مزمور ۲۵ بسیار در مورد هدایت خدا صحبت می‌کند – چیزی که همه ما در زندگی خود به آن نیاز داریم. داوود، نویسنده مزمور، این هدایت را در زندگی خود تجربه کرد، زمانی که او، مسح‌شده خدا، مورد آزار و حمله قرار گرفت. با وجود اینکه داوود در خود ضعیف و شکست‌خورده بود، خداوند او را محافظت و کمک کرد. ما می‌توانیم با بسیاری از جزئیات زندگی داوود، به ویژه با دعای او، همذات‌پنداری کنیم: «ای خداوند، راه‌های خود را به من نشان ده؛ مسیرهای خود را به من بیاموز. مرا در حقیقت خود هدایت کن و تعلیم ده، زیرا تو خدای نجات من هستی؛ تمام روز بر تو انتظار می‌کشم» (آیات ۴-۵ NKJV). داوود این مزمور را با سپردن کامل خود به خداوند آغاز کرد: «ای خداوند، جان خود را به سوی تو بلند می‌کنم» (آیه ۱). این شکل فعل خاص «بلند می‌کنم» یا «برمی‌دارم» هفت بار در متن عبری مزامیر آمده است (۱۶:۴؛ ۲۵:۱؛ ۶۳:۵؛ ۸۶:۴؛ ۱۱۶:۱۳؛ ۱۲۱:۱؛ ۱۳۹:۹). این نشان‌دهنده وابستگی داوود به خداوند است و این با آنچه او در آیه ۲ می‌گوید، موازی است: «ای خدای من، به تو توکل می‌کنم.» آیات دیگر نیز اتکا و توکل داوود به خداوند را بیان می‌کنند: «بر خداوند انتظار کش» (آیات ۵،۲۱).
داوود در مکتب خدا
داوود آموخته بود که در حین مراقبت از گله پدرش، به خداوند توکل کند. هنگامی که گوسفندان توسط شیر و خرس مورد حمله قرار گرفتند، او توانست با قدرت خداوند آنها را نجات دهد (اول سموئیل ۱۷:۳۴-۳۵). این نمونه‌ای از این است که چگونه خدا داوود را برای «مقابله» با جالوت، غول فلسطینی، آماده کرده بود و چگونه او را برای کارهای بعدی‌اش شکل داد. داوود با شناخت هدایت خدا، قدردانی خود را از مراقبت خدا ابراز کرد، در حالی که نیاز خود را به آموزش و هدایت، همانطور که در مزمور ۲۵ توصیف شده است، درک می‌کرد. این جزئیات حقایق گرانبهایی را برای ما امروز نشان می‌دهد، حتی اگر ما در یک دوران کاملاً متفاوت زندگی می‌کنیم. چندین آیه در این مزمور، در واقع، نشان می‌دهد که داوود در زمانی کاملاً متفاوت از دوران فیض که ما به آن تعلق داریم، زندگی می‌کرد. او قبل از کار انجام‌شده مسیح بر روی صلیب، مرگ و رستاخیز او زندگی می‌کرد. او هنوز او را به عنوان کسی که متعال و با جلال و افتخار تاج‌گذاری شده است، نمی‌شناخت (عبرانیان ۲:۹). بنابراین، هنگام خواندن دقیق این مزمور، چندین عنصر را کشف می‌کنیم که نمی‌توانیم با آنها همذات‌پنداری کنیم، زیرا ما تحت شریعت موسی نیستیم، بلکه تحت «فیض و حقیقت» هستیم (به یوحنا ۱:۱۷ مراجعه کنید). ممکن است توجه داشته باشیم که داوود همچنین نماینده باقیمانده آینده در اسرائیل بود – ایمانداران یهودی که در اینجا بر روی زمین از خداوند پیروی خواهند کرد، زمانی که ما پس از ربوده شدن کلیسا در آسمان خواهیم بود. موقعیت ما در مسیح و رابطه ما با خداوند عیسی امتیازات بزرگتری نسبت به بزرگترین برکاتی است که داوود تا به حال شناخته بود. با این حال، تا آنجا که به زندگی عملی ما مربوط می‌شود، چیزهای زیادی وجود دارد که می‌توانیم از داوود و تجربیات او در مکتب خدا بیاموزیم. توجه داشته باشید که او می‌گوید: «تمام راه‌های خداوند رحمت و حقیقت است، برای کسانی که عهد و شهادات او را حفظ می‌کنند» (آیه ۱۰). این فکر به خوبی با آیه ۹ مطابقت دارد که داوود در مورد «راه او» – که یک راه عادلانه است – و تمایل خود برای هماهنگی با خدا، داور عادل همه، صحبت می‌کند.
