زنان مسن
زنان خداپرستی که آن را منتقل می‌کنند آیا عبارت «داستان‌های زنان پیر» را می‌شناسید؟ این یک ضرب‌المثل انگلیسی است که به اظهارات سنتی درباره زندگی اشاره دارد که لزوماً مبنای واقعی ندارند. انواع این داستان‌ها و حکایات وجود دارد، مانند اینکه چگونه بفهمیم یک مادر باردار پسر باردار است یا دختر، یا چگونه با خوردن غذاهای خاص یا انجام نوعی فعالیت سالم بمانیم. گاهی اوقات این ایده‌ها حاوی حکمت سنتی هستند که درست از آب در می‌آیند – یک سیب در روز واقعاً می‌تواند به دور نگه داشتن دکتر کمک کند! – اما بسیاری اوقات چنین داستان‌هایی در واقع کاملاً برعکس حقایق اثبات شده هستند.
از آنجایی که این داستان‌ها «داستان‌های زنان پیر» نامیده می‌شوند، نشان می‌دهد که زنان مسن به خاطر مشاهدات جالب اما گاهی اوقات مشکوک درباره زندگی شناخته شده‌اند. این عبارت برای قرن‌ها در زبان انگلیسی یک ضرب‌المثل رایج بوده است. حتی در اوایل دهه ۱۶۰۰، آنقدر آشنا بود که مترجمان نسخه کینگ جیمز کتاب مقدس از آن در اول تیموتائوس ۴:۷ استفاده کردند، جایی که به تیموتائوس گفته شد که آموزه‌های دروغین را که ایمانداران را گمراه می‌کند، رد کند. KJV از عبارت «افسانه‌های زنان پیر» استفاده می‌کند تا تأکید کند که چنین آموزه‌هایی باید احمقانه تلقی شوند، فقط برای زنان پیر غیبت‌کننده که بیشتر به داستان‌سرایی اهمیت می‌دهند تا به حقیقت.
در حالی که این یک هشدار مهم بود و هنوز هم هست، اما از تصویر کاملی که ما از کتاب مقدس درباره زنان مسن می‌گیریم، بسیار دور است! در عهد عتیق ما زنانی مانند دبوره، یک نبیه و یک «مادر در اسرائیل» را می‌بینیم که آنقدر روحانی بود که مردم را هنگامی که برای مشورت با او می‌آمدند، داوری می‌کرد (داوران ۴:۴-۵، ۵:۷ NKJV). ما ایمان ساره را می‌بینیم که در عهد جدید جشن گرفته می‌شود زیرا در سن ۹۰ سالگی اسحاق را به دنیا آورد، زیرا «او را که وعده داده بود، امین دانست» (عبرانیان ۱۱:۱۱).
علاوه بر این نمونه‌ها، چندین قسمت از عهد جدید ویژگی‌های فوق‌العاده زنان مسن خداپرست را توصیف می‌کند که خدا از آنها برای هدایت و تشویق دیگران استفاده کرد. این زنان نقش منحصر به فرد و مهمی را ایفا می‌کنند، نه تنها در میان خانواده‌ها بلکه به طور کلی در بدن مسیح.
اولین رساله به تیموتائوس
اولین قسمت برای بررسی در اول تیموتائوس ۵:۳-۱۰ یافت می‌شود. این آیات بیوه مسن را توصیف می‌کند که اگر تمام اعضای خانواده‌اش را از دست داده باشد، باید از نظر مالی توسط ایمانداران محلی که با آنها معاشرت می‌کند، مراقبت شود. در اینجا لیستی از ویژگی‌های او آمده است:
- او به خدا اعتماد دارد و اغلب دعا می‌کند. یک وسوسه برای ایمانداران میانسال و مسن این است که فکر کنند حکمت و تجربیاتشان آنها را برای تمام چالش‌های زندگی آماده کرده است، زیرا به دیگران مشاوره می‌دهند. اما این زن مسن می‌داند که در هر سنی باید به خداوند وابسته باشد! علاوه بر این، در سال‌های پیری فعالیت‌های بدنی به طور طبیعی کاهش می‌یابد، با این حال حفظ یک لیست دعای فعال، سرمایه‌گذاری عالی از زمان و انرژی است. بسیاری به تأثیر یک مادربزرگ دعاگو یا برخی دیگر از زنان خداپرست که با وفاداری آنها را در زمان دعا به یاد می‌آوردند، شهادت داده‌اند.
