«اما تو ای مرد خدا، از این چیزها بگریز و • پرهیزگاری • تقوا • ایمان • محبت • صبر • ملایمت را دنبال کن.» —اول تیموتائوس ۶:۱۱ NKJV
خداوند ما عیسی مسیح «مرد خدا» واقعی بر روی زمین بوده است و اکنون در آسمان نیز چنین است. او همیشه مرد خدا واقعی باقی خواهد ماند زیرا هرگز از انسان بودن دست نخواهد کشید، حتی اگر او خدا نیز باشد (فیلیپیان ۲:۸). در حالی که او از این جهان غایب است، همه ایمانداران واقعی باید او را در اینجا نمایندگی کنند.
دستورات پولس به نمایندگی از خداوند عیسی داده شد و خطاب به مسیحیان بود – بسیاری از آنها بردگان واقعی یا خادمان بودند. آنها رابطه ارباب و برده را می‌دانستند، و بنابراین پولس آن ارتباط را به ایمانداران به طور کلی تعمیم داد: همه مسیحیان بندگان هستند و به خداوند عیسی مسیح خدمت می‌کنند. علاوه بر پیش‌نیاز یک ایماندار واقعی و دوباره متولد شده بودن، ما به ویژگی‌های خاصی نیاز داریم تا آنچه را که خداوند از ما می‌خواهد انجام دهیم. این ویژگی‌ها در دستوری که پولس به تیموتائوس داد خلاصه شده است (اول تیموتائوس ۶:۱۱).
در حالی که رسول به خاطر شهادت خداوند ما عیسی (اعمال ۲۸؛ افسسیان ۳:۱) در زندان روم بود، شاگرد جوان و ترسویش – اما کسی که به منافع مسیح متعهد بود – را به عنوان نماینده خود به افسس فرستاد. ما دقیقاً نمی‌دانیم پولس اولین نامه خود را به تیموتائوس چه زمانی نوشت، اما دستورات آن در مورد چگونگی رفتار در خانه خدا (اول تیموتائوس ۳:۱۴-۱۵) هنوز امروز معتبر است. دوم تیموتائوس به ما نشان می‌دهد که متأسفانه، اکثر مسیحیان در افسس این دستورات را دنبال نکردند. با این حال، حقایق خدا به دلیل شکست یا رد شدن تغییر نمی‌کنند. آنها ثابت می‌مانند، محکم و استوار مانند صخره‌ای در دریاهای طوفانی.
حتی در حالی که در زندان روم بود، به یک سرباز ۱ بسته شده بود (اعمال ۲۱:۳۳، ۲۸:۲۰؛ افسسیان ۶:۲۰)، پولس رسول مسیح را که در آسمان است، نمایندگی می‌کرد. پولس یاد گرفت که خداوند عیسی مسیح را در تمام جزئیات زندگی خود وارد کند. تیموتائوس، در صحنه‌ای از طرد شدن در اینجا بر روی زمین، نیاز داشت که همین کار را انجام دهد. به عنوان ایمانداران و شاگردان خداوند ما عیسی مسیح، ما در اینجا رها شده‌ایم تا او را در تمام جزئیات زندگی خود دنبال کنیم و خداوند خود را در همان دنیایی که او را مصلوب کرد، نمایندگی کنیم – حتی در میان کسانی که مسیح را اقرار می‌کنند اما ادعاهای او را رد می‌کنند. تیموتائوس پولس را در منطقه‌ای نمایندگی می‌کرد که رسول چندین سال قبل با نتایج قابل توجهی برای افتخار خداوند در آسمان (اعمال ۱۹-۲۰) با جدیت کار کرده بود.
این خادم جوان‌تر خداوند به معلم خود متعهد بود – بسیار یاد گرفت و با وفاداری دنبال کرد، همانطور که پولس مسیح را دنبال کرد (به اول قرنتیان ۱۱:۱ مراجعه کنید). بسیاری از مسیحیان مایل نیستند از پولس یاد بگیرند یا او را در این دنیا دنبال کنند، زیرا او را مقصر می‌دانند یا از تعالیم او انتقاد می‌کنند.۲ آنها ممکن است این را درک نکنند، اما با رد کردن پولس، کسی را که او را فرستاد – خداوند ما در جلال – را نیز رد می‌کنند.
چالش‌ها در آن زمان و اکنون
تیموتائوس با چالش‌های زیادی روبرو شد تا یک شاگرد وفادار و خادم وفادار، بدون سازش، برای خداوند عیسی باقی بماند. برای دوری از خطرات و رذایل و دنبال کردن آنچه درست بود، او به ویژگی‌های مثبت خاصی نیاز داشت، همانطور که پولس به تفصیل توضیح داد. تیموتائوس همچنین باید از شهوت پول فرار می‌کرد.
