پناهگاه و قوت
«خداوند پناهگاه و قوت ماست، کمکی در سختی‌ها، بسیار آسان یافت می‌شود.» —مزمور ۴۶:۱ JND
به طور نبوی، این مزمور زیبا به زمانی اشاره می‌کند که باقیمانده وفادار اسرائیل در اورشلیم به دام افتاده و ارتش‌های ملت‌ها در اطراف اورشلیم خشمگین هستند تا آنها را به طور کامل نابود کنند (به زکریا ۱۲:۲،۱۲-۱۴ مراجعه کنید). وقتی راه فراری نیست، یهودی وفادار به بالا نگاه می‌کند و فریاد می‌زند: «خداوند پناهگاه و قوت ماست.»
این درس امروز ماست! شرایط می‌تواند آنقدر فشارآور باشد که هیچ امیدی برای کمک از کسی نبینیم. برعکس، اغلب به نظر می‌رسد که همه چیز عمداً برای آسیب رساندن به ما طراحی شده است. با این حال، کسی هست که همیشه آنجاست. ایمان به بالا نگاه می‌کند و فریاد می‌زند: «خداوند پناهگاه ماست!» همیشه راه فراری وجود دارد (اول قرنتیان ۱۰:۱۳) زیرا پناهگاه ما خداست. راه‌های او با ما قابل توضیح نیست، اما ایمان تدبیر او را در همه شرایط می‌پذیرد. او خدای محبت است و همیشه چشمانش بر نیکوکاران است.
خداوند نه تنها پناهگاه ماست؛ آیه ما می‌گوید که او قوت ما نیز هست. گاهی اوقات مؤمنان به دلیل کمبود قوت برای ادامه راه ایمان خود تسلیم می‌شوند. تسکین در لذت‌های زمینی و دنیوی جستجو می‌شود. امروز در جهان چه غم و اندوهی وجود دارد زیرا قوتی نیست، حتی برای وفادار بودن به یکدیگر. اما برای مؤمن، همان خدایی که پناهگاه ماست، قوت ما نیز هست. ایمان می‌داند که راه‌های او با ما کامل است؛ پدر آسمانی ما هرگز اشتباه نمی‌کند. آیا نباید دست‌های ضعیف خود را در دست قدرتمند او بگذاریم و با او که آن مرد کامل در اینجا روی زمین بود، بگوییم: «بله، پدر، زیرا اینگونه در نظر تو خوشایند بوده است» (متی ۱۱:۲۶). پذیرش اراده او در زندگی روزمره ما این نتیجه را خواهد داشت که ما نیز خواهیم گفت: «خداوند قوت من است.»
