پولس رسول محبت خاصی به ایمانداران افسس داشت. در یک وداع مهربانانه در طول سومین سفر تبلیغی خود، پولس به دو نگرانی خود برای آنها اشاره کرد: اینکه «گرگ‌های درنده» از بیرون کلیسا حمله خواهند کرد، و اینکه «چیزهای منحرف» در داخل، حتی توسط برخی از خودشان، تعلیم داده خواهد شد (اعمال ۲۰:۲۹-۳۰ NKJV). در عرض چند سال، این خطرات در حال توسعه بودند. بنابراین پولس به تیموتائوس، «پسر حقیقی خود در ایمان»، با دستورالعمل‌های خاص و الهام‌گرفته از خدا نوشت که شهادت مسیحی را در افسس حفظ کند.
پولس از تیموتائوس خواست که به شش خطای اصلی بپردازد. این نکات را می‌توان در رساله با کلمه‌ی «برخی» شناسایی کرد، که نشان می‌دهد گروه‌های مختلفی از ایمانداران افسس قبلاً شروع به ترویج این خطاها کرده بودند.
«به برخی دستور دهید که هیچ تعلیم دیگری ندهند»
اولین خطا «تعلیم دیگر» بود (۱:۳). پولس این تعلیم نادرست را با افسانه‌ها، نسب‌نامه‌ها و تأکید نادرست بر شریعت عهد عتیق مرتبط می‌سازد. شریعت برای افشای بی‌دینان داده شده بود، اما این خطای اعتقادی باعث می‌شد که ایمانداران از شخصیت حقیقی مسیحی خود منحرف شوند: قلبی پاک، وجدانی نیکو و ایمانی صادقانه (۱:۴-۹). از اینها، برخی منحرف شده بودند، یا هدف را از دست داده بودند. هنوز هم تمایل انسانی برای ایجاد لیستی از بایدها و نبایدها در مورد مسئولیت‌های مذهبی وجود دارد. اما این مسیحیت نیست. پولس فیض و رحمت خدا را در زندگی خود به عنوان اثباتی بر این موضوع ستایش می‌کند (۱:۱۲-۱۷).
قلب‌ها و وجدان‌های ما هرگز از برکات مسیحی لذت نخواهند برد اگر بخواهیم بلوغ روحانی خود را با اعمالمان اثبات کنیم. در واقع، برخی از افسسیان تا آنجا پیش رفته بودند که مفاهیم ایمان و وجدان نیکو را رد کرده بودند. پولس راه رفتن مسیحی آنها را به کشتی غرق شده تشبیه کرد و نشان داد که این خطا چقدر مهم است (۱:۱۹). اگر همیشه نگران برخی تخلفات از شریعت باشیم، نمی‌توانیم وجدان نیکو داشته باشیم؛ در آن شرایط رشد مسیحی وجود نخواهد داشت. کسانی که این خطا را ترویج می‌کنند، احتمالاً قصد دارند بلوغ روحانی را تقویت کنند، اما نتیجه‌ی نهایی بدترین نوع خودشکستی را به همراه دارد.
«برخی از ایمان منحرف خواهند شد»
این بخش مشکل تقوای دروغین را ارائه می‌دهد. کلمه‌ی ترجمه شده «منحرف شدن» (۴:۱) به مرتدان اشاره دارد، کسانی که از مسیحیت روی برمی‌گردانند زیرا هرگز ایماندار حقیقی نبودند. با این حال، با وجود رد حقیقت مسیحی، آنها به مشارکت با دیگر ایمانداران ادامه می‌دهند، که فقط باعث مشکل می‌شود. آنها اعلام می‌کنند که یک سبک زندگی ریاضت‌کشانه‌تر برای خدا خوشایندتر است، گویی خودداری از ازدواج یا برخی غذاها باعث مقدس‌تر شدن فرد می‌شود.
در واقع، خدا این چیزها را به ما داده است تا در محدوده‌ی حقیقت او از آنها لذت ببریم (۴:۳). پولس به تیموتائوس می‌گوید که اصول خدا را به وضوح تعلیم دهد. این خطا هنوز هم امروز قابل شناسایی است هر زمان که ممنوعیت‌های غیرکتاب‌مقدسی مورد تأکید قرار می‌گیرند. پاسخ در تقوای حقیقی یافت می‌شود، که ارزش ماندگار دارد و در هر موقعیتی مفید است (۴:۸).
