراجعه کنید). او ما را آنقدر دوست دارد که وعده داده است دوباره بازگردد و ما را روزی با خود در آسمان بالا ببرد (یوحنا ۱۴: ۲-۳). آه، چه روزی خواهد بود آن روز که عیسی را ببینیم و به سرود آن سرود ابدی ستایش بپیوندیم!
در مکاشفه، یوحنا ادامه داد و گفت که او «ما را پادشاهان و کاهنان برای خدای خود و پدر خود ساخته است» (۱: ۶). این همان چیزی است که مسیح برای ما در روزی آینده در نظر دارد، زمانی که او بر زمین سلطنت کند. او ما را با خود سلطنت خواهد داد. منظور از این عبارت «پادشاهان و کاهنان برای خدای خود» اتحاد کرامت پادشاهی با فیض کهانت است که ما را قادر می‌سازد تا با مسیح در شخصیتی کهنوت سلطنت کنیم. روزی فرا می‌رسد که تمام زمین یک حکومت عادلانه و پرفیض را برای ۱۰۰۰ سال، تحت پادشاهی مسیح و نقش فرعی ما با او تجربه خواهد کرد. چه زمان پربرکتی خواهد بود! این چیزی است که جهان قبلاً هرگز تجربه نکرده و نمی‌تواند درک کند.
داکسولوژی با «جلال و سلطنت تا ابدالآباد از آن او باد. آمین» (آیه ۶) به پایان می‌رسد. عظمت و جلال مسیح نه تنها امروز بلکه برای تمام ابدیت باید شناخته شود. سال‌های آینده که او در سلطنت خواهد بود، پایان عظمت او نیست. ما می‌توانیم به تمام اعصار زمان که دارای اندازه‌های مشخصی هستند نگاه کنیم و ببینیم که جلال او به هیچ یک از آن دوره‌ها محدود نمی‌شود. نه، عظمت و جلال او فراتر از زمان است، همانطور که ما آن را می‌شناسیم، حتی فراتر از سلطنت هزار ساله مسیح در پادشاهی او، و به آفرینش جدید آسمان جدید و زمین جدید. بله، تا ابدالآباد مسیح با قدرت دیده خواهد شد. او جلال، پرستش، افتخار، ستایش، برکت و عبادت بی‌پایان را برای تمام ابدیت دریافت خواهد کرد، همانطور که او به تنهایی شایسته آن است. «آمین» (آیه ۶) به عنوان تأیید جدی حقیقت بیان شده گنجانده شده است، نه اینکه هیچ عدم اطمینانی وجود داشته باشد که چنین خواهد بود، بلکه یک بیان واضح است که چنین خواهد بود! ما از این افکار غرق می‌شویم!
ظهور مسیح
یوحنا، در مکاشفه ۱، سپس ظهور خداوند را توصیف کرد. «اینک، او می‌آید» (آیه ۷). این آمدن او برای مقدسین نیست که ما را در هوا ملاقات کند، بلکه آمدن او به زمین برای آوردن داوری است. مقایسه این آیه با اعمال رسولان ۱: ۹-۱۱، متی ۲۴: ۳۰، دانیال ۷: ۱۳ و زکریا ۱۲: ۹-۱۴ مفید خواهد بود. همانطور که قبلاً در این مقاله بیان کردیم، ربوده شدن مسیح است که برای ما می‌آید (به یوحنا ۱۴: ۳؛ فیلیپیان ۳: ۲۰؛ اول تسالونیکیان ۴: ۱۳-۱۸؛ اول قرنتیان ۱۵: ۲۳ مراجعه کنید). ظهور مسیح، آمدن مسیح با ماست (به یهودا ۱۴؛ زکریا ۱۴: ۵؛ کولسیان ۳: ۴؛ مکاشفه ۱۹: ۱۱-۱۴ مراجعه کنید). علاوه بر این، عبارت بعدی در مکاشفه ۱: ۷ نشان می‌دهد که او «با ابرها می‌آید، و هر چشمی او را خواهد دید.» این توضیح می‌دهد که یوحنا به وضوح در مورد ظهور مسیح صحبت می‌کند، زیرا «هر چشمی» عیسی مسیح را خواهد دید.
پس از این می‌خوانیم: «حتی کسانی که او را سوراخ کردند» (آیه ۷). این چه معنایی می‌تواند داشته باشد؟ آیا افراد واقعی درگیر در مرگ مسیح اکنون مرده نیستند؟ چگونه چنین افرادی می‌توانند او را در ظهور او قرن‌ها بعد ببینند؟ در این زمینه، عبارت «کسانی که او را سوراخ کردند» شامل تمام نژاد بشر ناباور – یهودیان ناباور و غیریهودیان ناباور – می‌شود. قلب‌های شیطانی آنها، که هنگام جان دادن مسیح برای ما به نمایش گذاشته شد، توسط همان کسی که آنها او را رد کردند و در طول سال‌های طولانی غیبت فیزیکی مسیح از این زمین همچنان رد کرده‌اند، داوری خواهد شد. همه ناباوران در زمان ظهور مسیح در این عبارت «حتی کسانی که او را سوراخ کردند» گنجانده شده‌اند. خداوند عیسی دیگر مرده نیست، بلکه زنده است و باز خواهد گشت تا کسانی را که او را رد کرده‌اند داوری کند.
