چه دعایی! ما با خدا در جنگ بودیم، تا اینکه از بت‌ها به سوی او بازگشتیم. این برای خدمت به خدای حقیقی و زنده—خدای صلح—بود، در حالی که منتظر آمدن پسرش بودیم (۱:۹). بدون کمک خدا نمی‌توانیم کاری انجام دهیم که او را خشنود کند، و این یکی از دلایل دعای پولس است. ما از طریق کار انجام شده مسیح تقدیس شده‌ایم و اکنون در او کامل هستیم. پولس نیازی به دعا برای این واقعیت شگفت‌انگیز و مبارک نداشت. با این حال، ما برای انجام این موقعیت به کمک خدا نیاز داریم (فیلیپیان ۲:۱۲-۱۳).
پولس به خدای صلح دعا می‌کند، که آرزو دارد ما از رابطه صلح‌آمیز موقعیت خود لذت ببریم، حتی اگر در دنیایی زندگی می‌کنیم که با خدا در جنگ است. تقدیس ما، که پولس در این بخش برای آن دعا کرد، یک موقعیت نیست: این یک کار در حال پیشرفت است که تا ربایش ادامه دارد. سپس ما به تقدیس نهایی خود خواهیم رسید و در عمل، آنچه که از نظر موقعیتی هستیم، خواهیم بود. دعای پولس این است که روح، جان و بدن حفظ شوند. آیا روح «برتر» و بدن «پایین‌تر» است؟ خیر، این فلسفه یونانی یا بت‌پرستی است که در طول قرون به کلیسا نفوذ کرده است. روح، جان و بدن ما متفاوت هستند و عملکردهای متفاوتی دارند، با این حال در یک واحد جدایی‌ناپذیر که توسط او آماده شده است، با هم تعلق دارند.
اینگونه خدا ما را به شباهت خود آفریده است، تا از نظر اخلاقی شبیه او باشیم، و او را که نادیدنی است، به وضوح نشان دهیم. اینجا جایی است که رستاخیز وارد می‌شود، و دعای پولس به کار خدا اشاره دارد، نه تنها برای حفظ ما اکنون، بلکه برای حفظ ما در آن رابطه حتی فراتر از قدرت مرگ. چه قدرت باشکوه و حفظ‌کننده‌ای! برای نمایش این پیروزی، خدا ما را به این صحنه باز خواهد گرداند، جلال خود را نشان خواهد داد، زمانی که خداوند عیسی با ما در ظهور خود ظاهر خواهد شد.
