انتخاب او
زیرا دعوت خود را می‌بینید... که نه بسیاری از حکیمان بر حسب جسم، نه بسیاری از قدرتمندان، نه بسیاری از نجیب‌زادگان، دعوت شده‌اند. بلکه خدا چیزهای احمقانه جهان را برگزیده تا حکیمان را شرمنده سازد، و خدا چیزهای ضعیف جهان را برگزیده تا چیزهای قدرتمند را شرمنده سازد؛ و چیزهای پست جهان و چیزهای تحقیر شده را خدا برگزیده، و چیزهایی که نیستند، تا چیزهایی که هستند را به هیچ تبدیل کند، تا هیچ جسمی در حضور او فخر نکند. اما شما از او در مسیح عیسی هستید، که برای ما حکمت از خدا شد – و عدالت و تقدیس و رستگاری – تا، همانطور که نوشته شده است، «کسی که فخر می‌کند، در خداوند فخر کند.» (اول قرنتیان ۱:۲۶-۳۱ NKJV)
برای آن دسته از ما که در میان بسیاری از مردم عادی هستیم – هرگز به عنوان شاگرد ممتاز کلاس خود انتخاب نشدیم، یا به هیچ مقامی بالاتر از ناظر سالن انتخاب نشدیم، یا برای تیم توپ یا صندلی اول در ارکستر انتخاب نشدیم – آیات بالا تسلی و آموزش می‌دهند. خدا به ما آشکار کرده است که انتخاب او از کسانی که «به مشارکت پسرش، عیسی مسیح، دعوت شده‌اند» (اول قرنتیان ۱:۹) از روی فیض محض است.
این روش انتخاب، که برای انسان بسیار بیگانه است، ستایش ابدی را برای خدا به ارمغان خواهد آورد، همانطور که برای خداوند ما شادی آورد، همانطور که لوقا به ما می‌گوید: «در آن ساعت عیسی در روح شادمان شد و گفت: «ای پدر، ای خداوند آسمان و زمین، تو را شکر می‌کنم که این چیزها را از حکیمان و خردمندان پنهان کردی و به کودکان آشکار ساختی... زیرا چنین در نظر تو نیکو آمد»» (لوقا ۱۰:۲۱). این حقیقت باید شادی و شکرگزاری را نیز به دل‌های ما بیاورد.
اگر کسی که این را می‌خواند همیشه موفق بوده است – رئیس دانشگاه، کشتی‌گیر حرفه‌ای، رئیس بانک یا در «چه کسی کیست» فهرست شده است – لطفاً همین حالا خواندن را متوقف کنید. اما ابتدا خدا را شکر کنید که در فیض خود صلاح دید شما را در میان معدود حکیمان، قدرتمندان و نجیب‌زادگانی که دعوت کرد، قرار دهد.
حالا برگردیم به آن دسته از ما که هرگز آنچه را که لازم بود نداشتیم. هر چه می‌توانستیم باشیم، نبودیم. وقتی دیگران برای امتیازات یا افتخارات انتخاب می‌شدند، ما بیهوده منتظر بودیم تا ناممان خوانده شود. ما در سمت اشتباه شهر زندگی می‌کردیم، افراد مناسب را نمی‌شناختیم، به اندازه کافی باهوش نبودیم، دندان‌های کج و لنگش خفیفی داشتیم. ما از برگزیدگان نبودیم.
سپس یک روز قدرتمندترین و در عین حال مهربان‌ترین صدا در جهان نام ما را خواند. او ما را از هر جهت می‌شناخت، اما این او را متوقف نکرد! او به ما گفت که قبلاً «ما را در مسیح قبل از بنیاد جهان برگزیده بود، تا در محبت در حضور او مقدس و بی‌عیب باشیم» (افسسیان ۱:۴). با دعوت خود ما را «مقدسین» ساخت، و نه تنها دعوت ما مقدس بود، بلکه والا و آسمانی نیز بود. همه چیز تغییر کرد وقتی ما «دعوت‌شدگان عیسی مسیح» شدیم (رومیان ۱:۶).
دیگر مهم نبود که ما «احمق» بودیم، زیرا خدا حکمت خود را در ما نشان داد. «ضعیف» بودن ما دیگر یک نقص نبود، زیرا «قوت مسیح در ضعف کامل می‌شود» (دوم قرنتیان ۱۲:۹-۱۰). بی‌اعتبار بودن ما به جای منفی، یک امتیاز شد، زیرا خداوند خود انتخاب کرد که در یک طویله متولد شود و پسر یک نجار باشد. اگر ما مورد تحقیر قرار گرفته بودیم، خود را در جمع خوبی یافتیم، زیرا اکنون به کسی تعلق داشتیم که «مورد تحقیر و طرد» بود (اشعیا ۵۳:۳).
ما کشف کردیم که خدا تمام کمبودهای ما را از طریق مسیح که برای ما «حکمت... و عدالت و تقدیس و رستگاری» شد (اول قرنتیان ۱:۳۰) به طور کامل تأمین کرد. حتی کسانی که به ناامیدکننده‌ترین دسته از همه، «چیزهایی که نیستند» (اول قرنتیان ۱:۲۸) تعلق داشتند، کسی را یافتند که نامش «من هستم» بیش از حد کافی برای برآوردن کامل عمیق‌ترین نیاز ما بود.
بیایید در دعوت خود شادمان باشیم. آن دسته از ما که در میان «بسیاری» از ضعیفان هستیم، حس شرم، حقارت و شکست خود را از دست داده‌ایم، در حالی که آن دسته از «معدود» برگزیدگان، فرصت خود را برای فخر کردن در جسم از دست داده‌اند. و با هم، موضوعی شایسته برای فخر کردن به دست آورده‌ایم – خود خداوند عیسی!