«برخی قبلاً منحرف شده‌اند»
دیدن برخی از ایمانداران که از ایمان منحرف می‌شوند، غم و اندوه واقعی را به دل دیگران می‌آورد. در حالی که آنها مانند مرتدان از ایمان روی برنگردانده‌اند، اما هیچ پیشرفتی برای مسیح نمی‌کنند و در واقع از اهداف شیطان حمایت می‌کنند، اگرچه احتمالاً ناخواسته (۵:۱۵).
در این مورد، برخی از بیوه‌ها (به ویژه زنان جوان‌تر) آشکارا از زندگی خداپسندانه روی برمی‌گرداندند و خود را به شهوت‌رانی بی‌بند و بار می‌سپردند. «آنها شروع به سرکشی در برابر مسیح کرده‌اند» (۵:۱۱). تأثیرات ایمان در زندگی آنها چنان خنثی شده بود که آنها به اندازه‌ی بی‌باوران بی‌روح بودند. به عنوان پادزهر، پولس دستور می‌دهد که بیوه‌های جوان‌تر نباید از نظر مالی توسط جماعت محلی ایمانداران حمایت شوند، که باعث بیکاری می‌شود. در عوض، باید به آنها آموزش داده شود که به درستی زندگی کنند، شاید در خداوند دوباره ازدواج کنند، و به دشمنان مسیح دلیلی برای بدگویی از شهادت او ندهند (۵:۱۱-۱۵).
اگرچه این بیوه‌های خطاکار مسئولیت‌های شخصی برای رفتار خود داشتند، اما یک مسئله‌ی ظریف‌تر نیز وجود داشت. برخی خانواده‌ها نیازهای خویشاوندان بیوه‌ی خود را کاملاً نادیده می‌گرفتند (۵:۱۶،۳-۸). این خانواده‌ها «ایمان را انکار کرده بودند» و حتی بدتر از بی‌باوران بودند. مفید است که بدانیم هم بی‌انضباطان و هم خودمحوران اشتباه کرده‌اند. شناسایی گناهان گروه اول ممکن است آسان باشد، اما دیگران ممکن است کاملاً روحانی به نظر برسند. با این حال، هیچ یک از این گروه‌ها شهادت خوبی به دیگران و در برابر خدا نشان نمی‌دهند.
«گناهان برخی مردان»
تیموتائوس سپس باید هشدار داده می‌شد که در مورد کسانی که ممکن است در ظرفیت‌های رهبری در میان قوم خدا بی‌وفا باشند، احتیاط کند. «گناهان برخی مردان آشکار است ... اما گناهان برخی مردان بعداً آشکار می‌شود» (۵:۲۴). مطمئناً تیموتائوس زندگی ایمانداران در گناه آشکار را تأیید نمی‌کرد؛ با این حال، گناهان دیگر پنهان‌تر بودند، بنابراین نتایج غم‌انگیز فقط با گذشت زمان دیده می‌شد. بنابراین، پولس توصیه کرد: «به سرعت بر کسی دست نگذارید»، زیرا این کار می‌توانست تیموتائوس را در موقعیتی قرار دهد که با گناهان آنها مشارکت داشته باشد (۵:۲۲). این امر به ویژه در مورد کسی که در مقام یک پیر در خدمت خداوند است، مضر خواهد بود؛ با این حال، این اصل کاربرد گسترده‌تری در حکمت و تشخیص خداپسندانه نیز دارد. این آیه به این معنی نیست که ما نباید مسیحیان دیگر را برای مدت‌های نامعقولی از خود دور نگه داریم، اما عاقلانه است که از پیوند زدن خود با دیگر ایمانداران خیلی سریع خودداری کنیم.
