خدمت پولس در قرنتس — ده «جذامی» شفا یافتند
در اول قرنتیان ۶: ۹-۱۱، پولس رسول ده نوع گناهکار را فهرست کرد که برخی از ایمانداران قرنتی قبل از نجات یافتن، از آن جمله بودند. عدد ده نشان‌دهنده مسئولیت انسان در برابر خدا و خلقت او، و همچنین در برابر همه انسان‌ها است. رساله به رومیان به لحاظ الهیاتی شکست انسان را ثابت می‌کند، یعنی اینکه همه گناه کرده‌اند و خود را بدون هیچ درمانی می‌یابند (رومیان ۱: ۲۸-۳۲، رومیان ۳: ۲۳).
با این حال، بسیاری در قرنتس وقتی پیام پولس را درباره مسیح مصلوب که قدرت و حکمت خداست شنیدند، از گناهان خود توبه کردند (اول قرنتیان ۱: ۱۸-۳۱). آنها فیض و شفای شگفت‌انگیز خدا را دریافت کردند، زیرا کلام او آنها را محکوم کرد. این افراد پیام نجات خدا را پذیرفتند و به او بازگردانده شدند. همه اینها نتیجه خدمت خداوند جلال‌یافته ما عیسی در آسمان بود که توسط روح خود، از طریق پولس کار می‌کرد، حتی با وجود اینکه اسرائیل به عنوان یک ملت هنوز مسیح خود را رد می‌کرد.
در آغاز خدمت زمینی خود، خداوند یک جذامی را شفا داد – معجزه‌ای که ثابت کرد او مسیح است (متی ۸: ۱-۴). در واقع، در آن زمان خاخام‌ها چندین معجزه را فهرست کرده بودند که مسیح پس از آمدن خود انجام خواهد داد تا نشان دهد که او مسیح خداست (اشعیا ۳۵: ۵-۶). در کمال زمان او آمد (غلاطیان ۴: ۴) و آن معجزات را انجام داد، اما رهبران آنها را به شیطان نسبت دادند و عیسی را متهم کردند که ابزار اوست (متی ۹: ۳۴، متی ۱۲: ۲۴). کفرگویی! با این حال، در اواخر کار خود بر روی زمین، با چند کلمه، خداوند عیسی ده جذامی را همزمان شفا داد. تنها یکی از آنها، یک سامری، برای تشکر از او بازگشت (لوقا ۱۷: ۱۲-۱۹). چقدر غم‌انگیز!
ده جذامی پولس در قرنتس
بیماری لاعلاج جذام وضعیت انسان را به عنوان یک گناهکار، بدون هیچ درمان ممکنی (رجوع کنید به ارمیا ۱۷: ۹)۱ نشان می‌دهد – یعنی، به جز مداخله الهی، کار فیض مطلق خدا. رسول از اصطلاح «ناصالح» (اول قرنتیان ۶: ۹) برای توصیف جذامیان روحانی قرنتی در وضعیت عمومی آنها در برابر خدا استفاده کرد، که در مورد همه مردم – یهودیان و غیریهودیان (رومیان ۳: ۱۰) صادق است. پولس ده گناه خاص را نام برد که مشخصه وضعیت قبلی آنها بود و شکست غم‌انگیز نژاد سقوط‌کرده ما را نشان می‌داد. آن ده گناه حقیقت رومیان ۳: ۱۰-۲۳ را تأیید می‌کنند و آن را با جزئیات ترسناک توصیف می‌کنند. کلمات ایتالیک در فهرست زیر از اول قرنتیان ۶: ۹-۱۰ (NKJV) نقل شده‌اند، با چند توضیح یا نظر کوتاه اضافه شده. ما باید درک کنیم که هر نسل با این مسائل روبرو است، حتی اگر زمینه فوری ممکن است بسیار متفاوت باشد.
- زناکاران – مردان یا زنانی که بی‌اخلاقی جنسی را انجام می‌دهند، اغلب با بت‌پرستی مرتبط است (اول قرنتیان ۱۰: ۷-۸).
- بت‌پرستان۲ – پرستندگان بت‌ها، اما فقط به مجسمه‌ها یا چیزهایی از آن نوع محدود نمی‌شود.
- زناکاران – افراد متأهل که در فعالیت‌های جنسی خارج از پیوند زناشویی خود شرکت دارند.
- همجنس‌گرایان – افرادی از یک جنس که با یکدیگر روابط جنسی دارند، معمولاً در داخل یا خارج از معابد بت‌پرستی.
- سدومیان – کسانی که در شکل دیگری از همجنس‌گرایی شرکت دارند، در آن زمان با پرستش بت‌پرستی مرتبط بود.