این منجر به ماتم خواهد شد. هنگامی که مسیح مصلوب شد، به جز چند شاگرد بسیار ترسو، مردم برای مرگ او ماتم نگرفتند. او توسط مقامات و ملت اسرائیل به عنوان یک جنایتکار عادی رفتار شد. هیچ مراسم تشییع جنازه‌ای برای او برگزار نشد. دو شاگرد جان خود را به خطر انداختند تا خداوند را با محبت و علاقه لطیف به او دفن کنند، اما هیچ گردهمایی بزرگی برای عزاداری مرگ او برگزار نشد. هیچ کس به دفن او نیامد. هیچ سخنرانی ایراد نشد. کسانی که خداوند را مصلوب کردند، ماتم نگرفتند. اما اکنون، در مکاشفه ۱: ۷، همه ناباوران ماتم خواهند گرفت. برای آنها، این به این دلیل نیست که ناگهان از مرگ او غمگین شده‌اند (مقایسه کنید زکریا ۱۲: ۱۰-۱۴)، بلکه به این دلیل است که اکنون تشخیص می‌دهند که او برای داوری آنها می‌آید. «همه قبایل زمین» شامل می‌شوند. وای بر کسانی که خداوند عیسی مسیح را رد می‌کنند!
و با این حال، خداوند به ایمانداران واقعی راه ویژه‌ای برای یادبود حتی قبل از مرگ او بر صلیب و دفن شدن او داد (به لوقا ۲۲: ۱۴-۲۰ مراجعه کنید). اگرچه برای خداوند مراسم تشییع جنازه برگزار نشد، اکنون در سراسر جهان ایمانداران واقعی مکث می‌کنند تا او را به یاد آورند و مرگ او را در شکستن نان (نماد بدن مقدس او) و نوشیدن جام (تصویری از خون گرانبهای او) نشان دهند. این یادبود باید هر هفته، در «اولین روز هفته» (اعمال رسولان ۲۰: ۷)، که روز رستاخیز است (متی ۲۸: ۱-۶)، و همچنین «روز خداوند» نامیده می‌شود (مکاشفه ۱: ۱۰) برگزار شود. او این یادبود و پرستش را به دلیل مرگ فداکارانه خود برای کسانی که به او اعتماد کرده‌اند دریافت می‌کند. ما مرگ او را به یاد می‌آوریم و برای آن ماتم می‌گیریم، اما همچنین از این دانش که رنج او به پایان رسیده است، شاد می‌شویم. ما از او برای مردن به جای ما تشکر می‌کنیم. او گناه، مرگ، جهان و شیطان را شکست داده است. او پیروز است، و ما او را به عنوان خالق و نجات‌دهنده خود می‌پرستیم. او آنقدر بزرگ و شایسته تمام احترام و ستایش است. باشد که همه نجات‌یافتگان او را ستایش کنند!
من هستم بزرگ
در مکاشفه ۱: ۸ یوحنا را می‌بینیم که از خداوند نقل قول می‌کند: «من الف و یا هستم.» این کلمات اولین و آخرین حروف الفبای یونانی هستند. این بعداً در آیه ۱۱ با عبارت اضافی «اول و آخر» تکرار می‌شود. «من الف و یا هستم» دوباره نزدیک به پایان مکاشفه (۲۱: ۶، ۲۲: ۱۳) تکرار می‌شود. دومین این آیات اضافه می‌کند: «آغاز و پایان، اول و آخر.» بنابراین می‌بینیم که مسیح «الف و یا» در آغاز مکاشفه و در پایان کتاب است. ما این عبارات را برای نشان دادن عظمت الوهیت و وجود ابدی مسیح درک می‌کنیم. این عبارت دوگانه، دو بار، همچنین نشان می‌دهد که او هرگز تغییر نمی‌کند. او در آغاز و در پایان یکسان است. عیسی مسیح همیشه بود، و هست، و تا ابد یکسان خواهد بود! اینها تنها چند دلیل دیگر برای تحسین عظمت او و ستایش نام او هستند!
گاهی از ما پرسیده می‌شود: «در کتاب مقدس کجا نشان داده شده است که عیسی می‌گوید او خداست؟» مکاشفه ۱: ۸، ۱۱، ۲۱: ۶ و ۲۲: ۱۳ چهار نمونه خوب هستند. بسیاری از آیات دیگر وجود دارد که می‌توان به آنها اشاره کرد، اما اینها کافی هستند. چقدر مهم است که عظمت پسر ابدی خدا، خداوند عیسی مسیح را بشناسیم!
مکاشفه ۱: ۸ با ادامه سخنان خداوند در مورد خود به پایان می‌رسد: «که هست و بود و می‌آید، قادر مطلق.» آه، چقدر بزرگ است خداوند عیسی مسیح! هیچ کس مانند او نیست. او ابدی است. او همان می‌ماند. ما می‌توانیم نه تنها برای نجات خود بلکه برای همه چیز در زندگی به او اعتماد کنیم. و هنگامی که ما، ایمانداران واقعی، این جهان را ترک می‌کنیم، می‌دانیم که عظمت او برای ما و نسبت به ما برای تمام ابدیت به نمایش گذاشته خواهد شد. ما او را با همه نجات‌یافتگان تا ابدالآباد پرستش خواهیم کرد!
بسیاری از آیات دیگر در این فصل اول مکاشفه وجود دارد. هرچه بیشتر در مورد آیاتی که پس از هشت آیه مورد بررسی ما می‌آیند تأمل کنیم، بهتر و بهتر می‌شود. باشد که ما تشویق شویم این کلمات را بخوانیم، بشنویم و حفظ کنیم؛ آنها را به دیگران منتقل کنیم؛ و از فیض خدا در اجازه دادن به ما برای دانستن تا حدودی از آینده قدردانی کنیم. بیایید خداوند را برای عظمت او پرستش کنیم! آمین!
