رشد روحانی
رشد یکی از ویژگی‌های موجودات زنده است. آنانی از ما که خداوند عیسی را به عنوان نجات‌دهنده خود می‌شناسیم، حیات داریم؛ حیات جاودان داریم. خداوند عیسی فرمود که او، «پسر به هر که بخواهد حیات می‌بخشد... اما شما نمی‌خواهید نزد من آیید تا حیات داشته باشید» (یوحنا 5:21، 40 NKJV). اگر خداوند عیسی را نمی‌شناسید، از نظر روحانی مرده‌اید، حیاتی ندارید. «کسی که پسر را دارد، حیات دارد؛ کسی که پسر خدا را ندارد، حیات ندارد» (اول یوحنا 5:12).
چون حیات داریم، انتظار می‌رود که «در فیض و معرفت خداوند و نجات‌دهنده ما عیسی مسیح رشد کنیم» (دوم پطرس 3:18). خدای مهربان و پدر ما هر آنچه برای رشد روحانی فرزندانش لازم است، فراهم کرده است. او می‌خواهد همه ما رشد کنیم و کودک نمانیم.
اول شیر است. پطرس به ما می‌گوید: «مانند نوزادان تازه متولد شده، شیر خالص کلام را آرزو کنید تا به وسیله آن رشد کنید، اگر واقعاً چشیده‌اید که خداوند مهربان است» (اول پطرس 2:2-3).
اگر کلام خدا را آرزو نکنیم، رشد نخواهیم کرد. خواندن کتاب مقدس ما، گوش دادن به کلام خدا، برای رشد روحانی کاملاً ضروری است. باید آن را با دعا بخوانیم و با آرزوی انجام آنچه می‌گوید، بر آن تأمل کنیم. زندگی ما باید توسط کلام خدا تنظیم شود. پولس می‌خواست تیموتائوس رشد و پیشرفت کند، بنابراین به او گفت: «بر این چیزها تأمل کن؛ خود را کاملاً به آنها بسپار تا پیشرفت تو برای همه آشکار باشد» (اول تیموتائوس 4:15).
ثانیاً، نان است. خداوند عیسی فرمود: «من نان حیات هستم» (یوحنا 6:48). او نه تنها حیات می‌بخشد، بلکه اگر از او تغذیه کنیم، بیشتر و بیشتر از حیاتی که او می‌دهد لذت خواهیم برد، که ما را قادر می‌سازد با پدر و پسر مشارکت داشته باشیم. چنین مشارکتی ما را قادر به رشد خواهد کرد.
نان حیات را بشکن، ای خداوند عزیز برای من... فراتر از صفحه مقدس، تو را می‌جویم، ای خداوند روح من مشتاق توست، ای کلام زنده. — مری ا. لتبرگ (1841–1913)
آیا چیزی هست که مانع مشارکت شود و رشد ما را خنثی کند؟ بله، هست: گناه اعتراف نشده. چنین چیزی ما را از کلام خدا، از لذت بردن از او که نان حیات است، دور نگه می‌دارد. ما باید گناهان خود را به او اعتراف کنیم که «امین و عادل است تا گناهان ما را ببخشد و ما را از هر ناراستی پاک سازد» (اول یوحنا 1:9).
اگر قرار است رشد کنیم، به پاکسازی‌ای که کلام خدا فراهم می‌کند، نیاز خواهیم داشت. کلام ما را پاک می‌کند و پاک نگه می‌دارد تا بتوانیم رشد کنیم. خداوند عیسی فرمود: «شما به خاطر کلامی که به شما گفته‌ام، از قبل پاک هستید» (یوحنا 15:3). کلام خدا آن آب خالص است که می‌تواند ما را پاک کند و پاک نگه دارد: «شستشوی آب با کلام» (افسسیان 5:26).
ما باید «خود را پاک کنیم از هر ناپاکی جسم و روح، و قدوسیت را در ترس از خدا کامل کنیم» (دوم قرنتیان 7:1). اگر این پاکسازی نباشد، آنچه جسم دیکته می‌کند ما را کنترل خواهد کرد و رشد روحانی نخواهد بود. جسم طبیعت فاسد ماست که در آن هیچ چیز خوبی نیست. اگرچه ما حیات روحانی داریم، اما اگر طبیعت فاسد را تغذیه کنیم، از نظر روحانی رشدی نخواهد بود.
پدر ما آرزو دارد که ما ایمانداران بالغی شویم، قادر به لذت بردن از غذای جامد. «غذای جامد برای کسانی است که به سن بلوغ رسیده‌اند، یعنی کسانی که به دلیل استفاده، حواس خود را برای تشخیص خوب و بد تمرین داده‌اند» (عبرانیان 5:14). افراد بالغ کسانی هستند که «به وحدت ایمان و معرفت پسر خدا، به مردی کامل، به اندازه قامت پر از مسیح رسیده‌اند؛ تا دیگر کودکان نباشیم که به هر بادی از تعلیم، توسط فریبکاری انسان‌ها، در حیله‌گری مکرآمیز توطئه‌های فریبنده، به این سو و آن سو پرتاب شده و برده شویم» (افسسیان 4:13-14).
باشد که همه ما آرزو داشته باشیم که از نظر روحانی رشد کنیم، و بدین ترتیب بیشتر و بیشتر شبیه خداوند عیسی شویم، که درباره او گفته شد: «و کودک رشد کرد و در روح قوی شد؛ پر از حکمت؛ و فیض خدا بر او بود» (لوقا 2:40).
مردم استانداردی از خوبی را تعیین می‌کنند که می‌توانند به آن دست یابند، و استانداردی از بدی را برای حذف خود. سپس به خود تبریک می‌گویند که بدی‌هایی را که دیگران انجام داده‌اند، انجام نداده‌اند. همه اینها ثابت می‌کند که انسان‌ها به سادگی خود را با آنچه برایشان مناسب است قضاوت می‌کنند. اما استانداردی وجود دارد که همه با آن مقایسه می‌شوند و قضاوت خواهند شد، زیرا همه کوتاهی می‌کنند. این استاندارد عدالت است – عدالت خدا. وقتی فردی شروع به مقایسه خود با خدا می‌کند، وجدانش بیدار می‌شود تا به گناه به عنوان در برابر خدا فکر کند. او خود را گناهکار و تباه شده می‌یابد و سعی نمی‌کند خود را توجیه کند. فرد مشتاق خواهد بود بداند که آیا ممکن است خدا، که در برابر او خود را محکوم می‌داند، او را ببخشد یا عفو کند. «من نیز تو را محکوم نمی‌کنم؛ برو و دیگر گناه نکن» پیام فیض‌آمیزی است که توسط داور به گناهکار تباه شده، که آگاهانه در برابر او محکوم ایستاده است، اعلام می‌شود. اگر می‌خواهید بخشش کامل و رایگان خدا را داشته باشید، ابتدا باید به عنوان گناهکار، خود محکوم، تنها با عیسی بایستید. —جان ان. داربی (اقتباس از نظرات او در مورد یوحنا 8:1-11)
