توبه حقیقی: معنای آن برای ایمانداران امروز

توبه حقیقی

توبه برای ایماندار

آیا هیچ یک از این اظهارات نشان‌دهنده توبه حقیقی است؟ من فکر نمی‌کنم. هر دو ناشی از احساس گناه یا شرمساری هستند تا احساس پشیمانی قلبی از این واقعیت که پدر غمگین شده است. معمولاً افرادی که چنین عذرخواهی‌هایی می‌کنند، قصد تغییر ندارند. آنها فقط می‌خواهند خدا «از سرشان برود.»

توبه حقیقی شامل اعتراف و شناخت این است که گناه علیه خدا بوده است. این فقط «خداوندا، من برای اشتباهم متاسفم» نیست، بلکه «خداوندا، من علیه تو گناه کرده‌ام» است. اعتراف به گناه اقرار می‌کند. توبه، فرد مورد توهین را می‌شناسد، همانطور که داوود پس از زنا با بت‌شبع و سپس کشتن شوهرش، این کار را کرد. او اعتراف کرد که گناهش در درجه اول علیه خداوند بوده است (مزامیر ۵۱:۴). افراد دیگر نیز ممکن است آسیب ببینند. با این حال، وقتی گناه خود را در برابر عشقی که پدر از طریق صلیب ابراز کرد، قرار می‌دهیم، می‌بینیم که آنجاست که گناه تاریک‌تر است.

توبه همچنین شامل پذیرش کامل مسئولیت گناه ماست. داوود بت‌شبع را سرزنش نکرد و هیچ بهانه‌ای برای خود نیاورد. او گفت: «زیرا من خطایای خود را می‌دانم، و گناهم همیشه پیش روی من است» (مزامیر ۵۱:۳ NASB). هرگاه خود را در حال سرزنش دیگری برای گناه خود می‌بینیم، توبه ما ناقص است. ما باید مسئولیت کامل خطای خود را بپذیریم، مهم نیست چه اتفاقی افتاده یا چه کسی درگیر بوده است. صرف نظر از وسوسه، ما در نهایت کسی هستیم که گناه را انتخاب کردیم.

همچنین، توبه بدون صداقت کامل نیست. من معتقدم خدا از ما می‌خواهد که در مورد ضعف‌ها، شکست‌ها و ناامیدی‌هایمان صادق باشیم. صداقت باعث رفاقت می‌شود. تا زمانی که ما با خداوند باز و صادق باشیم، او می‌تواند به کار با ما ادامه دهد، حتی پس از اینکه گناه کرده‌ایم.

وقتی شروع به پنهان کردن چیزها می‌کنیم، به مشکل برمی‌خوریم: «حالا، خداوندا، می‌دانم که اشتباه کردم. اما بالاخره، همه اشتباه می‌کنند. هیچ کس کامل نیست.» پاسخ دادن به این شیوه از مسئله واقعی فرار می‌کند و بنابراین ناصادقانه است. تا زمانی که ما به این شیوه به خدا نزدیک شویم، او نمی‌تواند کارهای زیادی با ما انجام دهد.

توبه برای ناباور

توبه به معنای تغییر ذهن است. ناباور باید ذهن خود را در مورد آنچه در مورد عیسی باور دارد تغییر دهد و از بی‌باوری به باور حرکت کند، که مسیح بهای گناه او را پرداخت. یک شخص نجات‌نیافته باید اعتراف کند که نمی‌تواند خود را نجات دهد. او باید به جای خوبی خود برای زندگی ابدی به عیسی اعتماد کند و ذهن خود را در مورد خدا و پرداخت او برای گناه تغییر دهد.

مهم است که درک کنیم که توبه برای ناباور به معنای پاکسازی زندگی خود نیست. اگر او می‌توانست با تغییر زندگی خود از طریق تلاش شخصی، آمرزش گناهان و خانه‌ای در بهشت را به دست آورد، نیازی به صلیب نبود.

ایمان حقیقی و توبه به هم پیوسته‌اند؛ یکی به دیگری منجر می‌شود. عیسی این اصطلاحات را با هم به کار برد وقتی گفت: «ملکوت خدا نزدیک است؛ توبه کنید و به انجیل ایمان آورید» ... «که مسیح رنج خواهد کشید و در روز سوم از مردگان برخواهد خاست، و توبه برای آمرزش گناهان به نام او اعلام خواهد شد [تا باور شود]» (مرقس ۱:۱۵؛ لوقا ۲۴:۴۶-۴۷).

پس از اینکه یک گناهکار عیسی را می‌پذیرد، با رشد در ایمان و شخصیت مسیحی به توبه ادامه می‌دهد. این توبه تغییر ذهنی است که منجر به تغییر در رفتار می‌شود.

سریع توبه کنید!

چه اتفاقی می‌افتد وقتی توبه خود را به تأخیر می‌اندازیم؟ کتاب مقدس تعلیم می‌دهد که خدا کسانی را که نافرمان هستند، تأدیب می‌کند. وقتی با گناه خود بدون قصد توقف ادامه می‌دهیم، از دست تأدیب‌کننده پدر فرار نخواهیم کرد. با این حال، اگر من و شما با گناه خود به طور حقیقی، آشکار و فوری برخورد کنیم، خدا می‌تواند شدت تأدیب ما را کاهش دهد. عاقلانه است که سریع توبه کنیم.

— تیموتی پی. هدلی