رسول به سادگی قناعت اشاره کرد که در مثال خودش نشان داده شد، که برای بردگان نیز معتبر بود (اول تیموتائوس ۶:۲). این نوع قناعت، که با تقوا یا پرهیزگاری مرتبط بود، مورد حمله دشمن قرار گرفته بود (به آیات ۳-۵ مراجعه کنید). با تکیه بر خدا و وارد کردن مسیح در هر جزئیات زندگی، یک مرد واقعی خدا یا ایماندار واقعی به رضایت و قناعت هدایت خواهد شد. کسانی که سادگی زندگی ایمان و تقوا را رد می‌کنند، برنامه دیگری دارند، که باعث می‌شود خود و دیگران توسط شهوت و حیله‌های دشمن آسیب ببینند، با عواقب غم‌انگیز (آیات ۷-۱۰).
اما تو... به خدا تکیه کن
در مقابل نافرمانان (۴:۱-۳)، تیموتائوس باید با چالش‌های پیش رویش روبرو می‌شد و با مردمی که او را احاطه کرده بودند – از جمله ایمانداران دنیوی یا جسمانی و صرفاً اقرارکنندگان (اول تیموتائوس ۶:۱۱) – متفاوت می‌بود. به همین ترتیب، عبرانیان ۱۱ نمونه‌های تشویق‌کننده‌ای از ایماندارانی را فهرست می‌کند که واقعاً یاد گرفتند به خدا تکیه کنند. این آنها را متفاوت کرد، زیرا بدون ایمان نمی‌توانیم خدا را خشنود کنیم (آیه ۶).
خنوخ در جامعه‌ای بی‌خدا زندگی می‌کرد که با شورش، گناه و فساد مشخص شده بود (پیدایش ۴-۶). وقتی ۶۵ ساله شد، پسری داشت که نامش را متوشالح گذاشت. تا آنجا که می‌دانیم، این پسر پیرترین مرد شد و در سن ۹۶۹ سالگی در سال طوفان نوح درگذشت (پیدایش ۵:۲۷). کتاب مقدس به طور خاص می‌گوید که خنوخ – که نامش به معنای «آموزش‌دیده» است – روز به روز با خدا راه می‌رفت تا اینکه او را از زمین گرفت (آیات ۲۲،۲۴). به همین ترتیب، خداوند می‌خواهد ما را در مکتب خدا آموزش دهد تا به او تکیه کنیم تا زمانی که او بیاید و ما را با خود ببرد (اول تسالونیکیان ۴:۱۶-۱۸).
ابراهیم، اگرچه از نسل پرهیزگاران ست بود (پیدایش ۱۱:۱۰-۳۲)، در بت‌پرستی غرق شده بود که با برج بابل آغاز شده بود (پیدایش ۱۰-۱۱). خدا ابراهیم را از این بت‌پرستی فراخواند (یوشع ۲۴:۲-۳؛ اعمال ۷:۲-۳) تا او را پدر همه ایمانداران کند (رومیان ۴). این با آیه کلیدی ما مطابقت دارد، «از این چیزها بگریز» (اول تیموتائوس ۶:۱۱)، تا مردی ۳ از خدا باشیم. با وجود برخی شکست‌ها در زندگی ابراهیم، او با محبت واقعی خدا مشخص شده بود و بنابراین «دوست خدا» نامیده شد (یعقوب ۲:۲۳). این محبت ابراهیم را برانگیخت تا با مردم اطرافش متفاوت باشد، از جمله برادرزاده‌اش لوط که یک ایماندار بود اما در نشان دادن ایمانش کوتاهی کرد. ابراهیم یاد گرفت که به طور مداوم به خدایی ۴ تکیه کند که او را فراخوانده بود و وعده داده بود که به او پسری و وارثی بدهد (پیدایش ۱۷، ۲۱). همانطور که ابراهیم و تیموتائوس باید یاد می‌گرفتند به خدا تکیه کنند، ما نیز باید یاد بگیریم به او تکیه کنیم، زیرا خداوند عیسی گفت: «بدون من نمی‌توانید کاری انجام دهید» (یوحنا ۱۵:۵).
