اعتماد در هنگام رنج
اما من به تو، یهوه، اعتماد کردم [توکل کردم]؛ گفتم، تو خدای من هستی. — مزمور ۳۱:۱۴ JND
برای ایماندار به خداوند عیسی مسیح، خواندن مزامیر مفید است. یک تأمل آرام در این مزمور زیبا که پیش روی ماست، رنج‌ها و مصیبت‌های عمیقی را که پسر انسان از سر گذراند، آشکار خواهد کرد. مزامیر به ما می‌گویند که در قلب خداوند عیسی هنگامی که او در اینجا بر روی زمین بود، چه گذشت. احساسات درونی او بیان شده است. آنها نشان می‌دهند که او چقدر رنج کشید، نه تنها بر روی صلیب بلکه در تمام زندگی بی‌عیب و نقص خود. شخصیت مقدس او چنان تحت تأثیر آنچه او را احاطه کرده بود قرار گرفت که می‌توانست بگوید، «زندگی من با غم و اندوه و سال‌های من با آه و ناله سپری شده است» (آیه ۱۰).
تنها خداوند عمق و وسعت رنج‌های ما را می‌داند، اگرچه آنها را نمی‌توان با آنچه او رنج کشید مقایسه کرد. چه برکتی است که بدانیم او همان آزمایش‌هایی را که ما می‌گذرانیم، بدون گناه، از سر گذرانده است. در تمام مصیبت‌های ما، او مصیبت کشید. ما بسیار مفتخریم که کسی را می‌شناسیم که واقعاً می‌تواند وارد شرایط ما شود. او می‌تواند همدردی کند، آنگونه که هیچ کس دیگری نمی‌تواند. نام این مرد عیسی است!
مزمور ما اعتماد یا توکلی را که خداوند به کسی که او را فرستاده بود، نشان می‌دهد. قبل از اینکه آزمایش‌ها و مصیبت‌ها در مزمور ۳۱ فهرست شوند، صدای پیروزمندانه ایمان اعلام شد: «در تو، یهوه، توکل می‌کنم ... مرا در عدالت خود رهایی ده» (آیه ۱). این زبان یک روح پریشان است که به بالا نگاه می‌کند و کسی را می‌بیند که بالاتر از همه است – کسی که قادر به رهایی است!
چه درس‌های عظیمی می‌توانیم از زندگی و احساسات درونی خداوند عیسی، که برای ما در کتاب گرانبهای مزامیر ثبت شده است، بیاموزیم.
ای همه مقدسین او، خداوند را دوست بدارید! زیرا خداوند وفاداران را حفظ می‌کند ... شجاع باشید، و او دل شما را تقویت خواهد کرد، ای همه شما که به خداوند امید دارید. — مزمور ۳۱:۲۳-۲۴ NKJV