- دزدان – افرادی که آنچه متعلق به خدا یا همسایه است را در زمینه‌های مختلف می‌ربایند.
- طمع‌کاران – حرص یا شهوت، شکلی از بت‌پرستی (افسسیان ۵: ۵)، تجاوز به حقوق خدا یا مردم.
- مست‌کنندگان – افرادی که هنگام استفاده از الکل (که خود مجاز است) فاقد خویشتن‌داری هستند و باعث مستی می‌شوند.
- ناسزاگویان – تهمت‌زنندگان، که عمداً شهادت دروغی درباره خدا یا همسایه می‌دهند.
- باج‌گیران – کلاهبرداران، که به زور یا ظلم چیزهایی را از کسی می‌ربایند، یا به زور آنچه را که به طور قانونی به آنها تعلق ندارد، می‌گیرند (رجوع کنید به اول قرنتیان ۵: ۹-۱۳).
انواع رفتارهایی که در ده نکته بالا به آنها اشاره شد، مشخصه قرنتیان قبل از نجات آنها بود. پولس تعلیم داد که آن چیزها هرگز نباید دوباره در میان آنها به عنوان مسیحیان یافت شود (آیه ۱۱). چرا نه؟ زیرا به عنوان ایمانداران، پولس در اول قرنتیان ۶: ۱۱ نوشت، آنها:
- شسته شده بودند – از طریق خون مسیح (به لحاظ قضایی، یک بار برای همیشه) و آب کلام۳ (به لحاظ اخلاقی)؛
- تقدیس شده بودند – در این دنیا برای خدا جدا شده بودند (رجوع کنید به عبرانیان ۲: ۱۱، عبرانیان ۱۰: ۱۰)؛ و
- عادل شمرده شده بودند – توسط خدای قدوس و عادل، همانطور که به لحاظ الهیاتی در رومیان ۳-۸ تعلیم داده شده است.
این سه جنبه از یک وضعیت کاملاً جدید در برابر خدا، مداخله مطلق او را بر اساس کار انجام شده مسیح بر روی صلیب، از جمله مرگ و رستاخیز او، نشان می‌دهد. این سه انجام شده‌اند:
- به نام خداوند عیسی، که از این زمین غایب است اما به عنوان انسان در جلال مشغول به کار است؛
- توسط روح خدای ما که بر روی زمین (اول قرنتیان ۶: ۱۱) در و از طریق ایمانداران عمل می‌کند (اول قرنتیان ۳: ۱۶)؛ و
- در ایماندارانی که تابع حقوق خدا شده‌اند، با خدا هماهنگ شده‌اند و به ملکوت او وارد شده‌اند.
این اعمال فیض خدا برای همه ایمانداران صدق می‌کند و تأثیر ماندگاری بر آنها دارد، زیرا خدا در آنها کار می‌کند. وقتی او آنها را فراخواند، وضعیت قرنتیان به این صورت خلاصه شد: بسیاری حکیم، قدرتمند یا نجیب نبودند. بلکه آنها ضعیف، احمق، در پایین‌ترین طبقه جامعه، مورد تحقیر و حتی هیچ نامیده می‌شدند (اول قرنتیان ۱: ۲۶-۲۸). با این حال، نجات یافته و متحول شده، آنها اکنون ابزارهای مناسب و مفیدی برای فیض خدا شده بودند.
استاد آسمانی خادم خود را تشویق کرد
«و خداوند شبانگاه در رؤیا به پولس گفت: «مترس، بلکه سخن بگو و خاموش مباش»» (اعمال ۱۸: ۹). متن می‌گوید که این «شبانگاه» بود، زمانی که دشمن به ویژه برای حمله به پولس استفاده می‌کرد. با این حال، در همان شب، خداوند با پولس سخن گفت و به او اعتماد به نفس و تشویق لازم را برای ادامه کارش داد. این روایت برای تأکید بر این واقعیت که مسیح در رؤیا به پولس ظاهر شد، یا جزئیات دیگر، داده نشده است. بلکه، بر محتوای پیامی که خداوند به او داد، که مستقیماً از جلال سخن می‌گفت، تأکید می‌کند:
- «مترس» – تشویق خداوند به پولس؛
- «سخن بگو و خاموش مباش» – پند خداوند به پولس؛
- «من با تو هستم» – اطمینان خداوند به پولس؛
- «هیچ‌کس به تو حمله نخواهد کرد و به تو آسیب نخواهد رساند» – وعده خداوند به پولس؛
- «من در این شهر مردم زیادی دارم» – نقشه خداوند برای قرنتس (اعمال ۱۳: ۴۸ را در نظر بگیرید).