- او به شوهرش وفادار بوده است. متن می‌گوید او «همسر یک مرد» بوده است (آیه ۹). این امکان را نفی نمی‌کند که، برای مثال، یک فاجعه شوهر اول او را از بین برده و او دوباره ازدواج کرده باشد. نکته این است که او وفاداری زناشویی را نشان داده است. هیچ رابطه‌ای به اندازه ازدواج پرتقاضا نیست، اما یک زن مسن خداپرست که هم شخصیت و هم تعهد در ازدواج را نشان داده است، باید مورد احترام قرار گیرد.
- او به خاطر اعمال نیک شهرت دارد. ما سن دورکاس را نمی‌دانیم، اما او «پر از اعمال نیک» بود (اعمال ۹:۳۶) و به خاطر ساختن انواع لباس برای بخشیدن شناخته شده بود. در هنگام مرگش، همه اعمال مهربانی را که او برای دیگران به خاطر خداوند انجام داده بود، به یاد آوردند. همیشه به خاطر داشته باشید که مردم ما را به خاطر حساب‌های بانکی‌مان به یاد نخواهند آورد!
- او مادری فداکار بود. او فقط فرزند نداشت؛ او آنها را بزرگ کرد – تفاوت بزرگی وجود دارد. این اصطلاح به معنای تغذیه و رشد دادن فرزندانمان است. او با قصد و بینش ویژگی‌های مثبت را تشویق کرد، عادات منفی را اصلاح کرد و فرزندانش را در خداپرستی و احترام تربیت کرد.
- او مهمان‌نوازی نشان داده است. یک خانه شلوغ هنوز هم می‌تواند یک خانه باز باشد، و هم شوهر و هم زن باید در این مورد متحد باشند (به اول تیموتائوس ۳:۲ مراجعه کنید). مهمان‌نوازی بیشتر در مورد یک نگرش خوش‌آمدگویی است تا داشتن یک فضای مجلل برای سرگرمی. زن مسن خداپرست این را می‌داند؛ با این حال مهمان‌نوازی نیز یک ویژگی مورد انتظار از همه مسیحیان است (اول پطرس ۴:۹ را در نظر بگیرید)، و خدا کند که همه ما احساس آزادی بیشتری برای نمایش آن داشته باشیم!
- او به چیزهای کوچکی که دیگران را تازه می‌کند اهمیت می‌دهد. متن می‌گوید: «او پاهای مقدسین را شسته است» (اول تیموتائوس ۵:۱۰). در حالی که این ممکن است معنای مجازی داشته باشد (همانطور که ما اغلب در مورد شستن پاهای یکدیگر با کلام خدا صحبت می‌کنیم)، مطمئناً یک جنبه تحت‌اللفظی به این عمل فکری و فروتنی وجود دارد. این یک ادب رایج محسوب می‌شد، با این حال همیشه انجام نمی‌شد (لوقا ۷:۴۴). این زن مسن خستگی دیگران را درک می‌کند و چیزی تازه کننده برای آنها به ارمغان می‌آورد، چه از نظر روحانی و چه از نظر تحت‌اللفظی.
- او دلسوز است. یک زن مسن اغلب یک مشاهده‌گر دقیق است که متوجه می‌شود دیگران در مشکلات عمیقی هستند. برای برخی فشارهای عادی زندگی بسیار دشوار می‌شود، برخی دیگر به طور شخصی با ظلم واقعی روبرو می‌شوند. این زن مسن خداپرست دلسوز است و می‌تواند تسکین دهد. او وقتی افراد مشکل‌دار به او مراجعه می‌کنند، فرار نمی‌کند!
- او به طور مداوم مهربان است. این زن با جدیت هر کار نیک را دنبال می‌کند، به این معنی که او مسیری مستقیم را طی می‌کند و از انجام کارهای خوب منحرف نمی‌شود. این عادت و شیوه زندگی اوست. او نه با تمایل به شناخت، بلکه با مهربانی که خدا به همه نشان می‌دهد (لوقا ۶:۳۵) انگیزه می‌گیرد.