«پرهیزگاری را دنبال کن»
یک مرد خدا باید از چیزهای خاصی فرار کند: شهوت، گناه و بت‌پرستی – که خود یک مطالعه است. او یا او با پرهیزگاری عملی مشخص می‌شود با انجام آنچه درست است و با هماهنگی با خدا، که عادل است. چنین ایمانداری فعالانه مسیری را دنبال می‌کند که درست و عادلانه است. البته خدا می‌خواهد هر ایمانداری به این شیوه زندگی کند، اما یک مرد خدا دنبال می‌کند مسیری از پرهیزگاری در میان بی‌عدالتی، حتی در حضور ایماندارانی که در انجام این کار کوتاهی می‌کنند و حقوق خدا را حفظ نمی‌کنند.
خدا همیشه با آنچه درست است مشخص می‌شود – او هرگز نمی‌تواند «ناحق» باشد – همانطور که او نور است بدون امکان تاریکی (یعقوب ۱:۱۷). ما فرزندان خدا هستیم (آیه ۱۸)، و کاملاً واضح است که او از ما چه انتظاری دارد. خدا نمی‌تواند استانداردهای الهی و ویژگی‌های خود را به خطر بیندازد. به خداوند عیسی فکر کنید: برای حفظ حقوق خدا – او «پرهیزگاری را دوست داشت و شرارت را متنفر بود» (مزمور ۴۵:۷) – او خود را به عنوان قربانی داد تا جایگزین کسانی باشد که گناه کرده بودند و هرگز نمی‌توانستند بدهی خود را بپردازند یا گناهان خود را از بین ببرند. بر اساس آنچه مسیح یک بار و برای همیشه انجام داد، خدا از ما، همه ایمانداران، می‌خواهد که از مثال مسیح پیروی کنیم. ما باید آنچه را که درست است در دنیایی که با حقوق خدا مخالف است، انجام دهیم.
در دنیای آینده، تحت حکومت کامل خداوند، حقوق خدا اجرا خواهد شد (مزمور ۲). اما اکنون ما در دوره‌ای زندگی می‌کنیم که «فیض از طریق پرهیزگاری سلطنت می‌کند» (رومیان ۵:۲۱). در احاطه انواع بی‌عدالتی، خدا می‌خواهد شاگردان مسیح از پرهیزگاری به دقت پیروی کنند، تا آنچه را که در توافق اخلاقی و عملی با خودش که نور است و فرزندانش هستیم، درست است، دنبال کنند.
تقوا، ایمان، محبت، صبر، ملایمت
اگرچه تیموتائوس از پولس که در زندان بود جدا شده بود و توسط بسیاری از مسیحیان طرد شده بود، باید هفت کار را انجام می‌داد. ما نیز باید این کارها را انجام دهیم، با پیروی از دستورات پولس. اولین مورد فرار از چیزهای خاصی است، همانطور که قبلاً ذکر کردیم. سپس شش ۵ چیز وجود دارد که باید با شور و شوق زیاد دنبال یا پیگیری شوند: پرهیزگاری، تقوا، ایمان، محبت، صبر و ملایمت. پس از تأمل در مورد پرهیزگاری، به طور خلاصه به ویژگی‌های باقی‌مانده که برای یک شاگرد وفادار بودن لازم است، می‌پردازیم.
تقوا
تقوا به معنای ترس از خداست – احترام توأم با عشق. این همان «ترس از خداوند» است که اغلب در عهد عتیق ذکر شده است. این به معنای کیفیت یا توانایی وارد کردن خدا و مسیح در جزئیات متعدد و متنوع زندگی روزمره ماست، در حالی که به خدا و دیگران خدمت می‌کنیم. قناعت با تقوا (۶:۶) مرتبط است و به این معناست که فرد در زندگی روزمره آموخته است که خدا کافی است. یک ایماندار می‌تواند به او تکیه کند بدون اینکه از شکست یا ناکامی بترسد زیرا او وفادار است (آیه ۸). اینگونه بود که پولس یاد گرفت به خداوند عیسی مسیح تکیه کند، که او را در تمام شرایطش تقویت کرد و تمام نیازهایش را برآورده ساخت – همانطور که برای ما نیز انجام می‌دهد (فیلیپیان ۴:۱۳،۱۹).
ایمان
- ایمان به این معناست که فرد به خدا اعتماد می‌کند (به عبرانیان ۱۱ مراجعه کنید)، اما همچنین به معنای وفادار بودن در فراخوان، موقعیت، رابطه یا وظیفه‌ای است که او داده است. تیموتائوس در زمان پولس به این ایمان و وفاداری نیاز داشت، و ما هنوز امروز به آنها نیاز داریم. ما باید به خدا ایمان داشته باشیم و وفادار باشیم تا خداوند بتواند به ما تکیه کند همانطور که ما به او تکیه می‌کنیم.
