«عیسی گریست... چشمان خود را به بالا بلند کرد و گفت: پدر، تو را شکر می‌کنم...» (یوحنا ۱۱:۳۵، ۴۱) مردی که خسته در کنار چاه در سیخار نشست، همان کسی است که روح‌القدس را به ما می‌دهد تا بتوانیم از حیات جاودان لذت ببریم (رجوع کنید به یوحنا ۴:۱۴). پسر نجار که در قایق روی بالش خوابید، قدرت داشت که طوفان و امواج را آرام کند و شاگردان خود را از هر خطری نجات دهد. او از بدبختی مردم در درون خود متأثر شد و در عین حال توانست، با یک کلمه، بیماران را فوراً شفا دهد. او هم احساسات انسانی و هم قدرت الهی را نشان داد. او دل‌شکستگان را تشویق کرد، جان‌های خسته را با کلمات فیض بلند کرد، و در عین حال مردگان را از قبر برخیزاند. او با کسانی که گریه می‌کردند گریست و با کسانی که شادی می‌کردند شاد شد (رجوع کنید به یوحنا ۱۲:۱-۲).
زندگی عیسی با نگاهی مشتاقانه به سوی آسمان مشخص شد. وقتی نوبت به برآوردن نیازهای ۵۰۰۰ مرد گرسنه رسید، او پنج قرص نان و دو ماهی را در دستان خود گرفت، به بالا نگاه کرد و خدا را برای آن‌ها شکر کرد (رجوع کنید به متی ۱۴:۱۹). بار دیگر او به آسمان نگاه کرد و در حالی که یک ناشنوا-لال را شفا می‌داد، ناله کرد (رجوع کنید به مرقس ۷:۳۴). در قبر ایلعازر، او نیز در همان جهت نگاه کرد وقتی با اعتقاد راسخ دعا کرد که پدر او را خواهد شنید - و دوباره جلال خدا درخشید! سرانجام، چند ساعت قبل از مرگش، او یک بار دیگر چشمان خود را با اطمینان به بالا بلند کرد و دعا کرد که هیچ انسانی قبلاً چنین دعا نکرده بود (رجوع کنید به یوحنا ۱۷).
نگاه کردن به عواقب گناه اشک می‌آورد؛ اما نگاه کردن به بالا به شکرگزاری منجر می‌شود. وقتی اشک‌ها با دعا همراه می‌شوند، غم به تسلیم منجر نمی‌شود. حنه با اشک دعا کرد. او جان خود را در برابر خداوند ریخت و شجاعت یافت. او با قلبی شکسته به شیلو آمده بود، اما با اطمینان به خانه بازگشت (رجوع کنید به اول سموئیل ۱:۱۸). خدا دعای او را شنید زیرا هدف او جلال خدا و آرزوی او مطابق با اراده او بود.
یهوشافات نیز وقتی از نظر انسانی دریافت که او و مردم در وضعیت خود گرفتار شده‌اند، تسلیم نشد. او ناتوانی خود را در دعا به خداوند اعتراف کرد - اما در آنجا متوقف نشد - او دعا کرد: «ما در برابر این لشکر بزرگ که به سوی ما می‌آید، قدرتی نداریم، و نمی‌دانیم چه کنیم، اما چشمان ما به سوی توست.» (دوم تواریخ ۲۰:۱۲). مزمورنویس نیز همین دیدگاه را داشت و گفت:
«چشمان خود را به سوی تو بلند می‌کنم، ای تو که در آسمان‌ها ساکنی!» (مزامیر ۱۲۳:۱). در عهد جدید ما فراخوانده شده‌ایم که چشمان خود را به «پیشوا و کامل‌کننده ایمان» (عبرانیان ۱۲:۲) که اکنون «با جلال و عزت تاج‌گذاری شده» (عبرانیان ۲:۹) در دست راست خدا نشسته است، برگردانیم. زندگی وابسته به نگرش انتظار و نگاهی بی‌وقفه به بالا گره خورده است - تا زمانی که او بر ما فیض آورد (رجوع کنید به مزامیر ۱۲۳:۲).
امروز چشمان شما به چه چیزی متمرکز است؟ آیا چشمان شما به شرایط ثابت شده است، یا تصمیم می‌گیرید فراتر از آن‌ها به سوی کسی نگاه کنید که بالاتر از شرایط است و تمام قدرت در آسمان و زمین به او داده شده است؟ آگاه باشید که هر اشکی که اینجا می‌ریزید توسط خدا ثبت می‌شود و در عین حال گوش‌های او به سوی فریاد شماست (مزامیر ۵۶:۸؛ مزامیر ۳۴:۱۵)!