رساله به تیتوس
اینها در مجموع ویژگی‌های فوق‌العاده‌ای برای خواهران مسن هستند! برای تکمیل این افکار، یک قسمت مفید دیگر در تیتوس ۲:۱-۸ یافت می‌شود. تیتوس به عنوان خادم خداوند در میان مسیحیان جزیره کرت، باید این موضوع را به عنوان یک آموزش خاص با آموزش مردان مسن، زنان مسن و مردان جوان در مورد سبک زندگی که خداوند را گرامی می‌دارد، مطرح می‌کرد. با این حال، توجه داشته باشید که از تیتوس شخصاً خواسته نشد که به زنان جوان در مورد این چیزها آموزش دهد، زیرا این نوع آموزش باید از زنان مسن می‌آمد.
آموزش منظم از این نوع مهم است. گاهی اوقات به عنوان ایمانداران ما کاملاً قادر به بحث در مورد آموزه‌ها و حقایق بزرگ مسیحیت هستیم، اما با آنچه «آموزش عملی» نامیده شده است، کمتر راحت هستیم. برخی حتی اشاره کرده‌اند که این کاربردهای روزمره از نظر اهمیت نسبت به «آموزش اعتقادی» ثانویه هستند. کتاب مقدس از این دیدگاه حمایت نمی‌کند. این بدان معنا نیست که مسائل اعتقادی نسبت به کاربردهای عملی ثانویه هستند! در عوض، دیدگاه کتاب مقدس این است که نه اعتقادی و نه عملی ثانویه نیستند؛ هر دو به روشی اساسی با هم پیش می‌روند. تیتوس ۲:۱ این واقعیت را تأکید می‌کند: «چیزهایی را بگو که برای آموزه صحیح مناسب است.» اگر ما آموزه صحیح را ارائه دهیم اما بر پیامدهای روزمره آن تأکید نکنیم، آموزش ما در بهترین حالت ناقص و در بدترین حالت به معنای واقعی کلمه معیوب است.
موضوعاتی که برای زنان مسن در تیتوس ذکر شده است، به زیبایی آنچه قبلاً بررسی کرده‌ایم، گسترش می‌یابد. آنها شامل موارد زیر هستند:
- او باید در رفتار خود با احترام باشد. اعمال او برای یک شخص مقدس مناسب است. او باید برجسته باشد زیرا به خاطر تفاوت مسیحی که باید همه ایمانداران را مشخص کند، شناخته شده است.
- او از غیبت‌های بدخواهانه دوری می‌کند. او «تهمت‌زن» نیست. شوکه کننده است که بفهمیم این همان کلمه‌ای است که معمولاً برای اشاره به شیطان استفاده می‌شود! شیطان یک متهم‌کننده است – این معنای کلمه است – و زنان خداپرست از شرکت در کار او خودداری خواهند کرد. لازم به ذکر است که این ویژگی برای زنان جوان نیز نگران‌کننده است (اول تیموتائوس ۵:۱۳).
- او مست نیست. هیچ مردی که با الکل مشکل دارد نباید به عنوان یک رهبر مسیحی شناخته شود، و یک خواهر مسن خداپرست نیز به همین اصل پایبند است. گاهی اوقات فکر می‌کنیم که الکل و مستی فقط برای جوانان وسوسه هستند، اما گناهان جسم برای هر سنی یک چالش است. ما باید هوشیار باشیم تا به کسانی که در این زمینه مشکل دارند کمک کنیم.
- او قادر به آموزش آنچه خوب است، می‌باشد. وقتی ایمانداران مسن رفتار صالحانه را برای جوان‌ترها الگو قرار می‌دهند، فوق‌العاده است؛ اما وقتی کسانی که مسن‌تر هستند واقعاً می‌توانند توضیح دهند که چگونه آن شخصیت را توسعه دهند، حتی بهتر است. برای زنان مسن، آموزش این چیزهای خوب به طور خاص شامل نصیحت زنان جوان در مورد یک سبک زندگی خداپسندانه است. این نیاز به آموزش فعال، عمدی و کلامی دارد. این بدان معناست که این زنان مسن قبلاً همان درس‌ها را از طریق تجربه آموخته بودند. بنابراین می‌توانیم ویژگی‌های زیر را به لیست خود اضافه کنیم:
- او شوهر و فرزندانش را دوست دارد. از آنجایی که این ویژگی‌ها در اول تیموتائوس ۵ نیز ذکر شده بود، ما تشخیص می‌دهیم که فداکاری به خانواده یک جنبه کلیدی از خداپرستی برای همسران و مادران مسیحی است.
