«فکر خود را بر چیزهای بالا بگذارید، نه بر چیزهای زمینی.» کولسیان ۳:۲ NKJV
روزی شنیدم که یک مسیحی به دیگری می‌گفت: «آنقدر آسمانی فکر نکن که به هیچ درد زمینی نخوری.» گوینده احتمالاً نمی‌دانست که یک مسیحی نمی‌تواند به هیچ درد زمینی بخورد مگر اینکه آسمانی فکر کند. آیه بالا به ما می‌گوید که ذهن ما باید بر چیزهای آسمانی باشد، زیرا سر، امید، خانه و کمک ما در آنجاست. با تمام آنچه که در آسمان داریم، چرا باید بخواهیم ذهنمان در جای دیگری باشد؟ و با تمام آنچه که در اختیار داریم، آیا می‌توانیم باور کنیم که آوردن کمی از آسمان به این دنیای غمگین هیچ فایده زمینی نخواهد داشت؟
وقتی ذهن ما بر چیزهای بالا باشد، و بتوانیم کمی از «فکر مسیح» (اول قرنتیان ۲:۱۶) را با اطرافیان خود به اشتراک بگذاریم، ما واقعاً «سفیران» او هستیم، و دقیقاً آنچه را که نیاز دارند به نیازمندان منتقل می‌کنیم (دوم قرنتیان ۵:۲۰). به هر حال، خداوند عیسی از آسمان بزرگترین خیری را آورد که هر انسانی می‌تواند در زمین به دست آورد – نجات شگفت‌انگیز او.
وقتی او آمد، نور آسمانی را به دنیایی پر از تاریکی آورد. او حقیقت آسمانی را به دنیایی پر از فریب آورد. او نقشه راه آسمانی را به مردمی آورد که راه خود را گم کرده بودند. او زندگی جدیدی را به کسانی آورد که در گناه مرده بودند. آیا کسی می‌تواند بگوید که آوردن این نوع ذهنیت آسمانی به جهان هیچ فایده زمینی ندارد؟
به ما یادآوری می‌شود که «این ذهن در شما باشد که در مسیح عیسی نیز بود.» چرا؟ تا مانند بندگان فروتن و مطیع، همفکری ما نور نجات‌دهنده ما را از طریق ما به دیگران بتاباند (فیلیپیان ۲:۵-۸). خدا واقعاً می‌خواهد ذهنیت آسمانی ما فایده زمینی داشته باشد. اما این فقط زمانی می‌تواند چنین باشد که ما آن را به روش او ارائه دهیم.