«برخی از ایمان منحرف شده‌اند»
مشکلاتی نیز در میان گروه سومی از مردم ایجاد شده بود. به نظر می‌رسید که به خادمان ایماندار آموزش داده می‌شد که اگر اربابان مسیحی داشتند، دیگر نیازی به احترام به آنها در محل کار نداشتند (۶:۲-۳). عشق به پول در همان زمینه مورد بحث قرار می‌گیرد، بنابراین احتمالاً این خادمان و دیگران تشویق می‌شدند که کسب مالی را هدف اصلی خود قرار دهند. از طریق طمع، برخی «از ایمان منحرف شده بودند» (۶:۱۰)، که توسط وسوسه‌ی پول و اعتباری که می‌تواند همراه آن باشد، فریب خورده بودند. این نمونه‌ی دیگری است از اینکه چگونه نگرش‌های طبیعی به زودی ما را به شکست کامل روحانی می‌رساند.
«برخی در مورد ایمان منحرف شده‌اند»
سرانجام، پولس نامه‌ی خود را با یک درخواست فوری از تیموتائوس به پایان می‌رساند تا حقیقت را حفظ کند و از بحث‌های «دانش دروغین» (۶:۲۱) دوری کند. برخی ترجمه‌ها در این آیه از کلمه‌ی «علم» استفاده می‌کنند، اما این گمراه‌کننده است. فرآیند تحقیق و پرس‌وجو، که کلمه‌ی «علم» به معنای آن شده است، یک مفهوم نسبتاً مدرن است. درست است که علم مدرن ممکن است به عنوان وسیله‌ای برای کوچک شمردن حقیقت مسیحی مورد سوءاستفاده قرار گیرد، اما این منظور پولس نیست. در عوض، او به دانش دروغینی اشاره می‌کند که فضایی از مخالفت، نزاع و نخبه‌گرایی را در میان مسیحیان ایجاد کرده بود. برخی که درگیر بحث‌های بی‌ارزش بودند، در واقع از ایمان منحرف شده بودند و هدف را از دست داده بودند (۶:۲۲). به همین ترتیب، ما باید مراقب باشیم که به موضوعات بحثی که کتاب مقدس به آنها نمی‌پردازد، منحرف نشویم. اینها به بحث‌های احمقانه تبدیل می‌شوند که تفرقه ایجاد می‌کنند، نه مشارکت (دوم تیموتائوس ۲:۲۳).
مروری کلی
یک تعمیم مهم در مورد این شش مشکل می‌توان انجام داد. هر یک از آنها موضوع مشترک انحراف از ایمان و حواس‌پرتی توسط تأثیرات نادرست را دارند. برای یک گوسفند، انحراف از گله با یک قدم کوچک شروع می‌شود، سپس قدمی دیگر. یک ایماندار که از مسیح منحرف شده است نیز معمولاً به تدریج این کار را انجام می‌دهد. به استثنای مرتدان، که در وهله‌ی اول ایماندار نبودند، انحراف اغلب کم‌کم اتفاق می‌افتد، شاید توسط دیگران تا زمانی که به طور کامل به شرارت قطعی تبدیل شود، مورد توجه قرار نگیرد.
در این دو درس وجود دارد. اول، وجدان‌های خدا داده شده و تقدیس شده‌ی ما باید لطیف، فعال و حساس به محکومیت روح‌القدس باشند وقتی که اوضاع در زندگی شخصی ما شروع به خراب شدن می‌کند. پولس در مورد حفظ وجدان‌های خوب و پاک ما نوشت (۱:۵؛ ۳:۹)، در حالی که دیگران وجدان‌های خود را چنان سوزانده‌اند که دیگر هیچ پاسخی به شرارت وجود ندارد (۴:۲). ما باید نسبت به گناه فوق‌العاده حساس باشیم تا پاهایمان در مسیر باریک حفظ شود.
دوم، ما باید در مراقبت از دیگران هوشیار باشیم. ممکن است آسان باشد که علائمی را که نشان می‌دهد مسیحیان دیگر شروع به دور شدن از رابطه‌ی خود با خداوند می‌کنند، از دست بدهیم. سپس، وقتی عادت‌ها به طور کامل شکل گرفتند، مقابله با آنها بسیار دشوارتر است. ایمانداران همکار هوشیار توسط خداوند برای کمک به حفظ دیگران در مسیر درست استفاده خواهند شد. ما باید آماده باشیم تا این خطاها را شناسایی و سپس اصلاح کنیم، همانطور که پولس از تیموتائوس خواست.
