سلسله– جنوری ۲۰۲۴ –مجله فیض و حقیقت
شخصیتهای کتاب مقدس
برداشتهایی از عهد عتیق،قسمت ۱۰
موسی و یوشع
یوشع، پسر نون را که مردی صاحب روح است، با خود ببر. —اعداد ۲۷:۱۸ NKJV
یوشع و عیسی
یوشع از جوانی خادم موسی، مرد بزرگ خدا بود که اسرائیل را از مصر بیرون آورد و قوانین خدا را به مردم داد (رجوع کنید به خروج ۲۴:۱۳، ۳۳:۱۱؛ اعداد ۱۱:۲۸؛ تثنیه ۱:۳۸). زندگی او نمونه خوبی از رشد روحانی است که هر ایماندار جوانی که با خداوند راه میرود، آن را تجربه میکند. چیزی مشابه را میتوان در زندگی الیشع دید که در حالی که با ایلیا راه میرفت، برای وظیفهای که خدا برای او آماده کرده بود، آماده میشد (اول پادشاهان ۱۹؛ دوم پادشاهان ۲).
یوشع همچنین نمادی از خداوند عیسی است، همانطور که از نامهای مشابه آنها آشکار است. عیسی شکل یونانی یشوع یا یوشع است. این نامها نجات خدا را بیان میکنند. یوشع به معنای «یهوه نجات میدهد» یا «یهوه نجات است» میباشد. در عهد جدید، فرشتهای که تولد عیسی را اعلام کرد، نام او را با نجات از گناه مرتبط ساخت: «نام او را عیسی خواهی نهاد، زیرا او قوم خود را از گناهانشان نجات خواهد داد» (متی ۱:۲۱).
ما میدانیم که یوشع کار سلف خود را به پایان رساند. در حالی که موسی قوم خدا را از سرزمین بردگی رهانید، یوشع آنها را به سرزمین موعود هدایت کرد. نجات خداوند را میتوان در خروج از مصر دید (خروج ۱۴:۱۳، ۱۵:۲)، اما تجلی کامل آن تنها پس از فتح کنعان بود. این هدف بزرگ رهایی اسرائیل از مصر بود. بنابراین موسی و یوشع نمادی دوگانه از خداوند عیسی مسیح هستند که نه تنها قوم خود را از بردگی گناه و شیطان رهایی میبخشد، بلکه آنها را به سرزمینی آسمانی نیز میآورد. خدا ما را در مسیح در مکانهای آسمانی با هم نشانده است و ما در آنجا با هر برکت روحانی برکت یافتهایم (افسسیان ۱:۳، ۲:۶).
یوشع نمادی خاص از مسیح است که از طریق قدرت روحالقدس، قوم خود را به این سرزمین آسمانی، کنعان آرامش ما هدایت کرد (عبرانیان ۳-۴ را در نظر بگیرید). او به مسیح به عنوان کسی اشاره میکند که اکنون در و به وسیله روح، به نفع قوم خود فعال است. اما کاربرد فردی نیز برای ما به عنوان ایمانداران وجود دارد که باید «از روح پر شویم» (افسسیان ۵:۱۸). ما باید از مثال یوشع به عنوان مردی پر از روح پیروی کنیم.
یوشع به عنوان یک جنگجو
بیایید مسیر زندگی یوشع را بررسی کنیم تا ببینیم چگونه او گام به گام برای وظیفه بزرگ خود آماده شد و همچنین در مورد درسهای روحانی برای خودمان تأمل کنیم. اولین باری که نام او ذکر میشود در خروج ۱۷:۸-۱۶، در نبرد با عمالیق است. ظاهراً یوشع سرباز خوبی بود، زیرا او مسئول جنگیدن بود، در حالی که موسی در بالای تپه شفاعت میکرد.
بنیاسرائیل از مصر رهایی یافته بودند، اما این به معنای آن نبود که در سفرشان در بیابان هیچ درگیری برایشان باقی نمانده بود. به همین ترتیب، ما از قدرت شاهزاده این جهان رهایی یافتهایم (افسسیان ۲:۲)، اما این به معنای آن نیست که در مسیرمان در اینجا روی زمین بدون مبارزه رها شدهایم. بیابان نماد این صحنه زمینی با تمام مشکلات و نگرانیها، دردها و مبارزات آن است. خداوند ما را در اینجا رها کرده است تا برای جلال نام او بجنگیم، و او در جلال است تا برای ما شفاعت کند. ما باید جنگ خوب را بجنگیم و سختیها را به عنوان سربازان خوب عیسی مسیح تحمل کنیم (اول تیموتائوس ۱:۱۸؛ دوم تیموتائوس ۲:۳).
