داشتن یک رابطه نزدیک و صمیمی با خدا از طریق دعا، جزء ذات یک شاگرد عیسی است. قابل ذکر است که اولین چیزی که پس از ایمان آوردن پولس در مورد او می‌خوانیم این است: «اینک، او دعا می‌کند.» (اعمال رسولان ۹:۱۱)
پولس در تمام نامه‌های خود، پیوسته بر اهمیت دعا در زندگی خودش و در زندگی کسانی که به آنها می‌نوشت، تأکید می‌کند. در اینجا چند نمونه آورده شده است:
«بالاخره، ای برادران، برای ما دعا کنید تا کلام خداوند به سرعت پیش رود و مورد احترام قرار گیرد، همانطور که در میان شما اتفاق افتاد، و تا ما از مردان شریر و بدکار نجات یابیم. زیرا همه ایمان ندارند.» (۲ تسالونیکیان ۳:۱-۲)
«برای هیچ چیز نگران نباشید، بلکه در هر چیز با دعا و التماس و شکرگزاری، درخواست‌های خود را به خدا اعلام کنید. و آرامش خدا، که فراتر از هر درکی است، دل‌ها و ذهن‌های شما را در مسیح عیسی حفظ خواهد کرد.» (فیلیپیان ۴:۶-۷)
«در دعا ثابت‌قدم باشید و در آن با شکرگزاری هوشیار باشید. در عین حال، برای ما نیز دعا کنید تا خدا دری برای کلام به روی ما بگشاید، تا راز مسیح را اعلام کنیم، به خاطر آن من در زندان هستم—تا آن را روشن سازم، که اینگونه باید سخن بگویم.» (کولسیان ۴:۲-۴)
«اول از همه، پس، من اصرار دارم که التماس‌ها، دعاها، شفاعت‌ها و شکرگزاری‌ها برای همه مردم، برای پادشاهان و همه کسانی که در مقامات بالا هستند، انجام شود، تا ما بتوانیم زندگی‌ای آرام و بی‌دغدغه، خداپسندانه و باوقار در هر جهت داشته باشیم. این خوب است، و در نظر خدا، نجات‌دهنده ما، پسندیده است، که می‌خواهد همه مردم نجات یابند و به معرفت حقیقت برسند.» (۱ تیموتائوس ۲:۱-۴)
چنین اظهاراتی از کسی می‌آید که عمیقاً آگاه است که خدا چقدر شایسته ستایش است و ما چقدر به کمک او در زندگی و خدمت به او وابسته هستیم. به نظر می‌رسد که ما مسیحیان، به ویژه در جهان غرب، اغلب فاقد این نگرش هستیم. در غیر این صورت، زندگی دعایی ما ممکن است کاملاً متفاوت به نظر برسد.
اما دقیقاً چه چیزی پشت این نگرش مشاهده شده در پولس است؟ من به ویژه تحت تأثیر ۱ پطرس ۵:۶-۷ قرار گرفتم که می‌گوید:
«پس، خود را زیر دست قدرتمند خدا فروتن سازید تا در زمان مناسب شما را سرافراز کند، و تمام نگرانی‌های خود را بر او بیفکنید، زیرا او به شما اهمیت می‌دهد.» (۱ پطرس ۵:۶-۷)
این آیه به ما می‌آموزد که ما با افکندن تمام نگرانی‌های خود بر خدا، خود را فروتن می‌سازیم. بنابراین، وقتی دعا می‌کنیم، فروتنی را نشان می‌دهیم.
برعکس، وقتی دعا نمی‌کنیم، غرور را نشان می‌دهیم و اساساً بیان می‌کنیم: «من به خدا نیازی ندارم.» زندگی دعایی ما نشان می‌دهد که آیا ما طرز فکر عیسی را داریم یا نه. به همین دلیل عیسی در متی ۱۱:۲۹ می‌گوید: «از من بیاموزید، زیرا من حلیم و فروتن دل هستم.» پولس نمونه فروتنی بود، به همین دلیل او بر اهمیت دعا برای خود و دیگران تأکید می‌کرد.