بسیاری در قرنتس نجات یافته بودند، و بیشتر نیز دنبال خواهند کرد (اعمال ۱۸: ۱۰). برخی از آنها را به نام می‌شناسیم: سوستنس، خلوئه، کریسپوس، گایوس، استفاناس با خانواده‌اش، فورتوناتوس، آخایکوس (اول قرنتیان ۱: ۱، ۱۱، ۱۴، ۱۶، اول قرنتیان ۱۶: ۱۵، ۱۷). گایوس ممکن است یوستوس باشد (رجوع کنید به اعمال ۱۸: ۷)، که میزبان پولس و یک جماعت در خانه‌اش بود. ترتیوس برادری در قرنتس بود که رساله به رومیان طولانی را که پولس دیکته کرد، نوشت. علاوه بر او، درباره اراستوس، خزانه‌دار شهر، و برادر کوارتوس می‌خوانیم که با هم در سلام دادن به مقدسین در روم ذکر شده‌اند (رومیان ۱۶: ۲۱-۲۳). این قسمت نشان می‌دهد که تیموتائوس با پولس بود وقتی او اول قرنتیان را نوشت، همانطور که یاسون، میزبان پولس در تسالونیکی (اعمال ۱۷: ۷) نیز بود. فیبی از کنخره، شهر بندری قرنتس، به مقدسین در روم توصیه می‌شود (رومیان ۱۶: ۱). آکیلا و پریسکلا با پولس در افسس بودند وقتی او اول قرنتیان را نوشت (اول قرنتیان ۱۶: ۱۹). آنها با او در آنجا کار کردند (اعمال ۱۸: ۲-۳)، و میوه زیادی برای خدا جمع‌آوری کردند – تعداد زیادی از مردم، همانطور که او در آن رؤیا در اعمال به پولس گفته بود.
پولس پیروز
پولس که توسط خداوند تقویت شده بود، ۱۸ ماه در قرنتس ماند، طولانی‌تر از هر مکان دیگری در سفرهای بشارتی خود تا آن زمان. بعدها، در طول سفر سوم خود، رسول حدود سه سال در افسس ماند. پولس که اغلب خود را در موقعیت‌های دشوار – حتی شرایط غیرممکن – می‌یافت، یک پیروزواقعی بود. به جای دلسرد شدن، با کمک خداوند ادامه داد (اول قرنتیان ۲: ۳-۵؛ دوم قرنتیان ۱: ۳-۴). کتاب مقدس پولس را به عنوان یک نمونه واقعی برای همه ایمانداران معرفی می‌کند.
مسیحیان تشویق می‌شوند که همیشه زره کامل خدا را بپوشند (افسسیان ۶: ۱۰-۲۰ را بخوانید). این برای محافظت در برابر حیله‌های دشمن لازم است، زیرا ما شمشیر روح، کلام خدا را، برای منافع استاد، نه برای منفعت خودمان، استفاده می‌کنیم! اینگونه است که ما نیز می‌توانیم پیروزان واقعی باشیم، از مسیح، پیروز بزرگ (یوحنا ۱۶: ۳۳) و از پولس (دوم تیموتائوس ۴: ۱۶-۱۸) یاد بگیریم. خداوند آسمانی ما امروز نیز همان است، برای نجات، کمک و هدایت. همه ستایش و جلال از آن او باد! GT
پاورقی‌ها
- «دل از همه چیز فریبنده‌تر و به شدت بیمار است؛ کیست که آن را بفهمد؟» (ارمیا ۱۷: ۹ ESV).
- بت‌ها تقلبی از خدای واقعی را نشان می‌دهند و آنچه را که به او تعلق دارد، می‌ربایند و باعث می‌شوند مردم احترام خود را نسبت به او و نسبت به یکدیگر از دست بدهند (رومیان ۱: ۲۱-۳۲ را بخوانید). پولس رومیان را زمانی نوشت که در قرنتس اقامت داشت، در اواخر سفر بشارتی سوم خود (اعمال ۲۰: ۲-۳). او در اولین بازدید خود از آنجا و دوباره هنگام نوشتن رومیان، بت‌پرستی را در اشکال مختلف مشاهده کرد. اندکی پس از طوفان نوح، بت‌پرستی به طور عمومی معرفی شد (پیدایش ۹-۱۰) همانطور که در رومیان ۱ توصیف شده است. خدا ابرام (پیدایش ۱۲) و همچنین ایمانداران (اول تسالونیکیان ۱: ۹؛ رومیان ۸: ۲۸) را از بت‌پرستی فراخواند.
- آب کلام باید به طور منظم اعمال شود، که به معنای قضاوت مداوم خود است. با این حال، خون مسیح فقط یک بار باید اعمال شود، زیرا کار او قابل تکرار نیست. برای خدا و برای کسی که ایمان می‌آورد کافی است.
