«عیسی گفت: «پدر، آنها را ببخش، زیرا نمی‌دانند چه می‌کنند.»» (لوقا ۲۳:۳۴) از هفت سخن پسر خدا بر صلیب، سه تای آنها دعا بود. در آغاز، در میانه و در پایان او دعا کرد!
شمشون، کمی قبل از مرگش، از قدرت عظیم خود، که خدا به او داده بود، برای آخرین بار استفاده کرد تا از دشمنانش انتقام بگیرد. اما پسر خدا، قدرت محبت خود را با دعا برای بخشش دشمنانش نشان داد. هنگامی که گناه انسان به اوج خود رسید، محبت نجات‌دهنده به درخشان‌ترین شکل خود تابید! پولس می‌نویسد: «محبت... تحریک‌پذیر نیست... [آن] همه چیز را تحمل می‌کند» (۱ قرنتیان ۱۳:۴-۷).
استاد به شاگردانش گفته بود: «دشمنان خود را دوست بدارید و برای کسانی که شما را آزار می‌دهند دعا کنید» (متی ۵:۴۴). او در دشوارترین شرایط آنچه را که خود موعظه کرده بود، به اجرا گذاشت—زیرا او نه تنها حقیقت را تعلیم می‌داد، بلکه آن را پیوسته زندگی می‌کرد (به اعمال رسولان ۱:۱ مراجعه کنید). یوحنا می‌نویسد: «فیض و حقیقت از طریق عیسی مسیح وجود دارد» (یوحنا ۱:۱۷ JND).
استیفان آشکارا نمونه خداوند خود را به دل گرفت. تنها چند ثانیه قبل از اینکه زیر سنگ‌هایی که یهودیان پرتاب می‌کردند فرو بریزد و بمیرد، دعا کرد که این گناه به آنها نسبت داده نشود (به اعمال رسولان ۷:۶۰ مراجعه کنید). اما این تفاوت با دعای استادش وجود داشت—
استیفان ابتدا برای خودش دعا کرد (به اعمال رسولان ۷:۵۹ مراجعه کنید) و تنها پس از آن برای دشمنانش. با خداوند عیسی برعکس بود. «تا در همه چیز او برتری داشته باشد» (کولسیان ۱:۱۸)!
آیا برای کسانی که به شما توهین می‌کنند یا آشکارا به شما حمله می‌کنند دعا می‌کنید؟ به چه روش‌هایی تلاش می‌کنید در این زمینه بیشتر شبیه خداوند عیسی شوید و بدین ترتیب نمونه‌ای برای دیگران باشید؟ سلیمان می‌نویسد: «مرا به دنبال خود بکش؛ بیایید بدویم» (غزل غزل‌های سلیمان ۱:۴). کلمات آموزش می‌دهند—الگوها الهام‌بخش هستند!