- او در فکر و رفتار متعادل است. این اصطلاح به تنهایی ارزش بررسی عمیق‌تر را دارد! این ایده را دارد که به خوبی تنظیم شده، خودکنترل و محتاط باشد. یک زن مسن باید به یک زن جوان بیاموزد که چگونه به روش‌هایی که به طور مداوم خداپسندانه هستند فکر و عمل کند.
- او پاکدامن است. یک سبک زندگی اخلاقی پاک برجسته است؛ با این حال، برای کلمات و اعمال بی‌شرمانه، عشوه گرانه یا ناپاک دشوار نیست که پاکی هر ایماندار را خدشه‌دار کند. یک زن مسن خداپرست به طور خاص در مکالمات خود با خواهران جوان‌تر به این موضوع می‌پردازد.
- او به خانه‌اش توجه دارد. این کلمه فقط در اینجا در کل عهد جدید استفاده شده است. در یونانی کلاسیک برای توصیف یک نگهبان خانه استفاده می‌شد – نه یک «خانه‌دار» به معنای خدمتکار، بلکه یک فرد مراقب که برای تأمین نیازهای خانواده تلاش می‌کرد. امثال ۳۱:۲۷ به زیبایی این نکته را با توصیف زنی که «بر راه‌های خانه‌اش نظارت می‌کند و نان تنبلی نمی‌خورد» توضیح می‌دهد.
- او خوب است. خداوند عیسی گفت فقط خدا خوب است (به مرقس ۱۰:۱۸ مراجعه کنید)؛ اما به عنوان ایمانداران ما نیز می‌توانیم خوب باشیم! برنابا «مردی خوب» نامیده شد (اعمال ۱۱:۲۴)، و این خواهران مسن نیز می‌دانند که خوب بودن به چه معناست. اعمال آنها عالی، شرافتمندانه، مفید و مهربانانه است.
- او نگرش مطیعانه را تمرین می‌کند. برخی ترجمه‌های انگلیسی در اینجا از عبارت «مطیع شوهران خود» (تیتوس ۲:۵) استفاده می‌کنند، اما ایده تسلیم احتمالاً دقیق‌تر است. ازدواج یک رابطه سرپرستی است که با رابطه ارباب و بنده متفاوت است. به شوهران در هیچ کجا دستور داده نشده است که از همسران خود اطاعت بخواهند! با این حال، جالب است که ساره، همسر خداپرست ابراهیم، به عنوان کسی توصیف شده است که انتخاب کرده است از شوهرش اطاعت کند (اول پطرس ۳:۶). در قلب خود او را «سرور» خود می‌دانست (به پیدایش ۱۸:۱۲ مراجعه کنید). یک زن خداپرست مطمئناً از بیان افکار خود خجالتی نیست، با این حال در رابطه زناشویی به شوهرش احترام می‌گذارد و به او اجازه می‌دهد در جایگاه مسئولیتی که خدا برای او در نظر گرفته است، عمل کند.
این ویژگی‌ها دلپذیر هستند، اما این تمام اهمیت آنها نیست. آنها مهم هستند زیرا در واقع از اتهام‌زنی بی‌باوران علیه کتاب مقدس جلوگیری می‌کنند (تیتوس ۲:۵). وقتی مسیحیان ایمان خود را به روش‌هایی که با اصول کتاب مقدس سازگار است زندگی می‌کنند، نشان می‌دهد که می‌توان به کتاب مقدس اعتماد کرد. خدا را شکر برای زنان با ایمانی که در هر نسلی، با نمایش نتایج یک زندگی خداپسندانه، به عنوان ستون‌هایی در مجامع مسیحی خدمت کرده‌اند.
