«پس از خواندن مزامیر، به کوه زیتون رفتند.» (مرقس ۱۴:۲۶)
ستایش برای خدا بسیار افتخارآمیز است!
در روایت عهد عتیق از پادشاه یهوشافات، قوم خدا با دشمنی به ظاهر غیرقابل غلبه روبرو شدند که مصمم به نابودی آنها بود. با این حال، خدا به آنها اطمینان داد که «ایستاده بمانید و نجات خداوند را ببینید» (۲ تواریخ ۲۰:۱۷). مردم یهودا به خدا ایمان آوردند. ارتش آنها توسط خوانندگان هدایت می‌شد که برای پیروزی وعده داده شده خود، ستایش‌ها را به خداوند تقدیم می‌کردند و پیروزی فرا رسید. هنگامی که پادشاه داوود کاروان حمل تابوت عهد را به اورشلیم هدایت کرد، با تمام توان خود خدا را ستایش کرد (۲ سموئیل ۶:۱۲-۲۳). ستایش داوود برای خدا خوشایند بود و حضور قدرتمند خدا در پادشاهی داوود باقی ماند تا او را در برابر هر دشمنی پیروز کند.
عیسی در شرف رفتن به جتسیمانی و صلیب بود، جایی که بزرگترین پیروزی خدا محقق می‌شد. او شاگردان خود را به خواندن سرودی هدایت کرد. شاگردان همه در شرف شکست او بودند و عیسی در شرف اعدام بی‌رحمانه بود، با این حال عیسی اصرار داشت که آنها خدا را ستایش کنند. ستایش آنها فراتر از صلیب به پیروزی نهایی خدا نگاه می‌کرد.
ستایش نه در شرایط لحظه‌ای، بلکه در ذات و قابل اعتماد بودن خدا ریشه دارد. شما باید شاد باشید وقتی خدا از شما می‌خواهد که در کار پادشاهی او پیش بروید زیرا می‌دانید که پیروزی از قبل تضمین شده است. روی مشکلات و شکست‌های دیگران تمرکز نکنید. روی اطمینان خدا از پیروزی تمرکز کنید. اگر در ستایش خدا با آهنگی در قلب خود هنگام خدمت به او مشکل دارید، ممکن است تمرکز شما بر خدا نباشد، بلکه بر شرایط شما باشد.
