زمان‌هایی بوده است که به خودم اجازه داده‌ام در برابر آزمایش‌ها و مصیبت‌های رایج زندگی در این دنیای سقوط کرده، دلسرد شوم. اعتراف می‌کنم که کمی خوددلسوزی نسبت به تمام مناظر زیبایی که چشمان نابینایم از دست می‌دهند، و نسبت به وابستگی خودم به دیگران فقط برای حرکت در دنیای تاریکم دارم. با این حال، در مزمور ۴۳، معتقدم چیزهای زیادی برای تشویق روح وجود دارد! در این مزمور، معتقدم صدای مؤمنان اسرائیل را می‌شنویم که با وجود آزمایش‌های ناشی از دشمنان اطرافشان، مشتاق تبرئه خداوند هستند و می‌خواهند که او آنها را به امنیت و آرامش هدایت کند. من واقعاً معتقدم که فرزند خدا در هر نسلی می‌تواند از افکار آیات ۳ و ۴ شاد باشد: «ای نور و حقیقت خود را بفرست! بگذارید آنها مرا هدایت کنند؛ بگذارید آنها مرا به کوه مقدس تو و به خیمه تو بیاورند. آنگاه به قربانگاه خدا، به خدای شادی بی‌حد خود خواهم رفت؛ و با چنگ تو را ستایش خواهم کرد، ای خدا، خدای من.»
در زمان‌های پریشانی، آیا قلب‌های ما به خداوند فریاد نمی‌زنند که نور و حقیقت خود را برای ما بفرستد؟ در زمان‌های نهایت سختی، خداوند ما را به دعا و کلام خود هدایت خواهد کرد، که ارتباط مبارکی با اوست. چقدر شگفت‌انگیز است که در روز خداوند با برادران خود جمع شویم، با مسیح در میان ما، و با قلب‌ها و لب‌های پر از ستایش و پرستش. ما مسیحیان همیشه باید به یاد داشته باشیم که اگرچه در دنیایی سقوط کرده راه می‌رویم، اما هنوز روزی فرا خواهد رسید که آن فریاد را از بالا خواهیم شنید، و خداوند عیسی ما به ابرها بازخواهد گشت تا ما را برای همیشه با خود ببرد!
بنابراین، قلب‌های ما، هر چه سرنوشت ما باشد، می‌توانند به خوبی به مزمورنویس بپیوندند و فریاد بزنند: «ای جان من، چرا افسرده‌ای؟ و چرا در درونم پریشانی؟ به خدا امید داشته باش؛ زیرا هنوز او را ستایش خواهم کرد، او کمک چهره من و خدای من است» (آیه ۵).