تیموتائوس باید در مورد این مشکلات چه می‌کرد؟ عبارت کلیدی دیگری، «این چیزها»، در این نامه ظاهر می‌شود که نشان می‌دهد تیموتائوس باید چه حقایقی را تعلیم می‌داد. او به ایمانداران آموزش می‌داد، فرمان می‌داد و تعلیم می‌داد (۴:۶،۱۱). او به بیوه‌ها توصیه‌ی خاصی می‌کرد (۵:۷). و او شخصاً بر «این چیزها» از پولس تأمل می‌کرد و مطمئن می‌شد که آنها را به درستی به کار می‌برد (۴:۱۵؛ ۵:۲۱).
ما به عنوان مسیحیان امروز، مجموعه‌ی خاص خود را از «این چیزها» داریم. ما کلمات مسیح و تعالیم رسولان را در کتاب مقدس برای خود ثبت شده داریم، و باید خود را کاملاً به آنها بسپاریم، همانطور که تیموتائوس باید انجام می‌داد. تحت تملک و کنترل کلام خدا بودن، یک محافظ بزرگ در برابر هر حمله‌ای است که ممکن است علیه قوم خدا ایجاد شود.
برای تیموتائوس، فصل‌های ۲ و ۳ این نامه حاوی تعالیم مثبتی است که به افسسیان کمک می‌کرد. فصل ۲ بر شخصیت و ماهیت اساسی دعا تأکید دارد. مردان به ویژه در این زمینه رهبری عمومی را بر عهده می‌گیرند، در حالی که زنان شخصیت متواضع و مطیع را که خدا را جلال می‌دهد، نشان می‌دهند. فصل ۳ دستورالعمل‌های خاصی را برای مقامات ناظران و خادمان ارائه می‌دهد. زندگی شخصی آنها باید بالاترین استانداردها را منعکس می‌کرد؛ زندگی خانوادگی آنها باید نسبت به خدا محترمانه می‌بود. بدون هیچ گونه حواس‌پرتی در زندگی خود یا مشکلات در خانواده‌هایشان، این مسیحیان می‌توانستند به روح دیگران کمک کنند (عبرانیان ۱۳:۷،۱۳). هر یک از ما نیز باید به صورت فردی این شخصیت را نشان دهیم، عدالت عملی را زندگی کنیم و دیگران را در رشد روحانی تشویق کنیم.
مهمترین استفاده پولس از عبارت «این چیزها» در پایان این دو فصل آمده است. او قصد داشت بیاید و به تیموتائوس کمک کند؛ اما در صورتی که تأخیر می‌کرد، «این چیزها را به تو می‌نویسم ... تا بدانی چگونه باید در خانه‌ی خدا، که کلیسای خدای زنده است، رفتار کنی» (۳:۱۴-۱۵).
ما باید در مورد خانه‌ی خدا واضح باشیم. این به ساختمانی که مسیحیان ممکن است در آن جمع شوند اشاره نمی‌کند، بلکه به خود مسیحیان اشاره دارد. نامه‌ی پولس به افسسیان این را حتی واضح‌تر می‌کند:
شما با هم برای سکونتگاه خدا در روح ساخته می‌شوید (افسسیان ۲:۲۲).
خداوند از زمان نگارش نامه‌های پولس، نسل‌هاست که خانه‌ی خود را می‌سازد. بنابراین، توصیه‌های پولس به تیموتائوس برای ما نیز هست. آنها محدود به زمان خاصی از هفته نیستند، زمانی که ایمانداران در مکانی خاص گرد هم می‌آیند. بلکه، این کلمات به ما کمک می‌کنند تا در هر کجا که هستیم، به روش‌های خداپسندانه رفتار کنیم، زیرا ما همیشه بخشی از خانه‌ی خدا را تشکیل می‌دهیم.
- بسیاری از محققان کتاب مقدس معتقدند که پولس، پس از اولین زندانی شدن خود در روم به مدت دو سال (اعمال ۲۸:۱۶،۳۰)، آزاد شد و توانست دوباره سفر کند. بر اساس اول تیموتائوس ۱:۳، به نظر می‌رسد پولس توانست برای مدت کوتاهی دوباره از افسس دیدن کند. به دلیل نگرانی‌هایی که در آنجا داشت، از تیموتائوس خواست که بماند و با او به مقدونیه سفر نکند.
