«رحمت را برای هزاران نفر نگه می‌دارد، گناه و تجاوز و خطا را می‌بخشد. با این حال، او گناهکار را مجازات‌نشده رها نمی‌کند.» (خروج ۳۴:۷)
«او که وعدهداده، وفادار است.» آیا حقیقت دیگری را با همان وفاداری به اندازه کافی در نظر داریم — او که تهدیدمی‌کند، وفادار است؟ به آن کلام جدی فکر کنید،
با این حال، او گناهکار را مجازات‌نشده رها نمی‌کند! (خروج ۳۴:۷)
به یاد داشته باشید که این کلام در ارتباط با یک مکاشفه باشکوه از جلال خدا گفته شد. این زمانی بود که «جلال خداوند» از مقابل موسی می‌گذشت. آیا این قصد نداشت نشان دهد که ارتباطی جدی و جدایی‌ناپذیر بین جلال الهی — و عدم امکان مجازات‌نشده رها کردن گناهکار توسط خدا وجود دارد؟ علاوه بر این، در زمانی بود که قرار بود نیکوکاری خدا به طور ویژه‌تری آشکار شود. این زمانی بود که او «خداوند، خدای خداوند، مهربان، رحیم، دیرخشم، سرشار از نیکویی» اعلام شد. در آن زمان بود که ما به هشدار جدی گوش می‌دهیم که او گناهکار را مجازات‌نشده رها نخواهد کرد و نمی‌تواند رها کند!
قانون او ایجاب می‌کند — افتخار تخت او ایجاب می‌کند؛ تقاضا می‌کند که گناهکار مجازات شود. خواننده! آیا هنوز به رویای رحمت نهایی چسبیده‌اید؟ آیا به بخش اول اعلامیه الهی در سینا اعتقاد دارید و در شکاکیت گستاخانه و کشنده نسبت به بخش آخر پافشاری می‌کنید؟ که خدا با منابع بی‌حد و حصر و عشق بی‌نهایت خود، به نحوی، «گناهکار را مجازات‌نشده رها خواهد کرد؟» فریب نخورید، تا دچار مصیبت کسی نشوید که «با سازنده خود ستیزه می‌کند.» خداوند، که «در مورد وعده‌هایخود سست نیست،» نمی‌تواند در مورد تهدیدهایخود سست باشد.
زمان خشم انسانرا کند می‌کند؛ و آشفتگی احساسات او را نرم و رام می‌کند؛ اما هیچ انگیزه کور — هیچ تردیدی در او که «هزار سال برای او مانند یک روز است» وجود ندارد. یک نویسنده می‌گوید: «تهدیدهای خدا، کارهای خدا هستند!» قانون حتی یک نفس رحمت برای شما ندارد. در تمام کوه سینا هیچ شکافی وجود ندارد که بتوانید از انتقام طوفان فرار کنید. مگر اینکه بدون تأخیر به سوی او که «گناهکار را» با خود — بی‌گناه، که حامل گناه شد — «پاک کرده است» فرار کنید؛ مطمئن باشید که در ابدیت، قطعاً مجازات خواهید شد.
ای جان من! آیا هنوز در این وضعیت جدایی خطرناک از خدا هستی؟ هنوز در اقیانوس بی‌روح عدم قطعیت رها شده‌ای؛ همه چیز را به ساعت مرگ می‌سپاری؛ زمانی که هیچ چیز نباید به آن سپرده شود — جز مردن! به این کلمات زنده از حقیقت تغییرناپذیر فکر کن،
اگرچه دست به دست هم دهند، شریران مجازات‌نشده نخواهند ماند!
«زنجیر طلایی فیض» از آسمان به زمین کشیده شده است — اما نمی‌تواند فراتر رود، از آسمان به زمین کشیده می‌شود — اما نمی‌تواند فراتر رود،
«خداوند را بجویید» در حالی که او را می‌توان یافت.
در آن یک کلمه هشدار جدی وجود دارد. به شما می‌گوید، روزی فرا می‌رسد که خداوند جستجو خواهد شد — اما یافت نخواهد شد.
خواننده! امشب خود را به پای او بینداز؛ رحمت او را التماس کن. از زانوهای خمیده‌ات بلند نشو، تا زمانی که، با لبخند آشتی‌جویانه او که تو را شاد می‌کند، و امید به بهشت او که تو را تشویق می‌کند — بتوانی (شاید برای اولین بار در زندگی‌ات) با وجدانی آرام و روحی بخشیده شده بر بستر شبانه خود دراز بکشی و فریاد بزنی،
«من هم دراز می‌کشم و هم در آرامش می‌خوابم، زیرا تنها تو ای خداوند، مرا در امنیت زندگی می‌بخشی!» (مزامیر ۴:۸)
