خواندن کتاب مقدس
وقتی کتاب مقدس را می‌خوانیم، به خدا گوش می‌دهیم. او از طریق کلام خود با ما سخن می‌گوید. کتاب مقدس فقط یک کتاب نیست؛ بلکه کلام زنده و فعال خداست (عبرانیان ۴:۱۲). این غذای روحانی ما، راهنمای ما و تسلی ماست. از طریق کتاب مقدس، ما درباره شخصیت خدا، اراده او و نقشه او برای زندگی‌مان می‌آموزیم.
«زیرا شما زمانی تاریکی بودید، اما اکنون در خداوند نور هستید. مانند فرزندان نور رفتار کنید» (افسسیان ۵:۸).
«شما نور جهان هستید. شهری که بر کوهی بنا شده باشد، نمی‌تواند پنهان بماند. . . . بگذارید نور شما چنان در برابر مردم بدرخشد که کارهای نیکوی شما را ببینند و پدر شما را که در آسمان است، جلال دهند» (متی ۵:۱۴، ۱۶).
وقتی از خواندن کتاب مقدس غفلت می‌کنیم، اساساً به خدا می‌گوییم که به آنچه او می‌خواهد بگوید علاقه‌ای نداریم. ما خود را از منبع اصلی زندگی و حقیقت جدا می‌کنیم. این مانند تلاش برای زندگی بدون نفس کشیدن است.
دعا
دعا، از سوی دیگر، راه ما برای صحبت با خداست. این فرصت ماست تا پرستش، اعتراف، شکرگزاری و التماس خود را به او ابراز کنیم. از طریق دعا، ما رابطه خود را با خدا می‌سازیم، درست همانطور که با هر عزیز دیگری این کار را می‌کنیم. ما شادی‌ها، غم‌ها، امیدها و ترس‌های خود را با او به اشتراک می‌گذاریم.
وقتی از دعا غفلت می‌کنیم، اساساً به خدا می‌گوییم که به او نیازی نداریم، یا حضور او را در زندگی‌مان ارزشمند نمی‌دانیم. ما خود را از فرصت معاشرت با خالق خود محروم می‌کنیم. این مانند تلاش برای زندگی بدون بازدم است.
تعادل
همانطور که دم و بازدم هر دو برای زندگی فیزیکی ضروری هستند، خواندن کتاب مقدس و دعا کردن هر دو برای زندگی روحانی ضروری هستند. آنها دو روی یک سکه، دو جنبه جدایی‌ناپذیر از رابطه ما با خدا هستند. یکی بدون دیگری منجر به یک زندگی روحانی نامتعادل و ناسالم می‌شود.
اگر فقط کتاب مقدس را بخوانیم و هرگز دعا نکنیم، مانند کودکی سیر اما ساکت می‌شویم. ما چیزهای زیادی درباره خدا می‌دانیم، اما شخصاً با او درگیر نمی‌شویم. ایمان ما به جای رابطه‌ای، فکری می‌شود.
اگر فقط دعا کنیم و هرگز کتاب مقدس را نخوانیم، مانند کودکی می‌شویم که دائماً صحبت می‌کند اما هرگز گوش نمی‌دهد. دعاهای ما ممکن است صادقانه باشد، اما ممکن است نادرست یا بر اساس خواسته‌های خودمان باشد نه اراده خدا. ممکن است در خلاء صحبت کنیم، بدون اینکه واقعاً بفهمیم خدا کیست یا چه چیزی برای ما می‌خواهد.
ایده‌آل یک چرخه مداوم از دم کشیدن کلام خدا و بازدم دعاهای ماست. اینگونه است که ما در صمیمیت با خدا رشد می‌کنیم، چگونه به شباهت او تبدیل می‌شویم و چگونه زندگی‌ای را زندگی می‌کنیم که او را گرامی می‌دارد.
بر من بدم، ای روح خدا،
مرا با زندگی تازه پر کن،
تا آنچه را که تو دوست داری، دوست بدارم،
و آنچه را که تو می‌خواهی انجام دهم.
بر من بدم، ای روح خدا،
تا قلبم پاک شود،
تا با تو یک اراده داشته باشم،
برای دوست داشتن و تحمل کردن.
بر من بدم، ای روح خدا،
تا کاملاً از آن تو شوم،
تا تمام این بخش زمینی من
با آتش الهی تو بدرخشد.
بر من بدم، ای روح خدا،
پس هرگز نخواهم مرد،
بلکه با تو زندگی کامل را
از ابدیت تو زندگی خواهم کرد.
— ادوین هچ (۱۸۳۵-۱۸۸۹)
