چگونه جان وسلی نجات یافت
اگر با دهان خود به خداوند عیسی اعتراف کنی و در دل خود ایمان داشته باشی که خدا او را از مردگان برخیزانید، نجات خواهی یافت. زیرا با دل است که به سوی عدالت ایمان آورده می‌شود و با دهان است که اعتراف به سوی نجات می‌شود. (رومیان ۱۰:۹-۱۰ NKJV)
اخیراً از ساوانا، جورجیا تاریخی بازدید کردیم. در یک پارک شهری، پنج لوح یادبود ثبت کرده‌اند که چگونه جان وسلی ابتدا از سال ۱۷۳۵ تا ۱۷۳۸ در آنجا به عنوان مبلغ کار می‌کرد. اما لوح دیگری یک واقعیت بسیار مهم در مورد آن سال‌ها را بیان می‌کرد و می‌گفت که وسلی توسط مبلغان موراویا «کمک» شده است. آنها چگونه کمک کردند؟
اندکی پس از بازگشت به انگلستان در سال ۱۷۳۸، وسلی نوشت: «من کشور مادری خود را ترک کردم تا به سرخپوستان گرجستان ماهیت مسیحیت را بیاموزم. اما در این مدت خودم چه آموخته‌ام؟ اینکه من، که برای تبدیل دیگران به آمریکا رفتم، هرگز خودم به خدا تبدیل نشده بودم.» موراویاها با اشاره به اینکه وسلی، حتی با وجود اینکه کتاب مقدس را می‌دانست و سخت‌تر از هر مبلغ دیگری کار می‌کرد، بدون داشتن آرامش خدا برای او کار می‌کرد، به او کمک کردند.
هنگامی که او به انگلستان بازگشت، با پیتر بولر، یک موراویا، ملاقات کرد که به او کمک کرد تا رومیان را مطالعه کند، با استفاده از کتاب مارتین لوتر مقدمه بر رومیان به عنوان راهنما. وسلی در حال گوش دادن به خواندن رومیان ۱۰ بود که آرامشی را که با نجات می‌آید، یافت. او در مورد تغییر دین خود چنین نوشت: «من سرانجام تنها به مسیح برای نجات خود اعتماد کردم، و اطمینانی به من داده شد که او گناهان من را برداشته و مرا از قانون گناه و مرگ نجات داده است.»
پیش از این وسلی نوشته بود که ایمانی را می‌خواهد که به انسان امکان دهد بگوید: «دیگر من نیستم که زندگی می‌کنم، بلکه مسیح در من زندگی می‌کند؛ و زندگی‌ای که اکنون در جسم زندگی می‌کنم، با ایمان به پسر خدا زندگی می‌کنم، که مرا دوست داشت و خود را برای من فدا کرد» (غلاطیان ۲:۲۰). او آن ایمان را یافت و به یکی از مشهورترین مبشران جهان تبدیل شد و حقیقت را موعظه کرد که ما تنها با فیض خدا نجات می‌یابیم، نه با اعمالمان.