در این زمینه، یوشع نمونه مهمی برای ماست. در حالی که موسی در بالای کوه ایستاده بود تا برای سربازانش شفاعت کند، یوشع در دره میجنگید. به دلیل شفاعت موسی، یوشع بر عمالیق پیروز شد. به همین ترتیب، خداوند ما در آسمان در نبردهای ما در اینجا روی زمین، در درگیریهای ما با شیطان و جسم، از ما حمایت میکند. از طریق او ما بیش از فاتحان هستیم (رومیان ۸:۳۴-۳۷). عمالیق دشمنی قدرتمند و حیلهگر بود که به صفوف عقب اسرائیل حمله کرد (اعداد ۲۴:۲۰؛ تثنیه ۲۵:۱۷-۱۹؛ اول سموئیل ۱۵:۲). این دشمن نمادی از شیطان است به عنوان کسی که نقاط ضعف ما را میشناسد و سعی میکند ما را از خدمت به خداوند به عنوان قومی رهایی یافته باز دارد. ما تنها زمانی میتوانیم بر این دشمن قدرتمند پیروز شویم که از بالا قدرت دریافت کنیم.
بر کوه خداوند
نبرد با عمالیق تنها آغاز کار یوشع بود. بعدها در کتاب خروج او را به عنوان خادم و همراه موسی میبینیم. در این مقامها یوشع تجربیات فوقالعادهای داشت، زیرا او تنها کسی بود که اجازه داشت با موسی از کوه خدا بالا برود، در حالی که بزرگان اسرائیل باید منتظر بازگشت آنها میماندند (خروج ۲۴:۱۳-۱۴). در خروج ۳۲:۱۵-۱۷ آنها را میبینیم که با هم از کوه پایین میآیند، و خروج ۳۳:۱۱ بیان میکند که یوشع از خیمه ملاقاتی که موسی در خارج از اردوگاه برپا کرده بود، دور نشد.
هنگامی که این چیزها را به خودمان اعمال میکنیم، میبینیم که میتوانیم تجربیات مفید مختلفی در راه رفتن با خداوند داشته باشیم. او نه تنها ما را در درگیریهایمان در اینجا روی زمین بیش از فاتحان میسازد، بلکه به ما درک عمیقتری از اراده خدا و راههای او با قومش میدهد. ما باید با او در بالای کوه باشیم، به اصطلاح، و در مورد افکار خدا بیاموزیم – بیش از همه آنهایی که مربوط به محل سکونت او در میان قومش است (خروج ۲۵-۳۱ را در نظر بگیرید).
او به ما میآموزد که وضعیت واقعی قوم خدا را تشخیص دهیم، و با وجود تمام شکستهای ما، او هنوز مکانی را به ما میدهد که میتوانیم مطابق با اراده او گرد هم آییم. بنیاسرائیل موسی را فراموش کردند و به خدا و به «رسول» اعتراف خود پشت کردند (عبرانیان ۳:۱). به همین ترتیب، مسیحیت مدعی حقوق مسیح متعال، خداوند جلال را در نظر نمیگیرد و به بتپرستی افتاده است (مکاشفه ۲:۱۴،۲۰). جدایی از این شر ضروری است؛ ما باید به سوی مسیح در خارج از اردوگاه برویم (خروج ۳۳:۷؛ عبرانیان ۱۳:۱۳). بیایید، مانند یوشع، خداوند را بجوییم و از حضور او دور نشویم. سپس، او به ما آموزش خواهد داد و ما را برای وظیفهای که میخواهد انجام دهیم، آماده خواهد کرد.
فتح کنعان
یوشع گام به گام برای وظیفه بزرگ هدایت مردم به سرزمین موعود و فرماندهی کل قوا در درگیریهای بعدی آماده شد. او یک جنگجو بود، اما باید میآموخت که دشمنانی نه تنها در بیابان، بلکه در سرزمین موعود نیز وجود دارند. آمادگی او برای درگیری در کنعان در کتاب اعداد آغاز شد. او یکی از جاسوسانی بود که برای جاسوسی از سرزمین فرستاده شد. به همین ترتیب، ما باید بیاموزیم که نه تنها در زندگی زائرانه ما، که با بیابان تصویر شده است، درگیری وجود دارد، بلکه ما در نبردی در مکانهای آسمانی نیز درگیر هستیم، همانند سرزمین در زمان یوشع.
ما با جسم و خون کشتی نمیگیریم، بلکه با لشکرهای روحانی شرارت در مکانهای آسمانی. این قدرتهای شیطانی تنها زمانی میتوانند شکست بخورند که ما تمام زره خدا را بپوشیم و از سلاحهای الهی استفاده کنیم (افسسیان ۶:۱۰-۲۰). برکات ما از نوع روحانی هستند، در مکانهای آسمانی، و تنها از طریق قدرت روحالقدس میتوان آنها را شناخت و از آنها لذت برد (افسسیان ۱:۱۳-۱۴). این کار روح است که آنها را به ما بشناساند، زیرا همه آنها با جایگاه فعلی مسیح در دست راست خدا مرتبط هستند. یوشع تصویری از یک ایماندار پر از روح را ارائه میدهد که توجهش بر چیزهای بالا متمرکز است، جایی که مسیح در دست راست خدا نشسته است (کولسیان ۳:۱).
تا اعداد ۲۷:۱۸، زمانی که ورود به کنعان پیش روی اوست، یوشع به عنوان مردی پر از روح خدا توصیف نمیشود. در کتاب اعداد چندین تجربه را مییابیم که رشد روحانی یوشع را تا این نقطه نشان میدهد.