نمونه عالی مسیح
با وجود اینکه ممکن است بهترین نیت‌ها را برای پیروی از راه خدا داشته باشیم، آیا تمایل نداریم کارها را به روش خودمان انجام دهیم؟ به همین دلیل است که باید به سوی خداوند برویم، یوغ او را بر خود بگیریم و از او بیاموزیم. او مانند هیچ کس دیگری حلیم بود (متی ۱۱:۲۹) – حلیم، اما نه ضعیف! حلیمی هیچ خودخواهی، خودپرستی، تعصب یا لجاجت نمی‌شناسد. حلیم بودن به این معنی است که کسی توهین نمی‌کند یا تحریک نمی‌کند. همچنین به این معنی است که توهین نمی‌کند – از آنچه دیگران می‌گویند یا انجام می‌دهند تحریک نمی‌شود. چرا؟ زیرا وقتی کسی به خود اجازه نمی‌دهد تحریک شود، این فرض را می‌کند که با نفس او از طریق تمرین مداوم خودداوری برخورد شده است. این یک تمرین مداوم است، اینطور نیست؟ برای تقویت این کیفیت حلیمی به آموزش بیشتر نیاز داریم. قابل توجه است که آیه ۹ دو بار از حلیمی صحبت می‌کند (تنها آیه در کتاب مقدس که چنین می‌کند). این کیفیتی است که اغلب در مزامیر به آن اشاره شده است و چیزی است که می‌توانیم از معلم-استاد خود و نمونه او بیاموزیم. چنین نگرشی از حلیمی با طرز فکر «فقیران در روح» – کسانی که خداوند عیسی آنها را «خوشا به حال» نامید (متی ۵:۳) – موازی است. «او حلیمان را در داوری هدایت خواهد کرد» (مزمور ۲۵:۹)؛ این کلمه آخر گاهی اوقات ترجمه می‌شود: «در راه درست» و به «راه او» در همان آیه پیوند می‌خورد. «او هدایت خواهد کرد» در زبان عبری با «راه او» ارتباط نزدیکی دارد، زیرا هر دو اصطلاح از یک ریشه مشتق شده‌اند. «او تعلیم می‌دهد/تعلیم خواهد داد» به این معنی است که خود خدا معلم است، همانطور که مسیح در متی ۱۱:۲۹ بود. چقدر شگفت‌انگیز! بیایید بیشتر از داوود و بیش از همه از مسیح بیاموزیم! «ای خداوند، راه‌های خود را به من نشان ده؛ مسیرهای خود را به من بیاموز. مرا در حقیقت خود هدایت کن و تعلیم ده، زیرا تو خدای نجات من هستی؛ تمام روز بر تو انتظار می‌کشم» (مزمور ۲۵:۴-۵). «راز خداوند با کسانی است که از او می‌ترسند، و او عهد خود را به آنها نشان خواهد داد» (آیه ۱۴).
در نتیجه‌گیری
در نتیجه‌گیری می‌توانیم بگوییم که داوود برخی از ویژگی‌ها و صفات شگفت‌انگیز خدا را کشف کرد. مزمور ۲۵ نشان می‌دهد که داوود با رفتارهای خدا با خود آشنا شد و آموخت که به او و نیکویی او توکل کند. داوود که در مکتب خدا تعلیم دیده بود، توانست دیگران را در مورد راه درست خدا تعلیم دهد (آیه ۹). اینگونه است که خدای ما امروز ما را شکل می‌دهد، تا ابزاری مناسب برای استفاده استاد شویم (دوم تیموتائوس ۲:۲۱) و به این شیوه عمل کنیم تا زمانی که او بیاید و ما را به سوی خود ببرد (یوحنا ۱۴:۳).
— آلفرد بوتر
مزمور ۲۵(NKJV)
ای خداوند، جان خود را به سوی تو بلند می‌کنم. ای خدای من، به تو توکل می‌کنم؛ مگذار شرمنده شوم؛ مگذار دشمنانم بر من پیروز شوند. در واقع، مگذار هیچ کس که بر تو انتظار می‌کشد، شرمنده شود؛ مگذار کسانی شرمنده شوند که بدون دلیل خیانت می‌کنند.
ای خداوند، راه‌های خود را به من نشان ده؛ مسیرهای خود را به من بیاموز. مرا در حقیقت خود هدایت کن و تعلیم ده، زیرا تو خدای نجات من هستی؛ تمام روز بر تو انتظار می‌کشم.
ای خداوند، رحمت‌های لطیف و محبت‌های خود را به یاد آور، زیرا آنها از قدیم بوده‌اند. گناهان جوانی‌ام و خطاهایم را به یاد نیاور؛ بر حسب رحمت خود مرا به یاد آور، به خاطر نیکویی خود، ای خداوند.
خداوند نیکو و راست است؛ بنابراین او گناهکاران را در راه تعلیم می‌دهد. او فروتنان را در عدالت هدایت می‌کند، و فروتنان را راه خود را تعلیم می‌دهد. تمام راه‌های خداوند رحمت و حقیقت است، برای کسانی که عهد و شهادات او را حفظ می‌کنند. به خاطر نام خود، ای خداوند، گناه مرا ببخش، زیرا بزرگ است.
کیست آن مردی که از خداوند می‌ترسد؟ او را در راهی که انتخاب می‌کند، تعلیم خواهد داد. او خود در رفاه زندگی خواهد کرد، و فرزندانش زمین را به ارث خواهند برد. راز خداوند با کسانی است که از او می‌ترسند، و او عهد خود را به آنها نشان خواهد داد. چشمان من همیشه به سوی خداوند است، زیرا او پاهای مرا از دام بیرون خواهد کشید.
به سوی من برگرد، و بر من رحم کن، زیرا من تنها و رنج‌دیده هستم. مشکلات قلبم بزرگ شده‌اند؛ مرا از پریشانی‌هایم بیرون بیاور! به رنج و درد من نگاه کن، و تمام گناهانم را ببخش. دشمنانم را در نظر بگیر، زیرا زیاد هستند؛ و با نفرت بی‌رحمانه از من متنفرند. جان مرا حفظ کن، و مرا نجات ده؛ مگذار شرمنده شوم، زیرا به تو توکل می‌کنم. مگذار صداقت و راستی مرا حفظ کند، زیرا بر تو انتظار می‌کشم.
ای خدا، اسرائیل را از تمام مشکلاتشان نجات ده!
