چگونه ریاکاری را کاهش دهیم
«داوری نکنید تا داوری نشوید. زیرا با هر داوری که داوری کنید، داوری خواهید شد. چرا به کاه در چشم برادرت نگاه می‌کنی، اما تیر در چشم خودت را نمی‌بینی؟ ... ای ریاکار! اول تیر را از چشم خودت بیرون بیاور، آنگاه به وضوح خواهی دید که کاه را از چشم برادرت بیرون بیاوری.» — متی 7:1-5 NKJV
بسیاری از مسیحیان متی 7:1 را می‌خوانند و نتیجه می‌گیرند که ما نباید یکدیگر را داوری کنیم. اما اینطور نیست، همانطور که اول قرنتیان 5:12-13 به ما می‌گوید که وقتی گناه را در میان مسیحیان دیگر پیدا می‌کنیم، آن را داوری کنیم: «آیا شما کسانی را که در داخل هستند داوری نمی‌کنید؟ ... بنابراین، آن شخص شریر را از میان خود بیرون کنید» (اول قرنتیان 5:12-13).
آیات بالا نمی‌گویند که ما نباید داوری کنیم؛ آنها هشدار می‌دهند که وقتی داوری می‌کنیم، ما تابع همان معیاری هستیم که برای داوری دیگران استفاده می‌کنیم. خداوند خودآزمایی می‌خواهد. نگرانی واقعی او با داوری نیست، بلکه با ریاکاری است – داوری کاه دیگری در حالی که تیر خودمان را نادیده می‌گیریم. او صداقت می‌خواهد. او از دروغ متنفر است، و ریاکاری نوعی دروغ است (امثال 6:16-17؛ اول تیموتائوس 4:2). اگر خودمان را داوری کنیم، قلب‌هایمان مهربان‌تر، نگرشمان دوستانه‌تر و رویکردمان ملایم‌تر خواهد بود، زیرا درد خودآزمایی را به خوبی می‌دانیم.
رومیان 14:13 به ما یک نقطه شروع مفید می‌دهد: «دیگر یکدیگر را داوری نکنیم، بلکه این را حل کنیم که مانع یا دلیلی برای سقوط در راه برادرمان قرار ندهیم.» ما باید با داوری خودمان شروع کنیم، سپس با انجام هر کاری ممکن برای جلوگیری از سقوط دیگران. اما پاسخ ما چه باید باشد وقتی کسی سقوط می‌کند؟ «اگر مردی در هر خطایی گرفتار شود، شما که روحانی هستید، چنین کسی را با روحی ملایم بازگردانید، با در نظر گرفتن خودتان مبادا شما نیز وسوسه شوید» (غلاطیان 6:1). این چیزی است که خداوند از ما می‌خواهد.