محبت
- محبت برعکس محبت به پول است، که پول را بهترین دوست خود می‌سازد (آیه ۱۰) و واقعاً بت‌پرستی است. محبت طبیعت جدیدی را نشان می‌دهد که خدا در لحظه‌ای که ایمان آوردیم به ما داد، زمانی که محبت او از طریق روح‌القدس که به ما داده بود، در دل‌های ما ریخته شد (رومیان ۵:۵). طبیعت جدید باید پرورش یابد، و رابطه ما با خدا و خانواده خدا باید از طریق دعا، و خواندن و اطاعت از کتاب مقدس پرورش یابد. پولس این نکته را در نصیحت خود به تیموتائوس تأکید کرد، زیرا می‌دانست که ایمان و محبت با امید همراه هستند (اول قرنتیان ۱۳:۱۳).
صبر
- صبر به معنای واقعی کلمه توانایی تحمل کردن، یا ادامه دادن در حالی که زیر بار هستید. برای جزئیات بیشتر، رومیان ۵:۳-۵ را بخوانید.
ملایمت
- ملایمت کیفیت دیگری ۶ است که از خداوند عیسی (متی ۱۱:۲۹) و مثال پولس می‌آموزیم. این به معنای نگرش فروتنی، ادب و تواضع (نه ضعف) است.
- درخواست فوری و شخصی پولس از تیموتائوس ۷ امروز نیز به همان اندازه آن زمان فوری است. باشد که خداوند به ما کمک کند تا این دستورات را که او از طریق پولس رسول به ما منتقل کرده است، دنبال کنیم، تا نام او را گرامی بداریم.
پاورقی‌ها
- احتمالاً تقریباً پنج سال بعد پولس دوباره در روم به زنجیر کشیده شد (دوم تیموتائوس ۱:۱۶)، اما در شرایطی که بسیار بدتر از اولین اسارت رومی او بود.
- به همین دلیل پولس دستورات خود را با کلمات «اما تو» آغاز کرد و تضادی بین تیموتائوس و کسانی که با مثال و تعالیم پولس مخالفت می‌کردند، ایجاد کرد. همین کلمات به همین دلیل در دوم تیموتائوس ۳:۱۰،۱۴، ۴:۵؛ و بعداً در مورد تیتوس (تیتوس ۲:۱) نیز یافت می‌شوند، اما همیشه به معنای واقعی کلمه ترجمه نمی‌شوند.
- برای جلوگیری از سوءتفاهم، اصطلاح «مرد خدا» می‌تواند «انسان خدا» ترجمه شود، و این به معنای چالشی برای همه مردان و زنان ایماندار، برادران و خواهران در مسیح است، تا طبق دستورات پولس عمل کنند و وظیفه خود را انجام دهند. این هرگز نباید به روشی متکبرانه انجام شود، بلکه همیشه به عنوان ابزاری مناسب برای استفاده استاد.
- رومیان ۴:۱۶-۲۲ هفت نکته را بیان می‌کند: ۱. ابراهیم ایمان آورد به خدا، زیرا او به کسی که مردگان را زنده می‌کند، اعتماد کرد (آیه ۱۷)؛ ۲. او این کار را برخلاف امید انجام داد، با موقعیتی غیرممکن روبرو شد (آیه ۱۸)؛ ۳. او ضعیف نبود در ایمان، با وجود وضعیت جسمانی خود و ساره (آیه ۱۹)؛ ۴. او تردید نکرد در وعده خدا (بخش اول آیه ۲۰)؛ ۵. او تقویت شد در ایمان خود (وسط آیه ۲۰)؛ ۶. ابراهیم خدا را جلال داد قبل از اینکه چیزی محقق شود (پایان آیه ۲۰). ۷. زیرا او کاملاً متقاعد شده بود که خدا قادر است وعده‌های خود را محقق کند (آیه ۲۱). ایمان ابراهیم چقدر بزرگ بود، و خدای ما چقدر بزرگ است!
- هنگامی که ما دستورات مختلفی را که پولس به تیموتائوس در اول تیموتائوس ۶ داد، علاوه بر «دستور» او که در این مقاله مطالعه می‌کنیم، فهرست می‌کنیم، می‌توان ده نکته را شمرد: عدد مسئولیت.
- ریشه این کلمه ۱۶ بار در عهد جدید یونانی، در کلمات مختلف یافت می‌شود. کلمه‌ای که در اول تیموتائوس ۶:۱۱ استفاده شده است با فعل «رنج بردن» مرتبط است و فقط در اینجا یافت می‌شود. پیروی از مثال فروتنی مسیح به معنای رنج بردن است.
- نام او را می‌توان «گرامی‌داشتن خدا» یا «کسی که خدا او را گرامی می‌دارد» تفسیر کرد.
