پرسش: چگونه خود را در محبت خدا حفظ کنیم (یهودا ۲۱)؟
«اما شما ای عزیزان، خود را بر ایمان قدوس خود بنا کرده، در روح‌القدس دعا کرده، خود را در محبت خدا حفظ کنید، و منتظر رحمت خداوند ما عیسی مسیح برای حیات جاودان باشید. و بر بعضی ترحم کنید، با تمایز قائل شدن؛ اما دیگران را با ترس نجات دهید، آنها را از آتش بیرون بکشید، حتی از لباسی که به وسیله جسم آلوده شده است، متنفر باشید.» –یهودا ۲۰-۲۳ NKJV
پاسخ:
یهودا نامه کوتاه خود را به هم‌مسیحیان نوشت – افرادی که به صورت فردی به خداوند عیسی مسیح به عنوان نجات‌دهنده و خداوند خود اعتماد کرده‌اند. هر ایمانداری می‌تواند از او به عنوان «پسر خدا، که مرا دوست داشت و خود را برای من داد» (غلاطیان ۲: ۲۰) صحبت کند. پسر به ما اطمینان می‌دهد: «پدر خودش شما را دوست دارد، زیرا شما مرا دوست داشته‌اید و ایمان آورده‌اید که من از خدا بیرون آمدم» (یوحنا ۱۶: ۲۷). بسیاری از آیات دیگر کتاب مقدس نیز نشان می‌دهند که خدا ما را دوست دارد.
تشویق، یا ترغیب، به حفظ خود در محبت خدا بیش از یک بیانیه اطمینان است؛ این یک تشویق برای پیگیری است – یک فرمان برای پیروی. این هسته اصلی جمله‌ای است که در آن قرار دارد، زیرا از نظر فنی سه بند دیگر در آن جمله راه‌هایی را توصیف می‌کنند که ما می‌توانیم خود را در محبت خدا حفظ کنیم. این راه‌ها، همراه با دو راه دیگر در این بخش، عبارتند از:
۱. «خود را بر ایمان قدوس خود بنا کنید» ما در دنیایی بی‌خدا زندگی می‌کنیم – دنیایی از خودخواهان در شورش و دشمنی با خدا. لازم است خود را با کلام مشغول کنیم، بر آن تأمل کنیم و وقت خود را به مطالعه آن اختصاص دهیم. از این طریق می‌بینیم که خدا در فیض خود چه چیزی برای خودی‌های خود دارد. ما غنای فیض او را می‌آموزیم و به قلب مهربان او نزدیک‌تر می‌شویم.
۲. «در روح‌القدس دعا کنید» دل‌های ما در دعا به او پاسخ می‌دهند. نه فقط یک نوع دعای «به من بده»، بلکه پرستش و ستایش و شکرگزاری برای اینکه او کیست و برای آنچه انجام داده است. ما به منافع و اهداف او در این دنیای شرور و به نیازهای دیگران فکر می‌کنیم و این مسائل را در شفاعت به خدا می‌آوریم. ما از رفاقت با نجات‌دهنده خود و با خدای پدرمان لذت می‌بریم.
۳. «منتظر رحمت خداوند ما عیسی مسیح برای حیات جاودان باشید» همانطور که به این دنیایی که در آن زندگی می‌کنیم – شورش آن علیه خدا و خودخواهی آن – می‌اندیشیم، دل‌های ما مشتاق بودن با خداوند است. ما به وعده او فکر می‌کنیم و مشتاق تحقق آن هستیم، برای آمدن او تا ما را به خود ببرد. چه رحمتی خواهد بود که از این دنیا برده شویم تا برای همیشه با او باشیم! اما هنوز هم بیشتر است.
۴. «بر بعضی ترحم کنید، با تمایز قائل شدن» همانطور که از محبت خدا و غنای فیض او قدردانی و لذت می‌بریم، می‌خواهیم دیگران در این دنیای فقیر – عزیزان، دوستان و همسایگان – نیز در این چیزها شریک شوند. ما تهی بودن و نیاز آنها را احساس خواهیم کرد، و مشتاق دیدن نجات و برکت آنها مانند خودمان هستیم. ما به دنبال دسترسی و به اشتراک گذاشتن آنچه داریم با آنها خواهیم بود.
۵. «اما دیگران را با ترس نجات دهید، آنها را از آتش بیرون بکشید، حتی از لباسی که به وسیله جسم آلوده شده است، متنفر باشید» بسیاری در اطراف ما هستند که شرارت و فسادشان آشکار است. ما از آنها دوری می‌کنیم زیرا در میان آنها احساس راحتی نمی‌کنیم، به طور غریزی از آنها دوری می‌کنیم. هیچ رفاقتی بین نوری که به ما داده شده است و تاریکی عمیقی که آنها در آن هستند، وجود ندارد. اما آنها نیز به نجات‌دهنده نیاز دارند، و خداوند نیز برای آنها مرده است. در حالی که از آلوده شدن با تماس با آنها می‌ترسیم، نیاز عظیم آنها را احساس می‌کنیم و می‌خواهیم آنها را به نجات‌دهنده خود که به شدت به او نیاز دارند، جذب کنیم.
همه اینها ضروری است اگر می‌خواهیم خود را در محبت خدا حفظ کنیم. ما به ویژه به سه مورد اول برای سود شخصی و روحانی خود نیاز داریم. دو مورد آخر جریان به سوی دیگران نیازمند است. باشد که خدا در همه این راه‌ها به ما کمک کند تا خود را در لذت محبت او غرق کنیم!
