«در حضور تو کمال شادی است.» (مزامیر ۱۶:۱۱)
«و چون تمام مردم تعمید یافتند، و عیسی نیز تعمید یافته بود و دعا می‌کرد، آسمان گشوده شد، و روح‌القدس به شکل جسمانی، مانند کبوتری، بر او نازل شد؛ و صدایی از آسمان آمد که: «تو پسر محبوب من هستی؛ از تو بسیار خشنودم.» (لوقا ۳:۲۱-۲۲)
نگرش وابسته ای که خداوند عیسی در دعا نشان داد، شادی را به آسمان آورد. زندگی دعایی او مانند محرابی بود که از آن بخور به طور مداوم بالا می‌رفت (مزامیر ۱۴۱:۲ را ببینید). امثال ۱۵:۸ به صراحت بیان می‌کند که دعای راستکاران مورد قبول خداست. چه انگیزه‌ای برای هر یک از ما که بیشتر در دعا در برابر خدا باشیم!
در همان زمان، پدر شادمان بود که پسرش — تنها مرد بی‌گناه روی زمین — خود را با گناهکاران توبه‌کار در رود اردن یکی ساخت. این امروز نیز تفاوتی ندارد. خدا شادمان می‌شود وقتی ما زندگی را با خودپسندی نمی‌گذرانیم، بلکه خود را فروتن می‌سازیم و با کسانی که توبه می‌کنند یکی می‌شویم.
پسر خدا هرگز کاری برای کسب جلال از انسان‌ها انجام نداد (یوحنا ۸:۵۰ را ببینید). پدر او را گرامی داشت، و این برای او کافی بود (یوحنا ۸:۵۴ را ببینید). این را به ویژه در ارتباط با تعمید او و زمانی که او در کوه در مقابل شاگردانش تغییر شکل یافت، می‌بینیم.
هر دو بار او دعا کرد و هر دو بار پدر علناً از آسمان درباره پسرش شهادت داد و او را در برابر انسان‌ها ستود. خداوند به شاگردانش گفت: «اگر کسی به من خدمت کند، باید از من پیروی کند... اگر کسی به من خدمت کند، پدر او را گرامی خواهد داشت» (یوحنا ۱۲:۲۶) — کلامی که به قلب‌های ما نیز خطاب شده است!
جالب است که لوقا، که به دعای خداوند در هنگام تعمیدش اشاره می‌کند، گزارش می‌دهد که پدر شخصاً از آسمان با او صحبت کرد — و درباره او صحبت نکرد، همانطور که متی ثبت کرده است. در روایت لوقا او گفت: «تو پسر محبوب من هستی، از تو بسیار خشنودم» (لوقا ۳:۲۲). پسر با پدر صحبت کرد و پدر با پسر. دعا خدا را وارد شرایط زندگی می‌کند — و از طریق این ما با او رفاقت داریم.
در عهد عتیق، موسی وارد قدس‌الاقداس در خیمه اجتماع (تصویری از آسمان) شد، جایی که با خدا صحبت کرد — و خدا با او (اعداد ۷:۸۹ را ببینید). از طریق کار خداوند عیسی، هر ایمانداری امروز قبلاً به آسمان دسترسی دارد. راه ورود به قدس و به حضور خدا همیشه برای ما باز است (عبرانیان ۱۰:۱۹ را ببینید)!
ما مجبور نیستیم تا زمان ربوده شدن یا زمان مرگمان برای ورود به آسمان صبر کنیم. ما همین حالا، هر روز، فرصت داریم که با روح در دعا به «تخت فیض» (عبرانیان ۴:۱۶) برویم. چگونه در آنجا ظاهر می‌شویم؟ به عنوان کسانی که در محبوب مورد لطف قرار گرفته‌اند (افسسیان ۱:۶ JND را ببینید) — و بنابراین، تمام خشنودی خدا بر آنها قرار دارد!
آیا می‌دانید که اگر با قلبی صادقانه، اینجا روی زمین، زانو بزنید، در آسمان شادی وجود دارد؟ آیا چیزی هست که شما را از استفاده از امتیاز بزرگ «ورود» به آسمان «باز» باز دارد؟ چه چیزی می‌تواند به شما کمک کند تا آگاهانه‌تر از رفاقت با خدا در دعا لذت ببرید و از این طریق شادی را در آسمان شعله‌ور کنید؟