به عنوان مثال، در فصل ۱۱، میبینیم که او به شیوهای غیرروحانی برای موسی غیرت داشت و بنابراین نیاز به اصلاح داشت (آیات ۲۴-۳۰). میتوانیم این را با رفتار برخی از ایمانداران در قرنتس مقایسه کنیم که میخواستند مسیح را رهبر یک حزب خاص قرار دهند (اول قرنتیان ۱:۱۰-۱۳).
در اعداد ۱۳، با توجه به جاسوسی از کنعان، نام یوشع تغییر یافت: «و موسی هوشع پسر نون را یوشع نامید» (آیه ۱۶). نام هوشع به طور کلی به کمک و نجات خداوند اشاره دارد، در حالی که نام یوشع به وضوح بیشتر با نام خود یهوه مرتبط است. نجات و رستگاری تنها در یهوه، آن «من هستم» بزرگ یافت میشود. بنابراین با این تغییر نام، توجه یوشع بر خداوند متمرکز شد، که نجات کامل خود را با ورود اسرائیل به کنعان به آنها نشان میداد.
همین امر در مورد ایمانداران در دوران عهد جدید نیز صدق میکند – «دیگر من نیستم که زندگی میکنم، بلکه مسیح در من زندگی میکند» (غلاطیان ۲:۲۰). توجه ما نباید بر خودمان متمرکز باشد، بلکه بر نجات بزرگی که خدا در مسیح به انجام رسانده است.
شاید بتوانیم تغییر نام یوشع را با انتقال از رومیان ۷ به رومیان ۸ مقایسه کنیم، که موضوع اصلی آن دیگر خود ما نیستیم، بلکه مسیح و روح است. رومیان ۸ یک ایماندار پر از روح را به ما نشان میدهد. یک مسیحی نه تنها از روح متولد میشود؛ او همچنین با روح مهر و مسح میشود. به همین دلیل او باید دائماً از روح پر باشد و توسط او هدایت شود تا بتواند وظیفه خدادادی خود را انجام دهد. یوشع نمونه خوبی از این است.
همانطور که دیدیم، تغییر نام یوشع با جاسوسی او از سرزمین کنعان مرتبط بود. در این کار او برکات غنی مرتبط با آن – میوه سرزمین – را دید. آن سرزمینی خوب بود، سرزمینی که شیر و عسل در آن جاری بود. او با شور و شوق با کالب و ده جاسوس دیگر بازگشت.
اما هنگامی که آنها میوههای جمعآوری شده را به بنیاسرائیل نشان دادند، آن ده نفر در مورد مشکلات بزرگی که فتح کنعان از نظر آنها در بر داشت، صحبت کردند. مردم که از این سخنان دلسرد شده بودند، به صراحت از تصرف آن خودداری کردند. تنها کسانی که به زبان ایمان سخن گفتند، یوشع و کالب بودند.
آنها روحی متفاوت با بنیاسرائیل داشتند که به وعدههای خدا ایمان نیاوردند و سرزمین دلپذیر را خوار شمردند (اعداد ۱۴:۲۴). به همین دلیل این دو مرد نجات یافتند، در حالی که بقیه در بیابان هلاک شدند. عبرانیان ۳:۱۹ به ما میگوید که مردم به دلیل بیاعتقادی نتوانستند وارد شوند.
به همین ترتیب، ما باید خدای خود را با ایمان گرامی بداریم، به وعدههای کلام او ایمان داشته باشیم و به قدرت او در نبردهای روحانی خود اعتماد کنیم. برکات روحانی در مکانهای آسمانی که ما در مسیح داریم، تنها با ایمان قابل لذت بردن هستند. و در قدرت ایمان ما و تحت هدایت روح است که میتوانیم سهم خود را در سرزمین به دست آوریم. این در آموزش نمادین کتاب یوشع نشان داده شده است. هر مکانی که بر آن قدم میگذاریم، مال ماست (یوشع ۱:۳). این شامل درگیری است، اما بارها و بارها خدا پیروزی را عطا میکند تا تمام سرزمین فتح شود و مال ما شود (۱۱:۱۶-۲۳).
داستان جاسوسان به ما نشان میدهد که حتی در بیابان نیز میتوان از میوه سرزمین موعود لذت برد (اعداد ۱۳:۲۶-۲۷). با این حال، قصد خدا برای ما این است که ما به طور مداوم از برکات سرزمین لذت ببریم، زیرا آن را تصرف کردهایم و در آن ساکن هستیم. ما باید فراتر از صرفاً لذت بردن از پیشطعم سرزمین برویم!
هر ایمانداری که از روح خدا پر شده باشد، قادر به این کار است و میتواند از نجات خداوند به طور کامل لذت ببرد. و هنگامی که، مانند یوشع، ما «پر از روح حکمت» باشیم (تثنیه ۳۴:۹)، خدا مطمئناً از ما برای هدایت دیگران به میراث غنی که برای فرزندان خدا آماده شده است، استفاده خواهد کرد.
توسط هوگو بوتر (اقتباس شده)
ماه آینده منتظر قسمت ۱۱ این مجموعه باشید.